BIG FISH

Edward Bloom (Albert Finney) is oud en op sterven na dood. Hij wordt thuis verzorgd door zijn liefhebbende vrouw Sandra (Jessica Lange) die haar zoon vraagt om naar huis te komen voor de laatste dagen van zijn vader. Zoon Will (Billy Crudup) woont in Parijs en heeft zijn vader al in jaren niet meer gesproken, want hij is de verhalen van zijn vader beu. Zijn hele leven heeft hij niets anders gehoord dan diens grootse avonturen en hij heeft naar eigen zeggen nooit een eerlijk woord uit zijn vader horen komen. In de laatste dagen die hij doorbrengt aan de zijde van het bed van zijn vader probeert hij toch nog een idee te krijgen van wie zijn vader nu werkelijk is en de waarheid te ontdekken die misschien toch in zijn verhalen verscholen ligt.

In flashbacks krijgen we het fantastische levensverhaal van Edward te zien zoals dat aan de kleine Will verteld wordt. In deze vertellingen krijgen we een keur aan uitzonderlijke karakters te zien: de grote vriendelijke reus Karl; een siamese tweeling; een heks; een dorp vol goedgemutste mensen en een heel erg grote vis. Dit is nog maar een klein gedeelte van de karakters die Burton over de kijker uitstort. Zo zien we ook Danny DeVito als een circusdirecteur die wel heel erg veel weg heeft van Ron Jeremy en Steve Buscemi als ongetalenteerde poëet die symbool staat voor de corruptie van het menselijk intellect wanneer hij het grote geld kiest boven zijn poëzie. Voor de rol van de jonge Edward tekende Ewan McGregor (hier met een zwaar Alabama accent) en hij levert een rol af die in weinig lijkt op iets anders dat hij gedaan heeft. Geen bravoure dit keer, maar een gevoelige rol.

Big Fish is zonder meer een plaatje om te zien, maar dat zijn we uiteraard gewend van Burton. Hij trakteert ons op een visuele pracht die alleen hij op het scherm kan brengen. Zonder enige moeite weet hij de diverse tijdperken in het leven van Edward Bloom gestalte te geven met een eigen gezicht en een eigen kleurenpalet. De exuberante beelden zijn werkelijk adembenemend en toch voelt Big Fish nooit vervelend of gemaakt aan. Hoe krijgt Burton dat toch elke keer weer voor elkaar? Big Fish is vanaf het begin een sprookje wanneer Edward een grote vis vangt tot het verrassende einde waarover hier verder niks gezegd zal worden. Big Fish is filmmagie op z'n best zoals we dat eerder van Burton hebben gezien in Edward Scissorhands en Batman.

Ondanks al deze pracht en praal wringt er toch iets aan Big Fish en dat zit in de vader-zoon relatie. De relatie zou het episch centrum van de prent moeten geweest zijn, maar wordt helaas toch te veel overschaduwd door de prachtige flashbacks over het leven Wills vader. De chemie tussen Crudup en Finney is er gewoon niet genoeg om je echt te doen geloven in deze relatie en de ommekeer aan het eind van zoonlief komt te veel uit de lucht vallen om emotioneel een flinke impact te maken. Op dit vlak moet Big Fish het onderspit delven en zijn meerdere erkennen in films als Magnolia en The Return. Burton laat hier zien dat hij een briljant visueel regisseur is, maar dat hij op emotioneel vlak nog best wat te leren heeft. Dat neemt natuurlijk niet weg dat de beelden alleen al genoeg emoties oproepen bij de kijker om de fouten van Burton ruimschoots goed te maken. Big Fish is een visueel juweel met schoonheidsfoutjes.