THE LADYKILLERS

En inderdaad, de remake van The Ladykillers, door het befaamde (en minstens even prettig gestoorde) regisseursduo Joel en Ethan Coen, is niet bepaald wat we hadden verwacht. Om te beginnen verplaatsen de Coens de actie van het druilerige Londen naar het broeierige Mississippi. Net als hun countrymusical O Brother, Where art Thou heeft ook The Ladykillers weer een onweerstaanbaar banjo-en-redneck-sfeertje, dat mijlenver verwijderd staat van het beschaafde upperclass-milieu uit de originele Ladykillers. Die nieuwe setting heeft natuurlijk tot gevolg dat de film zich niet echt in het heden lijkt af te spelen. De enige tastbare link met het Amerika van de 21e eeuw is het vuilbekkende personage van Marlon Wayans. Zijn typetje lijkt zowaar een anachronisme, ondanks het feit dat hij de enige is die met beide benen aan de realiteit genageld staat.

Maar laten we toch in eerste instantie even het verhaal uit de doeken doen. Aan het originele plot hebben de broers niet al te veel gesleuteld, en de hoofdrol is dus nog steeds weggelegd voor de gluiperige gentleman Professor G.H. Dorr, die in een onopvallend zuiders stadje op zoek gaat naar een geschikt, maar vooral rustig onderkomen. Want mijnheer is bijzonder begaan met de nobele kunst der muziek en zoekt naast een gezellige verblijfplaats ook naar een geschikte oefenruimte om samen met zijn ensemble hulde te brengen aan de muziekgoden. Niet dus. Want nog geen dag nadat Dorr een kamer heeft gehuurd in het gezellige huis van Marva Munson, komt zijn ware aard boven water. De professor blijkt namelijk een ordinaire bankrover te zijn, die samen met zijn team het plaatselijke casino om ettelijke miljoenen lichter wil maken. En zoals dat nu eenmaal gaat in het betere misdaadmilieu, hoeft Dorr niet lang te zoeken naar de geschikte kompanen. Uit het zootje ongeregeld dat zich aandient, kiest hij 'inside man' Gawain MacSam, explosievenexpert Garth Pancake, domme bruut Lump Hudson en een Koreaanse generaal die zichzelf heel toepasselijk The General noemt.

Het enige dat Dorr nu nog moet doen is de oude dame Munson ervan te overtuigen dat hij en zijn 'medemuzikanten' haar kelder mogen gebruiken om 'te repeteren'. In werkelijkheid worden daar natuurlijk allerlei snode plannen gesmeed, maar de naïeve Munson weet zich van de duivel geen kwaad. Tot ze op een avond eens een kijkje in de kelder komt nemen om te zien wat haar huurder en zijn vriendjes daar allemaal uitspoken. Tot haar grote verbazing (en die van de kijkers) zitten alle boeven keurig in een cirkeltje, instrumenten in aanslag, bij te komen van een lange repetitie. "Komt u binnen", lonkt Dorr, "We zijn net klaar voor vanavond." Niks aan de hand dus, al vraagt de oude dame zich wel af waarom het T-shirt van Lump helemaal onder de modder zit...

Liefhebbers van de klassieke misdaadkomedie zullen zich ongetwijfeld al in de handen wrijven. Geef hen eens ongelijk, want tot op zekere hoogte beantwoordt The Ladykillers vast aan hun verwachtingen. Maar omdat het hier natuurlijk over een film van de broertjes Coen gaat, is het misschien verstandig om de verwachtingen toch maar een beetje bij te schaven. De broers pakken hun projecten namelijk altijd op een nogal averechtse manier aan, en ook deze keer is dat niet anders. The Ladykillers zit dus naar goede gewoonte weer vol met vreemde personages, maffe situaties en bizarre humor. Maar waarom dan die relatief lage score? Alle beproefde ingrediënten van een Coen-film zijn toch van de partij? Dat is waar, maar The Ladykillers heeft één fundamenteel probleem: de plot. Het verhaaltje is namelijk te conventioneel om al die bizarre personages en vreemde humor het hoofd te kunnen bieden. Waarom de Coens juist dit verhaal hebben uitgekozen, is eigenlijk een raadsel. Ze hadden zelf vast een ongebruikelijker plot uit hun mouw kunnen schudden. Aan de andere kant kan je je dan weer afvragen waarom ze niet trouw zijn gebleven aan de sfeer van het origineel. Al die rare personages passen niet zo goed binnen de nogal eenvoudige verhaallijn. En dankzij de onevenwichtige aanpak, vallen de Coens met deze remake letterlijk tussen wal en schip.

Aan de acteurs zal het niet liggen, die amuseren zich opperbest met hun rollen. Vooral Tom Hanks laat nog eens zien waarom hij een van de beste acteurs van het moment is. Zijn Dorr is zo uniek, en zijn acteerprestatie zo sterk, dat hij wel in een andere film lijkt te spelen. Net als Johnny Depp in Pirates of the Caribbean, verdwijnt de acteur Hanks volledig in zijn rol, en zien we alleen nog maar zijn personage. Ook de rest van de cast doet het meer dan uitstekend, met voorop de stokoude Irma P. Hall, die de rol van naïeve huisbazin tot in de puntjes lijkt te beheersen. De enige valse noot is de eerder genoemde Marlon Wayans. Zijn Gawain MacSam is precies het tegenovergestelde van de beschaafde, welbespraakte Dorr, en zijn ruwe manieren en schofferende taalgebruik staan als een tang op een varken.

Helaas kan ook de weelde aan originele personages de film niet boven de middenmoot uittillen, want hoe apart alles ook mag zijn, als het puntje bij paaltje komt, is de film gewoon niet grappig genoeg. Veel van de humor is té eenvoudig (en lijkt wel uit het tijdperk van het origineel te komen), terwijl andere grappen dan weer zo bizar zijn dat ze rechtstreeks over de hoofden van de kijkers gaan. En helaas wordt de beste mop uit de hele film (die van het lijk en de brug) tot vervelens toe herhaald. Ook op het gebied van humor is The Ladykillers een behoorlijk onevenwichtige mix geworden.

Tegen hun vaste gewoonte in, hebben de Coen voor zowel Intolerable Cruelty als The Ladykillers aangeklopt in Hollywood. Voor de verandering konden ze samenwerken met de grootste acteurs, de beste producers en hadden meer geld dan ooit te besteden. Toch werkte dat tot twee keer toe in hun nadeel, want met hun laatste films bereikten ze slechts sporadisch het niveau van hun vroegere werk. Het wordt de hoogste tijd dat ze weer voor zichzelf aan de slag gaan, want middelmatige komedies maken ze in Hollywood, ook zonder de Coens, al meer dan genoeg.