Een soort van Home for the Holidays voor Generatie X is Pieces of April. In deze onafhankelijke, digitaal ingeblikte film speelt de bloedmooie Katie Holmes de twintiger April, die de voorsteden van Pennsylvania heeft geruild voor een slordig appartement in Manhattan. Het is Thanksgiving, die oer-Amerikaanse feestdag, en April verwacht voor de gelegenheid bezoek van het thuisfront. Aprils moeder, gespeeld door Patricia Clarkson, lijdt aan kanker, en dat is één van de redenen waarom April haar familie, misschien wel voor de eerste keer in haar leven, niet wil teleurstellen. Het feit dat ze eigenlijk niet kan koken blijkt uiteindelijk het minste van haar problemen. Pieces of April is het regiedebuut van Peter Hedges, bekend van de schrijfsels What's Eating Gilbert Grape (boek én scenario) en About a Boy. Een man dus die perfect begrijpt dat komedie en drama prima bij elkaar passen zonder dat je daarvoor al te slijmerig moet gaan doen. Voor zijn debuut is Hedges zeer bescheiden begonnen: Pieces of April kostte ocharme 300.000 dollar, maar de film werd een gigantische festivalfavoriet en Clarkson werd genomineerd voor een oscar en een Golden Globe. Clarkson is op weg een actrice te worden van het kaliber van Foster en Blanchett. Ontdek haar werk in The Station Agent en in deze Pieces of April. (30 juni)
De regisseur van onder andere Pretty Woman, Runaway Bride en The Princess Diaries zou bijvoorbeeld wat kunnen opsteken van Hegdes. Dit jaar presenteert Garry Marshall liefst twee films: met Kerstmis krijgen we, als het echt moet, The Princess Diaries 2: Royal Engagement voorgeschoteld, maar eerst nog Raising Helen, een typisch voorgekauwde feel-good movie waarin ze net zo goed hadden kunnen afroepen "en nu iedereen: LACHEN!" of "en nu iedereen: HUILEN!" Kate Hudson speelt Helen, een vertegenwoordiger op een agentschap voor supermodellen. Zij wordt voogd van de drie kinderen van haar zus wanneer deze overlijdt; een beslissing die voor de nodige spanningen zorgt met haar andere zus, de veel verantwoordelijkere Jenny (rol van Joan Cusack). Het mens heeft natuurlijk geen verstand van kinderen grootbrengen, en het blijkt ook niet bijster goed te rijmen met haar baan op het agentschap. Enfin, u kent dat wel, een lach en een traan en zo, en met een super happy end waar iedereen gelukkiger en een levensles rijker uitkomt. Een melig Hollywoordproduct dat zo van de band komt rollen. Laten rollen, die troep. (Nog geen releasedatum bekend).
Het verschil tussen een Julia-Roberts-wanna-be als Kate hudson en de Julia-Roberts- will-be Jennifer Garner is glashelder bij het zien van 13 Going on 30. Dit is evenzeer een formulefilm als Raising Helen, maar blijkbaar met veel meer zelfvertrouwen en liefde gemaakt. 13 Going on 30 wordt vaak vergeleken met Big, maar wij vonden 'm meer gemeen hebben met het zeer middelmatige The Kid waarin Bruce Willis voor zijn jongere zelf moet zorgen en zo één en ander opsteekt over zichzelf. Jenna Rink, een 13- jarig meisje in 1989, wenst dat ze 30 was, en wordt wakker in 2004 als 30-jarige journaliste voor een damesblad. Ze heeft 17 jaar overgeslagen, die wel hebben plaatsgevonden, maar ze geen herinneringen aan heeft. Jenna houdt niet van de persoon die ze is geworden in die 17 jaar: ze is oppervlakkig, ze is een workaholic, en ze schuift vriend en vijand meedogenloos opzij om haar zin te krijgen. Ze besluit contact te zoeken met Matt, de man die als jongen haar beste kameraadje was (een zoals steeds uitstekende Mark Ruffalo), en begint een missie om gemaakte vergissingen goed te maken. Qua logica zit het verhaal allesbehalve snor, maar eerlijk is eerlijk: dat kon ons geen bal schelen bij het bekijken van deze film, omdat we zodanig in de ban waren van de Hollywood-magie, met als hoogtepunt een feestje met een uitvoerige impressie van de Thriller danspasjes. En die Garner glimlach is puur goud. (11 augustus)
Wie met al dat meidenplezier zin heeft in nóg meer, kan terecht bij Mean Girls. Mark S. Waters regisseert na Freaky Friday Lindsey Lohan opnieuw, dit keer als een tiener die na jaren reizen met pa en ma voor het eerst in een Amerikaanse high school terechtkomt. Ze wordt er maatjes met de outcasts van de school, en wordt eveneens opgenomen in het kliekje van de populaire meisjes, de Plastics. Qua pesterijen en achterbaks geroddel bevinden we ons hier regelrecht in het land van Heathers, hoewel de komedie minder zwart en meer toegankelijk is, en de prent op 't einde echt wel te prekerig wordt. Maar goed, dit is van de hand van Tina Fey van Saturday Night Live faam (ze speelt ook de rol van leerkracht Ms. Norbury), van wie we blijkbaar nog leuke dingen kunnen verwachten. (4 augustus)