DOGVILLE CONFESSIONS

Wie uit is op vettige roddels of wie wil ontdekken of Lars Von Trier wel degelijk een neurotische tiran is, zal echter bedrogen uitkomen. Daarover is de documentaire te kort en te oppervlakkig. Dogville Confessions biedt wel een interessante blik achter de schermen, maar je blijft op je honger zitten. Zo krijg je wel een idee van de manier waarop Von Trier omspringt met zijn cast; op zijn zachtst gezegd maakt de Deense regisseur er geen geheim van dat hij het niet zo op acteurs begrepen heeft. Dit zorgt voor de nodige spanningen op de set, ook al omdat de opnames plaatsvinden in een studio die zich in the middle of nowhere bevindt. Bovendien geeft Von Trier er de voorkeur aan geen repetities te houden, iets wat nogal bevreemdend overkomt bij sommige acteurs.

We zien ook hoe elk lid van de cast op zijn manier omgaat met Von Trier en zijn manier van werken. Hoofdactrice Nicole Kidman komt naar voren als een actrice die haar vak wel erg ernstig neemt, misschien wel zelfs iets te. In een van de weinige onthullende momenten in de documentaire wordt trouwens ook duidelijk dat ook zij haar beperkingen heeft. Ze is namelijk niet goed in improvisatie, iets wat Von Trier blijkbaar nogal amusant vindt. Paul Bettany krijgt het dan weer al vrij snel op zijn heupen en ontploft bijna een paar keer op de set, terwijl Stellan Skarsgard er de hele tijd erg kalm en relaxed bij loopt. De enige door wie Von Trier enigszins geïntimideerd wordt, is Lauren Bacall, niet zozeer omdat zij een filmlegende is, maar omdat zij geen blad voor de mond neemt.

Ook de flarden biechtgeheimen zijn aan de ontgoochelende kant. Van de biechtstoel werd namelijk minder gebruikgemaakt dan verwacht en degenen die dat dan toch deden komen in 90% van de gevallen doodvermoeid over. Eigenlijk kan je je niet van de indruk ontdoen dat de echt interessante stukken in de montagekamer zijn blijven liggen. Of wisten de acteurs dat hun ontboezemingen later zouden gebruikt worden in een documentaire en hielden ze zich daardoor een beetje in?

Het is ook maar de vraag in hoeverre Saif eerlijk omspringt met zijn materiaal. Manipuleert hij bewust zodat we de mythe van Von Trier te zien krijgen en niet de 'echte' persoon, voor zover dat die bestaat tenminste? Wat zeker is, is dat de Deense regisseur allesbehalve sympathiek overkomt. Neurotisch, op bepaalde momenten tiranniek, onnozel, chaotisch, zijn maar enkele termen die op hem van toepassing zijn. Ook zie je een Von Trier die soms niet meer weet welke kant hij op moet met zijn film of zichzelf met de nodige zelfspot relativeert. Is het een pose of niet? Weet Saif het zelf niet of speelt hij evenzeer een spelletje met de kijker zoals Von Trier dat doet met zijn cast? Wie zal het weten.

Al bij al werpt Dogville Confessions dus meer vragen op dan dat hij er beantwoordt. We weten iets meer over hoe het er op de set aan toeging, maar daar blijft het dan ook bij. Waarschijnlijk is het enige wat Von Trier ons wil vertellen, niets, getuige ook het allerlaatste beeld van de documentaire, na de eindgeneriek. Misschien wil het droombeeld van het hert dat te pas en te onpas in de documentaire opduikt ons ook duidelijk maken dat het allemaal maar gemanipuleerd is en dus een illusie is.