TAKING LIVES

Taking Lives is een film die perfect past in de wildgroei van zogenaamde literaire thrillers die momenteel onze boekenwinkels overspoelen. Het zijn boeken waar de sfeer, toon en taal belangrijker worden dan de inhoud. Zo'n boek moet niet meteen erg spannend, gruwelijk of onderhoudend zijn, maar wel mooi geschreven, met intrigerende personages en tot de verbeelding sprekende beschrijvingen. Ook in Taking Lives, gebaseerd op de roman van Michael Pye, lijkt de verpakking belangrijker dan de inhoud. Regisseur D.J. Caruso dompelt zijn film in donker en grijs. De regent klettert met bakken uit de hemel en het lijkt wel of Montreal de meest sombere stad ter wereld is. Zo'n weemoedige setting is natuurlijk de perfecte voedingsbodem voor het zieke brein van een seriemoordenaar.

In het begin van Taking Lives wordt FBI-agente Illeana Scott (Angelina Jolie) ter hulp geroepen door de politie van Montreal. Ze zitten met de handen in het haar. Er waart blijkbaar een moordenaar door de streek, maar de zaak geraakt niet opgelost. Illeana ontdekt al snel een vreemd soort patroon in de moorden. De moordenaar steelt telkens de identiteit van zijn slachtoffers en gaat vervolgens als hen door het leven. De man, zo redeneert Illeana, moet een droevig en ontevreden persoon zijn, die steeds op zoek is naar een nieuw leven. De zaak geraakt in een stroomversnelling als een zekere Costa (Ethan Hawke) getuige is van een nieuwe moord. Omdat hij toevallig een kunstenaar is, kan hij de identiteit van de moordenaar schetsen. Maar of dat volstaat om hem te klissen?

Taking Lives is een thriller van het betere soort. Regisseur D.J. Caruso (die Tony Scott verving) leerde het vak op het kleine scherm, onder meer als regisseur van Dark Angel en Smallville, voor hij in 2002 een opmerkelijk debuut maakte met The Salton Sea. De man weet perfect hoe hij een omineuze sfeer moet oproepen en slaagt er een paar keer in om de toeschouwer de stuipen op het lijf te jagen, al gebeurt dat soms met scènes waarvan je je achteraf afvraagt wat nu eigenlijk het nut ervan was. Het verhaal blijft lange tijd erg intrigerend, hoewel Caruso zich hier en daar wel wat té grote gaten in het verhaal veroorlooft. Diep in de finale begint het traditionele gegoochel met coup de theatres en onverwachte wendingen, maar zelfs dan blijft het geheel nog aanvaardbaar. Caruso is blijkbaar een vakman die de regieteugels strak in handen heeft en weerstaat aan de verleiding om helemaal overstag te gaan.

Een thriller staat of valt met zijn speurneus. In navolging van onder meer Jodie Foster (Silence of the Lambs) of Monica Potter (Along Came a Spider), mag nu Angelina Jolie als vrouwelijke Morgan Freeman het pad op. Het is een verademing om Jolie nog eens aan het werk te zien in een serieuze rol en zonder latex-pakje, maar jammer genoeg houdt haar personage Illeana er iets teveel vreemde trekjes op na om echt geloofwaardig over te komen. Wanneer we voor het eerst met haar kennis maken, ligt ze bijvoorbeeld doodleuk in het graf van het laatste slachtoffer. Bizar. Ook haar opmerkingsgave voor piepkleine details komt vaak iets te gemaakt over. Ooit waren naar verluidt Gwyneth Paltrow, Cate Blanchett en Jennifer Lopez in de running voor de hoofdrol in Taking Lives, maar Angelina Jolie hoeft zich niet te schamen: ze brengt het er erg goed vanaf. Er is overigens goed nieuws voor de Jolie-fans, want tegen het einde van de prent heeft ze een stomende - en niet allesverhullende - seksscène. Kassa! Kassa! De gelukkige is Ethan Hawke, die verder een stevige Costa neerpoot. Opmerkelijk is de piepkleine rol van Kiefer Sutherland. De man is nauwelijks drie minuten in Taking Lives te zien, maar krijgt wel de derde plek op de credits.

Al bij al is Taking Lives een thriller die de vergelijking met Se7en of Silence of the Lambs niet heelhuids doorstaat, maar voor wie zijn eisen niet té hoog stelt zeker garant staat voor anderhalf uur spanning. Vooral qua setting, sfeer en toon zit het goed met deze film. En wanneer de gaten in het verhaal opgevuld worden met beelden van Angelina Jolie - wegdromend in bad, rondlopend in kamerjas of verwikkeld in een stevige vrijpartij - zal je het gros van het publiek ook wel niet horen klagen.