BUONGIORNO, NOTTE

De hele affaire wordt gezien vanuit het standpunt van Chiara, een van de ontvoerders. Overdag werkt zij in een bibliotheek, 's avonds helpt zij haar collega's militanten met het bewaken en verzorgen van hun gijzelaar. Ook al staat zij volledig achter de idealen van de Rode Brigades, na een tijdje begint de twijfel toe te slaan. In eerste instantie komt dit omdat de publieke opinie anders reageert op de ontvoering dan de Rode Brigades hadden voorzien. Gans Italie staat namelijk als een blok achter de voorzitter van de christen-democraten en veroordeelt de ontvoerders, terwijl de militanten zelf hun gijzelaar wilden voorstellen als de grote boosdoener en de zondebok van Italie en hierdoor op bijval wilden rekenen van het volk.

Deze verrassende reactie van het publiek leidt dus tot ergernis en ook ongeloof bij de militanten. Chiara zelf begint hun actie in vraag te stellen, zeker wanneer haar collega's besluiten om hun gijzelaar te vermoorden en zodoende de woorden en de idealen van de Rode Brigades kracht bij te zetten. Ze komt in conflict met zichzelf, vooral omdat ze sympathie begint te voelen voor de zachtmoedige Aldo Moro. Uiteindelijk besluit ze haar politieke idealen te laten voor wat ze zijn en probeert ze de gijzelaar te laten ontsnappen. De geschiedenis heeft ons ondertussen geleerd dat ze daar niet in geslaagd is.

Regisseur Bellocchio koos ervoor om de overigens gewelddadige en bloederige ontvoering en de ontknoping zelf niet in beeld te brengen. Deze en andere feiten worden geillustreerd door archiefmateriaal, maar toch kan je Buongiorno, notte geen docudrama noemen. Bellocchio is namelijk niet geinteresseerd in een nauwkeurige reconstructie van alle feiten en wil ons ook geen les geven in de achterliggende politieke achtergrond of de ideologische verschillen tussen christen-democraten en de Rode Brigades. Integendeel, een groot deel van de film is zelfs fictief, omdat de regisseur hoofdzakelijk oog heeft voor het humane aspect van het hele gebeuren.

Bellocchio toont ons de interactie tussen militanten en gijzelaar en hoe elk van hen omgaat met deze ingrijpende gebeurtenis. We zien hoe de twijfel groeit bij Chiara, hoe Moro moet vechten tegen de wanhoop en zelfs hoe een van de ontvoerders zijn vriendin mist. Vooral het steeds groter wordende gevoel van claustrofobie wordt goed in beeld gebracht: Moro is in zijn kleine schuilplaats volledig afgeschermd, terwijl zijn mannelijke ontvoerders gedurende bijna twee maanden alleen maar contact hadden met de buitenwereld via televisie en Chiara, die als enige nog gaat werken. Zowel dader als slachtoffer zijn op hun manier een gevangene. Hoe dan ook, deze benadering werpt vooral vruchten af door de uitstekende vertolkingen. Twee acteurs speelden ook al mee in het eerder aangehaalde La Meglio Gioventu, de rest van de cast zijn nobele onbekenden. Geen spectaculaire acties en geen nauwkeurige voorstelling van de feiten dus, deze Buongiorno, notte, maar wel een puur klassedrama.