STARSKY & HUTCH

Gebaseerd op de klassieke televisieserie uit de jaren zeventig brengen Stiller en Wilson de helden Starsky en Hutch weer tot leven. Stiller is de krullenbol David Starsky, een agent die alles volgens het boekje doet en Wilson is zijn nieuwbakken partner Ken 'Hutch' Hutchinson, een agent die weinig van doen heeft met regels. Samen met de vertrouwde roodwitte Ford Torino van Starsky moeten zij drugsbaron Reese Feldman (Vince Vaughn) zien in te rekenen. Daarbij krijgen ze hulp van informant Huggy Bear (Snoop Dogg) en crimineel Big Earl (een hilarische Will Ferrell).

De originele serie was vier seizoenen lang een grote hit en een echt product uit de stal van Aaron Spelling. Weinig verhaal, mooie mensen en grote hoeveelheid actie; de serie paste zo in het rijtje van Charlie's Angels, The Love Boat en Fantasy Island. De toon van de televisieserie was echter heel anders dan de toon van de nieuwe film. Was het in 1975 nog een snelle, grimmige politieserie rond twee kibbelende agenten, dan is Starsky & Hutch nu meer een excuus geworden om de grappen en grollen van Stiller en Wilson ruim baan te geven. De trouwe fans van de serie zullen waarschijnlijk hun neus ophalen bij het idee van deze film en zullen dit wellicht ook als heiligschennis ervaren. Ze hebben ergens wel gelijk, want er blijft weinig heel van het toch al niet zo heel erg goede origineel. Regisseur Todd Phillips (Old School) had ergens een keuze moeten maken tussen een getrouwe remake of het maken van een persiflage. Deze keuze heeft hij echter nooit duidelijk gemaakt. De film is een compromis tussen de twee geworden, waardoor Starsky & Hutch nooit overkomt als een overtuigend geheel en constant balanceert op een gevaarlijk stuk niemandsland waar we al eerder The Brady Bunch Movie en Charlie's Angels zagen stranden.

Als satire op politieseries uit de zeventiger jaren scoort Starsky & Hutch redelijk hoog, maar als op zichzelf staande komedie heeft Starsky & Hutch te weinig te bieden. Zo is de plot vrijwel non-existent, de karakters gevrijwaard van enige diepgang (zelfs de vermeende homo- erotische relatie tussen Stiller en Wilson komt niet overtuigend over) en is de humor vaak niet grappig genoeg. Phillips valt regelmatig terug in het plat persifleren van de jaren zeventig, zoals bijvoorbeeld in een al zo vaak nagemaakte Saturday Night Fever-achtige danscompetitie waar een gedrogeerde Stiller zich de benen onder het lijf vandaan danst. Opgenomen in de fletse tinten (verdienstelijk werk van DP Barry Peterson) die we van deze oude series gewend zijn, doet Phillips zijn uiterste best om zijn film eruit te doen zien als een veredelde aflevering van de serie, maar toch bekruipt je te vaak het gevoel dat Phillips zijn werk niet serieus neemt en ons collectief in de maling zit te nemen.

Grootste verliezer in Starsky & Hutch is Ben Stiller. Ooit een grote belofte, maar nu lijkt hij gevangen te zitten in zijn standaard maniertjes. Ook hier laat hij weer hetzelfde typetje zien en moeten we zeker geen komische hoogstandjes van hem verwachten. Hij heeft wel zijn momenten, maar over het algemeen hebben we het allemaal al wel eens gezien en hopen we eigenlijk dat hij gauw weer eens gaat zoeken naar rollen zoals hij die speelde in films als Keeping the Faith en Permanent Midnight. Owen Wilson daarentegen komt er een stuk beter vanaf dan Stiller. Het zou niet een zo vergezochte conclusie zijn om te zeggen dat hij de film redt van de ondergang. Wederom steelt hij de show van Stiller (wat hij ook al deed in Meet the Parents) en geeft hij de kijkers regelmatig een kans om flink te grinniken. Met zijn blonde surferinstelling, spitsvondige opmerkingen en perfecte komische timing geeft hij op een heerlijke manier gestalte aan het corrupte karakter van Hutch.

Echte winnaars in Starsky & Hutch zijn daarentegen de bijfiguren. Snoop Dogg is erg grappig als de informant Huggy Bear en is zichtbaar in zijn nopjes als de alleswetende heler die altijd gekleed gaat in de ergste pooierkleren die er te krijgen zijn (niet zo verschillend van Dogg in het echte leven). Vince Vaughn is een prima slechterik met al de slijmende slechtheid die daarbij hoort. Zijn personage is zo ontzettend stereotypisch (hij schiet zonder blikken of blozen een van zijn bodyguards neer om vervolgens aan zijn vriendin te vragen of hij wel gelijkmatig bruin wordt) dat het bijna ondraaglijk wordt, maar Vaughn weet het allemaal net binnen de perken te houden en een karakter neer te zetten dat uitstekend past in de overdreven wereld van Starsky & Hutch. Absoluut hilarisch en zeker een van de hoogtepunten in Starsky & Hutch is Will Ferrell (Elf) in een aantal korte scènes waarin hij Stiller en Wilson flink uitkleedt (letterlijk en figuurlijk). Hij is zeker een van de komische talenten om naar uit te kijken in bijvoorbeeld het aankomende Anchorman.

Starsky & Hutch weet als geheel niet te overtuigen. Het team achter het project heeft het idee om een hele serie Starsky & Hutch-films te maken, maar dan moeten ze met z'n allen wel gaan zorgen voor een iets meer eigen gezicht en minder persiflage, anders gaat dat echt niet goed komen. Het volgende project van Phillips is The Six Million Dollar Man, wederom een bewerking van een televisieserie uit de jaren zeventig en dit keer met Jim Carrey in de hoofdrol. Je zou toch zeggen dat een ezel zich over het algemeen niet zo veel keer tegen dezelfde steen zou stoten.