HONEY

Het vervelende is dat we in de inleiding alle subtiele nuances van het verhaal al uit de doeken hebben gedaan. Het gebruikelijke paragraafje met de samenvatting zal dus uitzonderlijk gevuld moeten worden met... tja, met wat? Met wat nutteloze details dan maar. Honey Daniels is dus de ambitieuze meid uit de titel, die samen met haar beste vriendin in een (uiteraard) hippe platenzaak werkt, en in haar vrije tijd dansles geeft aan straatkinderen. Zoals gebruikelijk is zij voor die jongeren de enige hoop op een betere toekomst, en als Honey plots beroemd wordt en de dansschool moet sluiten, gaan alle straatjochies natuurlijk allemaal aan de drugs. Dansen in de videoclips van Missy Elliott heeft natuurlijk zijn leuke kantjes, maar als Honey beseft dat ze daarmee haar 'street values' verloochent, komt ze tot inkeer. Ze laat het sterrenbestaan meteen voor wat het is en opent een dansschool om weer met haar kids te kunnen dansen. Maar goed, dat hadden we natuurlijk al gezegd. O ja, ergens in de film zit nog een romantisch subplot, maar dat is zo erbarmelijk slecht uitgewerkt, dat het niet eens het vermelden waard is.

Maar laten we vooral eerlijk blijven: Honey is een dansfilm, en dansfilms zijn traditioneel nogal aan de lichte kant als het gaat om plot en personages. Alle klassiekers in het genre, van Grease tot Flashdance en Dirty Dancing, hebben nauwelijks meer plot dan Honey, maar slagen er toch in om de kijker te charmeren dankzij de sympathieke hoofdpersonages en wervelende dansscènes. Maar zelfs op dat vlak voldoet Honey voor geen meter. Sterker nog, het grootste gedeelte van de film wordt besteed aan de irritante personages, die ook na meer dan een uur gezanik nog steeds de diepgang van een theekopje hebben. En als er een zeldzame keer eens gedanst mag worden, zijn die scènes zo lamlendig in beeld gebracht, dat je gewoon met open mond zit te kijken naar zoveel knulligheid. Hoofdrolspeelster Jessica Alba heeft ongetwijfeld hard getraind om de ingewikkelde choreografieën onder de knie te krijgen, maar het is allemaal vergooide moeite. De dansscènes maken bij de kijker gewoon niks los, en de onweerstaanbare drang om mee te dansen (zoals bij het gelijkaardige Save the Last Dance) krijg je al helemaal niet. Tot overmaat van ramp is Alba een van de meest charmeloze tieneractrices van de afgelopen jaren, en dankzij haar vlakke acteerprestatie tuimelt de film definitief de dieperik in.

Op sommige momenten is Honey zo belachelijk dat zelfs de meest tolerante filmkijker zuchtend van ongeloof zal afhaken. Dat de schattige Honey een verloren geldbundel teruggeeft aan een vervaarlijk ogende 'homie' is natuurlijk nog tot daar aan toe. Maar om nou te moeten slikken dat Honey op haar eerste dag als videoclipdanseres halverwege de opnames binnenkomt, meteen op het podium wordt gezet en de ingewikkelde dansmoves zonder te oefenen metéén onder de knie heeft; nee, dat gaat te ver. Regisseur Billie Woodruff beschikt bovendien over bijzonder weinig visuele flair, en de al te schaarse dansstukken moeten zelfs de duimen leggen voor de meest middelmatige videoclip op MTV. Ook de muziekkeuze is over de hele lijn vrij ongelukkig. Het gros van de soundtrack bestaat uit aardige, maar onmemorabele hiphop-stampers, die nog relatief goed bij de film passen. Helaas beslisten de makers om voor het laatste dansnummer de vette hiphop overboord te gooien en te gaan voor een afgrijselijk melig gospelnummer, genre: 'believe-in-yourself-and-you-can-achiev e- anything'. De meligheid van de ontknoping is even schaamteloos als goedkoop, en herleidt deze toch al volledig mislukte pseudo-feelgood film tot absolute bagger.