In Monster speelt de Zuid-Afrikaanse Charlize Theron Amerika's bekendste vrouwelijke seriemoordenaar, Aileen Wuornos, die in de jaren tachtig zeven mannen om het leven bracht, en enkele jaren geleden werd geëxecuteerd. Monster probeert Wuornos' misdaden helemaal niet goed te praten en probeert het onderwerp evenmin in een mooier daglicht dan nodig te plaatsen, maar de film toont wel aan dat deze moordenares alsnog een menselijke kant had, en dat zij in de eerste plaats een product was van haar helse jeugd. Een bijzondere prent kan je Monster moeilijk noemen: ware het niet voor de aanwezigheid van Theron en Christina Ricci als Wuornos' verwende minnares Selby, dan was dit gewoon een televisiefilm- van-de-week geworden. Maar het is net de interpretatie van Theron waar je gewoon niet naast kunt kijken: haar transformatie van blonde Godin tot gezette straathoer is niets minder dan verbijsterend, van De Niro- esque proporties, zeg maar. Wij wisten niet dat ze 't in haar had, dit blondje met haar ontelbare identieke bijrollen. Zij mag dan ook de enige reden zijn om deze film mee te pikken, maar dat is in dit geval meer dan reden genoeg. (24 maart)
Ook American Splendor is een zogeheten waar gebeurd verhaal, met name dat van de stripauteur Harvey Pekar en zijn excentrieke kompanen, van 1975 tot vandaag. Harvey Pekar is een cynische, onverfijnde zeur in een dead-end job, die op een dag op het idee kwam zijn mondaine leventje en zijn droge observaties te gebruiken als basis voor het stripverhaal American Splendor. De tekenaar Robert Crumb, over wie in 1994 al een knappe documentaire werd gedraaid, was één van de eersten die plaatjes tekenden omheen de woorden van Pekar, en een cultstrip was geboren. Geen heldendaden hier, geen heroïnespuiten, geen villa's in Beverly Hills, maar een portret van uiterst alledaagse mensen die doen wat we allemaal doen: proberen te overleven, dag na dag, in de chaos die wij het leven noemen. American Splendor is amusant en hartverwarmend, en beschikt over een geweldige cast, inclusief Paul Giamatti als Pekar, en Hope Davis als zijn echtgenote Joyce Brabner. Waar American Splendor vooral toonaangevend zal blijken is in de structuur van de film: regisseursduo Shari Springer Berman en Robert Pulcini springen voordurend heen en weer tussen anekdotes met Giamatti en Davis, intermezzo's met Pekar en Brabner zelf, en zelfs sequenties met geanimeerde equivalenten. Deze opzet voelt zeer fris aan, en het werkt wonderwel. Het is jammer dat American Splendor met niet meer oscarnominaties werd beloond, want wat ons betreft was dit - met Lost in Translation - de knapste film van 2003. (31 maart)
The Girl with a Pearl Earring handelt over de Nederlandse schilder Vermeer, en is een fictieve oefening over de omstandigheden waarin zijn schilderij "Meisje met de Parel" werd gemaakt. Scarlett Johansson speelt Griet, het meisje in kwestie, terwijl Colin Firth de rol van Vermeer op zich neemt. Griet is een meid die bij de familie Vermeer gaat werken, en daar gefascineerd is door de schilder en zijn werk. Die fascinatie blijkt wederzijds, en Griet is algauw welkom in Vermeers atelier, en mag hem daar van hulp (en later ook inspiratie) voorzien. De relatie tussen Griet en Vermeer is nooit van een romantisch aard, maar toch zorgt hun bescheiden vriendschap voor de nodige spanningen in huize Vermeer. The Girl with a Pearl Earring, gebaseerd op de roman van Tracy Chevalier, is een kleine, goedgemaakte film die ondanks alle goede bedoelingen niet lang blijft nazinderen. (3 maart)
Helemaal niet fictief is de documentaire The Fog of War van meester-documentarist Errol Morris (A Brief History of Time). Zijn onderwerp is Robert S. McNamara, Amerikaans minister van landsverdediging tijdens het presidentschap van Kennedy en Johnson. McNamara, nu 85, vertelt in de loop van 11 lessen wat hij geleerd heeft over oorlog, en doet dat aan de hand van anekdotes, archiefbeelden, en telefoonopnames. Dat The Fog of War voornamelijk over Vietnam handelt mag niemand verbazen. Andere topics die aan bod komen zijn de moord op JFK, de bom op Hiroshima en de Cuban Missile Crisis. Fascinerend allemaal, en meer dan één les is duidelijk aan het adres van George Bush en diens oorlogzuchtige politiek. Het moet echter gezegd dat 11 lessen een tikkeltje van het goede teveel is: als het geeuwen al begint bij les zes dan weet je dat het allemaal wat lang duurt. Maar geen paniek: wie zich verveel,t kan de oren eindeloos verwennen met de dreigende melodiën van Phillip Glass. (Nog geen releasedatum bekend)