ONCE UPON A TIME IN MEXICO

De mythevorming rond Robert Rodriguez is een bekende urban legend die Hollywood allang ontgroeid is. Vooral het verhaal dat Rodriguez zich inschreef voor medische experimenten om zijn El Mariachi-project te kunnen financieren, is een veel verteld (en graag gehoord) verhaal. Sinds 1992 is er veel veranderd voor Robert Rodriguez. Hij werkte samen met zijn spitsbroeder Quentin Tarantino aan Four Rooms en From Dusk Till Dawn en met Kevin Williamson aan The Faculty, knutselde vervolgens de Spy Kids-trilogie in elkaar én leerde dankzij George Lucas de geheimen van de digitale camera kennen. Met Once Upon a Time in Mexico keert Rodriguez terug naar de bron, maar ook hier blijkt dat de tijd niet stilstond: niet Carlos Gallardo maar wel Antonio Banderas mag (na Desperado uit 1995) de gitaren betokkelen en het budget swingt voor Rodriguez-normen de pan uit: 30 miljoen dollar. En daar heeft de man deze keer niet met de bedelstaf voor moeten rondgaan.

Toch heeft Rodriguez in elf jaar tijd nauwelijks iets van zijn visuele flair ingeboet. De titel laat al vermoeden dat dit een hommage is aan de spaghetti-westerns Once Upon a Time in the West (1968) en Once Upon a Time in America (1983) van Sergio Leone. Rodriguez hanteert zijn digitale camera ook nu weer met grote passie en dat zorgt voor visueel vuurwerk. Rodriguez is een beeldenfetisjist. Hij heeft onnoemelijk veel oog voor details en close-ups, kiest altijd voor het visueel indrukwekkendste shot en steekt altijd weer de nodige Schwung in zijn montage. Hij geilt ook op zijn acteurs en in dit geval is dat wel een beetje begrijpelijk. Wie met Antonio Banderas, Salma Hayek, Johnny Depp, Eva Mendes, Willem Dafoe en Mickey Rourke kan samenwerken, mag gerust zijn koopwaar uitgebreid uitstallen. Stuk voor stuk gensteren hun gelaat en torso's van het scherm. Vooral Banderas, met zijn onafscheidelijke gitaar, en Depp, met een ingenieuze neparm, schrijden met een nooit gezien charisma over het scherm.

Jammer genoeg vergeet Rodriguez in zijn visuele weelde en spectaculaire scènes ook nog een coherent verhaal te vertellen. Tussen flashbacks, dromerige sequenties en western-hommages door is het vaak zoeken naar de rode draad in het verhaal. Via flashbacks komen we te weten dat El Mariachi op wraak zint omdat een generaal verantwoordelijk is voor de dood van zijn vrouw (Hayek) en kind. Hij komt via een spraakzame barkeeper in contact met Sands, een dubieus figuur die zich uitgeeft voor CIA-agent en wil voorkomen dat drugbaron Barrillo (Dafoe) de president van Mexico vermoordt. Wat de rol van special agent Ajedrez (Mendez), Billy (Rourke) en Cucuy (Trejo) in het geheel is, moet u zelf maar proberen uit te vissen. Makkelijk is het niet, want de heren en dames blijken nogal eens van kamp te wisselen. Tussendoor pikt El Mariachi ook nog eens zijn oude vrienden Lorenzo (Enrique Iglesias) en Fideo (Marco Leonardi) op om hem in de strijd bij te staan. En dan kunnen naast de gitaarnoten ook de kogels in het rond beginnen suizen.

Het is duidelijk dat voor Rodriguez de nogal verwarrende plot ondergeschikt is aan de individuele scènes. Zo krijgen we in een langgerekte flashback te zien hoe El Mariachi samen met zijn vrouw Carolina (Hayek) vanuit een flatgebouw, aan elkaar geketend, weet te ontsnappen. Die scène is veruit de meest explosieve uit de film, maar de vraag blijft wat hij bijdraagt aan het geheel. Dat is een beetje exemplarisch voor de hele prent. Rodriguez moet zich met dit derde Mariachi-deel rot hebben geamuseerd met zijn digitaal speeltje en de fun en passie springen zó van het scherm af. Maar het is allemaal een beetje te vrijblijvend. Je zit erbij en kijkt ernaar, maar voor de rest kan het je geen bal schelen. En dat is niet de bedoeling van het medium film.