Geboren en getogen in New York leerde men al snel kennismaken met deze deels Europese jonge vrouw (Deense vader). In een talrijk gezin (drie broer en één zus) sprong ze er niet meteen tussenuit, maar reeds op jonge leeftijd wist ze wat ze wilde doen: acteren. Op het programma stond dus het afschuimen van audities met haar moeder. Bijgevolg was ze reeds op 8-jarige leeftijd te bewonderen naast Ethan Hawke in het theaterstuk Sophistry. Haar filmdebuut maakte ze een jaar later met een klein rolletje naast Elijah Wood in North, waarna ze nog te zien was in Just Cause en If Lucy Fell. En in 1996 liet ze zich voor het eerst opmerken in de film Manny & Lo met een heuse hoofdrol. Haar doorbraak kwam er echter pas twee jaar later als jonge puber met The Horse Wisperer van Robert Redford, die toen reeds proclameerde: "Scarlett is 13 going on 30". Ze mocht haar eerste award (YoungStar Award) in ontvangst nemen voor haar verbazingwekkende vertolking van Grace, een opgroeiend meisje dat door een ongeluk haar been had verloren. Twee jaar later maakt ze opnieuw een opmerkelijke filmkeuze met Ghost World, een donkere met ironie overladen stripverfilming, waarin ze naast Thora Birch (American Beauty) de jongvolwassen Rebecca speelt (Dit terwijl ze eigenlijk slecht vijftien jaar is). En daar stopt het niet. In 2001 maakt ze zelfs een kort optreden in The Man Who Wasn't There van de gebroeders Coen en neemt ze opnieuw een hoofdrol voor haar rekening in An American Rhapsody, een kleinschalige film. Daarna maakt ze een kleine tussenstop en werkt ze mee aan de B-griezelfilm Eight Legged Freaks. Een zonde die we haar moeten vergeven, want met haar daaropvolgende film verbaasde ze vriend en vijand.
In Sofia Coppola's Lost In Translation overtreft ze zichzelf. Amper achttien jaar maar doortastend, subtiel en spontaan doet ze haar personage open bloeien als een perfecte aanvulling van Bill Murray. Alhoewel ook Coppola daarvoor bedankt moet worden. Maar niettegenstaande gooit ze alle registers open en tovert ze de kwetsbaarheid van haar personages om tot een intens wapen. Geraffineerd wringt ze zich in deze redelijk complexe rol. In hetzelfde jaar (2002) draaide ze echter nog twee andere films, Girl with a Pearl Earring en The Perfect Score. Met Girl with a Pearl Earring begeeft ze zich weer op gedurfd terrein en speelt ze Griet, de jonge (fictionele) muze van de schilder Vermeer (Colin Firth), in een, te Luxemburg opgenomen, kostuumdrama gebaseerd op het gelijknamige boek van Tracy Chevalier. De Britste Academy keek, zag dat het goed was en Scarlett Johansson werd tweemaal genomineerd in dezelfde categorie (best performance by an actress in a Leading role), logischer wijs voor Girl with a Pearl Earring en Lost in Translation. Een oscarnominatie zat er echter niet in, maar geen vrees, want de BAFTA-award voor beste actrice mocht ze mee naar huis nemen voor haar deelname in Lost in Translation. The Perfect Score mogen we deze zomer verwachten, maar als we de Amerikaanse pers mogen geloven, moeten we ons niet veel voorstellen bij deze reguliere tienerfilm.
Als we even verder in de toekomst kijken, is het pad mooi geëffend. Naast A Love Song for Bobby Long met John Travolta, zal Johansson te zien zijn naast Tom Wilkinson en Helen Hunt in een adaptatie van Oscar Wilde's A Good Woman. Ook in de nieuwe film van Paul Weitz (About A Boy) zal ze meespelen, deze keer aan de zijde van Dennis Quaid. En als dat nog niet mooi genoeg is, zal ze ook haar opwachting maken in de nieuwe Brian De Palma, The Black Dahlia met Mark Wahlberg en Josh Harnett. Niet enkel de filmindustrie heeft haar opgemerkt, ook Calvin Klein. Zo wordt ze eind dit jaar het nieuwe gezicht van CK. Haar universitaire plannen heeft ze voorlopig opgeborgen alhoewel haar regieambities gesterkt werden door samen te werken met mevrouw Coppola, vertelde ze zelf.
Maar van één ding zijn we zeker, Scarlett Johansson is een jonge parel die we moeten koesteren. Negentien en reeds een filmpalmares om van op te kijken. Haar licht schurende stem is haar onuitgesproken handelsmerk geworden en levert haar (terecht) zelfs meer volwassen rollen op. Met enkele zeer ambitieuze films in productie lijkt het alleen maar de goede richting op te gaan. Scarlett Johansson ademt belofte uit en zou binnen enkele jaren wel eens bij hedendaagse topactrices zoals Nicole Kidman kunnen staan.