STEVE + SKY

Hoe diverser het Vlaamse filmlandschap, hoe beter. Dat we scoren met een commercieel knap product als De Zaak Alzheimer: prima. Dat de Suske en Wiske-verfilming er dan toch gekomen is: fijn zo. Maar het liefst van al zien we de Vlaamse film met een scherp randje, zo eentje waar niet minachtend over gedaan wordt. Tom Barmans Any Way the Wind Blows illustreerde vorig jaar perfect wat we daarmee bedoelen en krijgt nu met Steve + Sky een mooie opvolger. Met een zichtbaar klein budget, een soms somber en soms schreeuwerig grofkorrelig beeld en in Gentse tongval, brengt debutant Felix Van Groeningen een schoon verhaal over de liefde en de onmogelijkheid ervan. Zijn grootste verdienste is dat hij geen enkele keer in de val der clichés trapt en met een krullerige krabbel zijn handtekening op dit werk plaatst.

Het verhaal van Steve + Sky moet je een beetje in elkaar puzzelen, maar zo erg als in bijvoorbeeld 21 Gramms wordt het nooit. Het wordt al snel duidelijk dat de jonge Steve (Titus De Voogdt) tijdens een aanrijding door de politie opgepakt wordt omdat hij teveel XTC in zijn auto had. In de cel maakt hij kennis met de aan een rolstoel gekluisterde Jean-Claude (Johan Heldenbergh), een kerel die graag straffe verhalen vertelt maar ook wel het hart op de juiste plaats heeft zitten. Hun wegen kruisen elkaar weer aan de Kortrijksesteenweg, waar Jean-Claude een nachtclub uit de grond wil stampen. Daar maakt Steve ook kennis met het hoertje Sky (Delfine Bafort). Er vonkt wat tussen Steve en Sky, maar vooral Steve lijkt dat niet te willen toegeven. Hij heeft zich immers voorgenomen om egoïstisch door het leven te gaan en zich niet meer te binden.

Wat volgt is het min of meer fragmentarische relaas van hun relatie of wat daarvoor moet doorgaan. De liefde tussen Steve en Sky ligt niet voor de hand en meer dan een film over de liefde, is Steve + Sky dan ook een vertelling over de onmogelijkheid van liefde; over angst en twijfel; ruzie en verdriet. Verwacht in deze film dan ook geen uit de struiken opdoemende violen of dansende koppels bij zonsondergang. Aan de Kortrijksesteenweg (in de buurt van Gent) met zijn marginale bordelen, lelijke rijhuizen en schreeuwerige neonreclame is sowieso enkel plaats voor romantiek met mayonaise. Dit is een film waar heel de tijd een mistroostige waas over hangt. Voor Steve en Sky geen romantiek bij kaarslicht. Eerder bij een bananasplit met sigaretten.

Dat Steve + Sky met beperkte middelen is opgenomen, zie je van bij de eerste beelden. Maar dat gebrek aan middelen weet regisseur Felix Van Groeningen zonder problemen te compenseren door inventiviteit en originaliteit. De begintitels van de film brengt hij bijvoorbeeld als de rode letters van een lichtkrant, en enkele (erg spitsvondige) dialogen uit de film rollen op diezelfde manier over het scherm. Verteltechnisch loopt het verhaal niet helemaal chronologisch. Van Groeningen springt soms van voren naar achteren en dan weer terug, maar een vervelende gimmick wordt dat nooit. De ruwe, grove fotografie en het Gents dialect dragen mooi bij tot het realistische beeld van dit leven zoals het is dat hier wordt geschetst.

Steve + Sky is niet alleen het debuut van regisseur Felix Van Groeningen, maar ook van zijn vriendin Delfine Bafort. Het blonde internationale topmodel speelt Sky, gelijk de lucht maar dan in 't Engels. Sky is een meisje dat erg in een eigen fantasiewereld leeft. Zo maakt ze afspraken met zichzelf: als het verkeerslicht van kleur verandert, moet ze al dansend de straat over. Over haar werk als prostituee doet Sky niet moeilijk: ze telt het geld in plaats van de pieten en, trouwens, ze vindt het maar interimwerk om de psychiater van haar ex-vriend te kunnen betalen. Sky is echter ook op zoek naar de ware liefde. Misschien daarom dat ze op haar walkman graag naar Beats of Love van de popgroep Nacht und Nebel luistert. Bafort zet haar personage met veel naturel neer, net als haar tegenspeler Titus De Voogdt trouwens. Hem kennen we nog als één van de afficheplakkers uit Any Way the Wind Blows. Johan Heldenbergh heeft enkele originele oneliners als Jean-Claude. Veel van de dialogen ontstonden naar verluidt door doorgedreven improvisaties.

Het knapste aan dit debuut is dat Felix Van Groeningen geen toegiften doet aan wie of wat dan ook. Je kan er van op aan dat dit zíjn film is, te nemen of te laten. Niet alles is perfect aan Steve + Sky, maar het is tenminste geen voorgekauwd maatwerk geworden. Dat alles dan ook niet van een leien dakje verloopt, is niet meer dan normaal. Net als Steve in de film langs rotondes loopt, draait ook het leven vaak in cirkels. Soms loop je maar wat rond, twijfelend en denkend, maar er gebeurt altijd wel iets dat je uit de cirkel trekt. Dat is daar niet anders, tussen Gent en Sint-Martens Latem.