En in 2000 was er dus het ultragewelddadige en controversiële Battle Royale, gebaseerd op het al even controversiële boek van Koshun Takami. Regisseur Kinji Fukasaku had toen al de gezegende leeftijd bereikt van 70 jaar - een leeftijd waarop de meeste onder ons hun oude dag doorbrengen met saaie bingoavonden en herhalingen van het Rad Van Fortuin - maar dat hield hem niet tegen om een film te draaien die handelt over een heet hangijzer als kinderen die gedwongen worden om elkaar uit te moorden. Even een korte synopsis van Battle Royale:
"Kan jij je beste vriend doden?"
In het Japan van de nabije toekomst is de jeugd volledig onhandelbaar geworden. Respect tegenover volwassenen is volledig zoek en de hele maatschappij is in de ban van geweld en criminaliteit. De Japanse regering ziet geen andere oplossing dan de controversiële "Battle Royale"-wet goed te keuren. Deze wet laat toe dat men elk jaar een willekeurige klas naar een afgelegen en verlaten eiland stuurt. Na drie dagen mag er maar één leerling overblijven en deze mag dan terugkeren naar de maatschappij. Leerkracht Kitano (Takeshi Kitano) leidt de laatste editie van Battle Royale. Shuya Nanahara (Tatsuya Fujiwara) en Noriko Nakagawa (Aki Maeda) proberen op het eiland te overleven zonder elkaar te moeten doden...
"One Dead. 41 To Go..."
Battle Royale bracht in Japan een nooit geziene schokgolf teweeg. Politiekers en diverse preutse bewegingen schreeuwden vol verontwaardiging dat de film geweld uitlokt bij de kijkers en dreigden om de film in de ban te doen. Dit kon Fukasaku allemaal bijzonder weinig schelen en hij reageerde koeltjes: "Politiekers kennen niets van het medium film!". Toch bracht regisseur Fukasaku een speciale versie uit die eveneens bestemd was voor jongeren onder dan 15. Deze versie bevat naar verluidt meer dialoog en plaatst het geweld in een meer 'aanvaardbare' context. De prent profiteerde uiteraard van al de hype en de massahysterie - die trouwens zowat héél de wereld rondging - en Battle Royale werd zo één van de meest succesvolle Japanse films aller tijden. De film zorgde in Japan voor taferelen zoals jongeren die nachten voor de bioscopen kampeerden om zeker een ticket te bemachtigen.
Maar is Battle Royale ook een goede film? Het antwoord is volmondig: ja! Battle Royale is een waar meesterwerk! Hoewel de film handelt over de duistere kanten van de mensheid en inderdaad bijzonder gewelddadig is - maar het is nooit geweld om het geweld - wordt alles wereldschokkend mooi in beeld gebracht. De op zich al krachtige beelden worden nog versterkt door een perfecte balans van klassieke en moderne tunes. Ook op gebied van acteren zit het snor. Ondanks dat de cast bevolkt wordt door jonge acteurs, worden de uiteenlopende karakters stuk voor stuk briljant ingekleurd. De bekendste acteur in het geheel is niemand minder dan Japans regisseur/acteur Takeshi Kitano, bekend van o.a. Hana-Bi, Brother en Zatoichi.
Nadat de wereld zwaar onder de indruk was van Kinji Fukasaku's Battle Royale keek menig liefhebber uit naar de onvermijdelijke sequel Battle Royale II: Requiem. Kinji Fukasaku zou opnieuw de regie doen, dus dat kon al niet missen. Maar dan sloeg het noodlot toe. Kinji Fukasaku overleed - aan de gevolgen van prostaatkanker - tijdens het filmen van het vervolg en vanaf toen nam zijn zoon Kenta Fukasaku het roer over. En het is er spijtig genoeg aan te zien dat het diens eerste film als regisseur was. Maar eerst een korte synopsis:
"This time it's war!"
Het verhaal speelt zich af drie jaar na de gebeurtenissen van de eerste film. Shuya Nanahara (Tatsuya Fujiwara) staat aan het hoofd van de terroristische organisatie "Wild Seven". Deze extremistische groepering voert strijd tegen diegene die de "Battle Royale"-wet hebben goedgekeurd. Maar nadat Wild Seven een bloedige aanslag lanceert op de megalomane stad Tokio, keurt de Japanse overheid de BRII-wet goed. Door deze wet wordt een nietsvermoedende klas gedropt op het eiland waar Wild Seven schuilt. De leerlingen worden verplicht om Shuya Nanahara op te sporen en te doden. Weigeren is geen optie...
Waar de eerste film erin slaagde om de kijker enkele realistische karakters voor te schotelen, is de over-the-top sequel (over)bevolkt met totaal onsympathieke en hysterische karakters. Resultaat: je geeft als kijker geen moer wat er met hen gebeurt. En dit weegt behoorlijk door op de film. Het verhaal lijkt mijlenver af te staan van de gebeurtenissen uit de eerste film. Hoewel ook niet echt realistisch kon je jezelf als kijker toch nog voorstellen dat de gebeurtenissen uit het eerste deel zouden 'kunnen' gebeuren (in a galaxy far, far away...) Ook dit bij is BRII uitgesloten. Daarvoor is alles te karikaturaal en te eendimensionaal weergegeven. Wat we dan weer wel gewaagd vonden - en waarschijnlijk de reden dat deze film niet direct een distributeur gaat vinden in Amerika - is de gedurfde visie op terrorisme en de onverbloemde aanslag op Tokio (erg 9/11-achtig). Het enige waar Battle Royale II het eerste deel overstijgt is in de hoeveelheid geweld en bloed. Hoewel men voor deze productie dan weer iets teveel vertrouwde op computer gegeneerde effecten (CGI).
BATTLE ROYALE
Regisseur: Kinji Fukasaku
Cast: Tatsuya Fujiwara, Aki Maeda, Taro Yamamoto, Masanobu Ando, Kou Shibasaki,
Chiaki Kuriyama, Takeshi Kitano
Land van herkomst: Japan
Productiejaar: 2000
Filmlengte: 113 minuten (Director's Cut: 121 minuten)
Adviesleeftijd: 16
BATTLE ROYALE II: REQUIEM
Regisseur: Kenta en Kinji Fukasaku
Cast: Tatsuya Fujiwara, Ai Maeda, Shûgo Oshinari, Ayana Sakai, Haruka Suenaga, Yuma
Ishigaki, Riki Takeuchi, Aki Maeda, Sonny Chiba, Takeshi Kitano
Land van herkomst: Japan
Productiejaar: 2003
Filmlengte: 133 minuten
Adviesleeftijd: 16
In de volgende editie ontleden we Wu Jian Dao ofte Infernal Affairs (2002), een briljant misdaaddrama van regisseurs Andrew Lau en Alan Mak. De prent was een erg grote hit en betekende tevens de comeback van de betere Hong Kong cinema, na een periode van inferieure producties. Sayonara!