De Mexicaan Guillermo Del Toro, een vooraanstaand lid van de zogenaamde nuevo wave van Spaanse, Mexicaanse en Braziliaanse regisseurs, maakte in 1997 zijn Engelstalig debuut met de uitstekende monsterfilm Mimic. In 2002 werd hij één van de weinige regisseurs die er met Blade II in slaagde een sequel te draaien dat beter was dan het origineel. Zijn meest recente film is de verfilming van het Dark Horse comic book verhaal Hellboy, over een vuurrode demon die door Rasputin tijdens WO II voor nazi's tot leven werd gebracht, maar die door toedoen van de geallieerden aan de Amerikaanse kant terechtkwam. Hellboy (rol van Ron Perlman) leidt een kluizenaarsbestaan in een X-Files-achtige FBI-afdeling die wordt ingeschakeld iedere keer één of ander bovennatuurlijk gedrocht de kop opsteekt. Hij is echter niet de enige: een klein team van freaks staat hem daarin bij, waaronder vismens Abe Sapien en Liz Sherman, een pyrokineticist met een loodzwaar schuldgevoel (Selma Blair). Je kan het allemaal moeilijk al te ernstig nemen, maar van X-Men of van Spiderman kan je precies hetzelfde zeggen. Waar echter niemand aan kan ontsnappen is dat Del Toro een fenomenale actieregisseur is, die voor dit soort van hyperkinetisch vertier blijkbaar geboren is. Het verhaal ben je een uur nadien weer vergeten, maar so what, beter dat dan een League of Extraordinary Gentlemen, dunkt ons. (20 oktober)
Veel flauwer dan The Punisher kunnen de comic book verfilmingen niet meer worden. Deze zogenaamde superheld uit de stal van Marvel Comics handelt over doodgewaande FBI-agent Frank Castle, die als The Punisher wraak wil nemen op witwasser Howard Saint, nadat deze Franks hele familie, inclusief wederhelft Samantha Mathis en papa Roy Sheider, uitmoordde. In wezen zitten we dus naar The Crow te kijken zonder het bovennatuurlijke element, of naar pakweg Kill Bill zonder het virtuoze genie van Tarantino. Meneer de Punisher is een beetje een zielige figuur in het milieu van de superhelden: hij heeft niet één bijzondere kracht ter beschikking, behalve dat hij heel erg kwaad is (precies de grap in een film als Mystery Men) en rondrijdt in een kogelvrije Mad Max mobiel, die even later echter al in de prak ligt. De filmmakers beseften dat dit soort stripheld niks te bieden en niks te vertellen heeft, en zijn dan maar teruggevallen op extreem geweld, met als resultaat een sadistische, deprimerende en ongenietbare wraakfilm. Overslaan. (23 juni)
Op het horrorfront is er Dawn of the Dead (remake van George Romero's gelijknamige film uit 1978), een onverwachte meevaller met in de hoofdrol Sarah Polley. Na het uitbreken van een zombieplaag, zoeken een kleine groep overlevenden veiligheid in een winkelcentrum. Terwijl de buitenwereld in chaos vervalt, leven ze er, omringd door coffeeshops en elektronicawinkels, in relatief comfort. Na een aantal weken slaan verveling, ruzie en claustrofobie echter toe, en wordt er stilaan gefluisterd over een ontsnappingspoging naar een eiland, dat naar ze hopen, gespaard is van de plaag. Het einde van de wereld is misschien wel het meest fascinerende (en het meest dankbare) thema in moderne cinema. Uitschieters in het genre, zoals Twelve Monkeys of 28 Days Later, kunnen bij de kijker wekenlang blijven nazinderen dankzij beelden van wereldwijde chaos en, nadien, doodse verlaten steden. Dawn of the Dead is zonder twijfel eveneens een uitschieter. Je zou het van een zombiefilm niet verwachten, maar er zit verdomd veel verborgen in Dawn of the Dead zoals de moeizame relatie tussen bewoners van het winkelcentrum (waaronder ook Ving Rhames en Mekhi Phifer), het wegvallen van orde, wet en beschaving, om nog maar te zwijgen van de commentaar op de Amerikaanse consumptiemaatschappij (tienduizenden zombies dwalen rondom het winkelcentrum uit instinct). Als het allemaal nogal zwaar op de hand klinkt, wees gerust, Dawn of the Dead zit vol met hou-je-adem-in actie- en suspensescènes, en laat je gissen tot na de eindgeneriek. Blijven zitten tot de allerlaatste seconde is de boodschap. (30 juni)
Eén van de favorieten tijdens het Sundance film festival van 2003 was Cabin Fever, een cheapie over een vijf arrogante stadslui die het platteland in trekken voor een vakantie in een blokhut. Ze krijgen bezoek van man met een huidinfectie, die ze zonder veel compassie neerschieten, tot moes slaan met een honkbal knuppel en uiteindelijk dan maar in brand steken. Het mag voor niemand een verrassing zijn dat ze zelf één voor één slachtoffer worden van de infectie, en elkaar hoe langer hoe sadistischer gaan behandelen. (Het zieke meisje mag in de schuur gaan doodbloeden). Er worden moeizame pogingen gewaagd de autoriteiten in te schakelen, hoewel niemand veel haast heeft, maar aangezien we ons midden in Deliverance- land bevinden, blijkt ook dat een slecht idee. Het gaat er allemaal hoe langer hoe absurder aan toe, en op enkele sterke scènes na kan je Cabin Fever nauwelijks een geslaagde film noemen. Daarvoor handelen de hoofdpersonages al te zeer als debielen. Wie van een beetje bloot en vooral veel gore houdt, komt met Cabin Fever wel aan zijn trekken, maar voor de cinefielen onder ons valt er weinig of niks te rapen. (1 juni)