Met zo'n titel en de bijbehorende affiche zou je je wel eens aan exotische taferelen kunnen verwachten. Wie echter denkt goudgele stranden, wuivende palmbomen en dergelijke meer te zien komt volledig bedrogen uit. Princess Caraboo neemt ons mee naar het Engeland van de negentiende eeuw. Op het platteland van Devon wordt een mooi meisje ontdekt. Ze spreekt nauwelijks Engels, maar men kan wel opmaken dat haar naam Caraboo is. De plaatselijke dominee brengt haar naar het landgoed van de familie Worrall waar ze aanvankelijk met meer dan terughoudendheid wordt behandeld.
Dan duiken er echter aanwijzingen op die erop duiden dat de Worrals wel eens met een exotische prinses van een nietig Javaans eilandje te maken zouden kunnen hebben. Meteen worden alle vooroordelen opgeborgen en kan het meisje een heerlijk leventje gaan leiden, een prinses waardig. En niet in het minst omdat de Worralls, elk op hun eigen manier, voordeel denken te kunnen halen uit het verblijf van Caraboo. Maar niet iedereen is overtuigd van de hele toestand. Want zou de mooie, exotische prinses Caraboo niet een ordinaire bedriegster kunnen zijn, die enkel uit is op luxe en geld?
Regisseur Michael Austin, die tot nu toe slechts enkele minder bekende kortfilms op zijn naam had en eerder bekend was voor zijn scenario's (onder andere Greystoke), komt met zijn eerste grote film niet echt origineel uit de hoek.
De idee van iemand die door een stom toeval plots de kans krijgt om de miljonair gaan uit te hangen werd de laatste jaren al meer dan eens met wisselend succes door de filmindustrie uit de kast gehaald. Het verhaal wordt daarentegen wel vlot in beeld gebracht en het pleit zeker voor Austin dat hij tot op het eind de kijker laat gissen en missen omtrent de ware achtergrond van zijn hoofdpersonage.
In die titelrol kwijt Phoebe Cates (uit de twee Gremlin-films en Bright Lights, Big City) zich vrij behoorlijk van haar taak met naast haar verder ook nog Stephen Rea en John Lithgow om de bekendste namen te noemen. Ouwe trouwe Kevin Kline is ook van de partij maar zijn personage voegt niets nieuws aan de prent toe, is eigenlijk compleet overbodig en dat valt ook in de vertolking zelf te merken.
Om af te ronden nog dit: samen met de release van de film lanceert een bekend zogenaamd vrouwelijk weekblad Princess Caraboo zakdoeken. Zij kunnen gebruikt worden voor, wij citeren, 'die onstuitbare lachtranen, bij ontroerende scènes of voor je verkouden buurman.' Helaas voor de prent lijken deze uitspraken niet echt haalbaar. Al weet je natuurlijk nooit naast wie je in een bioscoopzaal terechtkomt.