Dat wil zeker niet zeggen dat Air volledig heeft afgedaan. Van Nicolas Godin en Jean-Benoit Dunkel vind je welgeteld een song op de cd, het toepasselijk getitelde Alone in Kyoto. Geen sombere jazzy tonen deze keer - dat paste wonderwel bij The Virgin Suicides - maar wel een lichtvoetig, Japans sfeertje. Niet het beste wat ambient te bieden heeft en zeker niet het beste werk van Air, maar wel een mooie sfeermaker. Overigens is een van de andere nummers op de soundtrack van de hand van een zekere Sebastien Tellier, een Franse multi- instrumentalist die tot hetzelfde platenlabel als Air behoort en die ooit nog in hun voorprogramma heeft gespeeld. Tellier onderbrengen in een categorie is onbegonnen werk, omdat de brave man met wel heel veel genres flirt, onder andere met erg etherische deuntjes zoals Fantino, dat op de cd te horen is.
De score van Lost in Translation zelf is vrij beperkt. Sofia Coppola en soundtrack producer Brian Reitzell gingen deze keer aankloppen bij Kevin Shields, in een vorig leven nog lid van alternatieve rockgroepen My Bloody Valentine en Primal Scream. En ofschoon dit Shields' debuut is als filmmuziekcomponist, kwijt hij zich heel goed van zijn taak. In de tracks City Girl, Goodbye, Ikebana en Are You Awake? weet hij namelijk de dromerige, melancholieke sfeer van de film enorm goed te vatten. Muziek en film smelten hier als het ware samen. En blijkbaar was de muziekproducer zelf ook geweldig onder de indruk van Coppola's tweede film, want Reitzell zelf zorgde voor twee nummers op de soundtrack, die dezelfde aparte stemming proberen weer te geven.
In het algemeen kan je dus zeggen dat Coppola en Reitzell hun inspiratie gingen zoeken in twee bronnen, die van de postmoderne sfeermuziek en die van de alternatieve rock. Vandaar de diversiteit in namen zoals Squarepusher, Death in Vegas, Phoenix en My Bloody Valentine, de groep waar Shields in het begin van de jaren negentig lid van was. Misschien zijn dit niet de bekendste namen voor de doorsnee muziekliefhebber, al zal het nummer Just Like Honey van The Jesus & Mary Chain sommigen nog wel bekend in de oren klinken. De Japanse invloed zelf blijft beperkt tot twee tracks. Het openingsnummer Intro/Tokyo is een collage van sampels van verschillende Japanse werkjes en wat verder op de cd staat zelfs een Japans liedje uit het begin van de jaren zeventig.
De soundtrack van Lost in Translation kan gemakkelijk los staan van de film zelf. Met andere woorden, je hoeft de film niet gezien te hebben om van deze muziek te kunnen genieten, want deze cd is een erg aardige compilatie van alternatieve sfeermuziek. Overigens staan niet alle muzikale nummers die in de film te beluisteren zijn op de soundtrack, maar we krijgen nog wel een leuk toemaatje in de vorm van een 'hidden track'. Laat de cd na het laatste nummer nog in de cd-speler zitten en je krijgt Bill Murray's versie van More Than This van Roxy Music te horen. Wie de film gezien heeft weet dat we nu refereren naar de briljante scene in de karaokebar. Hoe dan ook, deze soundtrack mag niet ontbreken in de collectie van elke zichzelf respecterende film- en/of muziekliefhebber.