DES PLUMES DANS LA TETE

Des Plumes dans la Tête, het regiedebuut van Thomas De Thier, speelt zich af in het Waalse Genappe. De suikerraffinaderij overheerst het leven in en het uitzicht van het dorpje. Delen van niet-verwerkte suikerbieten komen terecht in een waterzuiveringsinstallatie. De vijvers rond de fabriek trekken belangrijke kolonies vogels aan. Gefascineerd door de vogels die vanuit de vijvers ieder jaar naar het warme Zuiden vliegen om te overwinteren, begint de kleine Arthur aan zijn eigen trektocht. Hij zal niet meer terugkeren. Wat er op de laatste momenten van zijn leven in zijn hoofd speelde, waar hij aan dacht, of hij blij was of boos, komen we niet te weten. De politie vindt zijn lievelingsding terug aan de rand van de vijver waarin Arthur is verdronken.

Net zoals in L'Autre, de voortreffelijke film van Benoît Mariage, stelt de dood van een kind een huwelijk dat stevig en stabiel lijkt zwaar op de proef. Vader Jean-Pierre gaat door met zijn leven, moeder Blanche verliest zichzelf in een wereld van ontkend verdriet, fantasie en poëtische waanzin. Ze klampt zich vast aan rare rituelen, vervormde herinneringen en droombeelden. Ze slijt haar dagen aan de oevers van de vijver waarin ze haar zoontje verloor. Ze observeert de vogels en dwaalt doelloos rond. Ze ontmoet een puber die met proefondervindelijke experimenten in en rond het water een antwoord zoekt op een ongestelde levensvraag. Onbewust zijn Blanche en de puber het antwoord op elkaars vraag.

De roots van De Thier als documentairemaker zijn onloochenbaar aanwezig in zijn eerste film. Hij toonde zijn liefde voor de natuur al in zijn documentaire trilogie Le Grand Voyage, waarin hij de Indonesische jungle, de Marokkaanse woestijn en het Canadese wouden doorkruist. In Des Plumes dans la Tête legt hij nadrukkelijk de link tussen de evolutie van de mens en de evolutie van de natuur. Hij toont de verrottende suikerbieten als metafoor voor de hopeloze economische miserie in Wallonië. Hij laat Blanche evolueren op het ritme van de seizoenen. Hij zoomt geregeld in op weidevogels, jagende dieren en minislakken. National Geographic tegen een magisch-realistische achtergrond.

De Thier brengt Blanche's waanbeelden waanzinnig poëtisch in beeld. Droom en fantasie lopen door elkaar. Haar grillig verdriet volgt op tedere verwondering. Vrolijk is het niet, misschien ook wel een tikkeltje te langdradig, maar de magnetische vertolkingen van Sophie Museur (Blanche) en Francis Renaud (de vader), Ulysse De Swaef (Arthur) en vooral Alexis Den Doncker (de puber) leiden naar een machtige louterende slotscène. Mooi, heel mooi.