MAMBO ITALIANO

In "Het Grote Handboek der Stereotiepen" staat geschreven dat Italianen en homoseksualiteit even goed samengaan als de Paus en een condoom. In het streng katholieke Italië van weleer was dat ongetwijfeld het geval, maar net als in de rest van Europa, heeft de liberalisering ook in het land van Berusconi vrij spel gekregen. Hoe dan ook leent die oubollige premisse zich natuurlijk uitstekend voor een film, en in Mambo Italiano is er van tolerantie ten opzichte van homo's nog nauwelijks sprake. Sterker nog, zelfs de Italianen die hun heil in het verre Canada hebben gezocht, en dagelijks in aanraking komen met "de verloederde zeden" van een wereldstad als Montreal, zitten nog altijd opgesloten in hun vastgeroest waardepatroon. Het is voor het traditionele echtpaar Gino en Maria Barberini dan ook een enorme klap als ze te horen krijgen dat hun zoon Angelo het ouderlijke huis verlaat om samen te gaan hokken met zijn nieuwe vriend. Hun ongeloof is zelfs zo groot, dat de ouders eerst niet eens doorhebben dat hun zoon eigenlijk homo is. In de eerste van vele, typisch Italiaanse, dramascènes winden ze er zich vooral over op dat hun zoon al voor zijn 25e verjaardag de deur uitwil.

Als de boodschap uiteindelijk toch is doorgedrongen, lijkt het drama compleet. Om zich te behoeden voor nog meer gezichtsverlies, breekt papa Barberini zelfs radicaal met zijn zoon en verbiedt de jongen om ooit nog één stap over zijn drempel te zetten. Voor Angelo is dat een vreselijke klap, en zelfs zijn anders zo sprankelende relatie met de knappe Nino leidt onder het onbegrip van zijn ouders. Ook Nino is er niet zo happig op om met zijn homoseksuele relatie voor de dag te komen omdat hij als stoere politieagent natuurlijk een bepaald imago moet hooghouden. Eigenlijk is Angelo van de regen in de drup gekomen, want noodgedwongen moet hij nu nog geheimzinniger doen over zijn relatie dan vroeger. Gelukkig is Angelo's oudere zus Lina er eentje van het doortastende type, en als zij per toeval zijn relatie ontdekt, biedt ze hem galant een schouder aan om op uit te huilen.

Gelukkig is Mambo Italiano een komedie, en is het drama lang niet zo zwaarmoedig en triest als je zou vermoeden. Ondanks het serieuze thema, houdt regisseur Gaudreault het zelfs opvallend luchtig. Misschien wel té luchtig, want de scènes volgen elkaar in zo'n razend tempo op, dat je als kijker soms het gevoel krijgt dat je naar een uit de hand gelopen aflevering van Friends zit te kijken. Ook de personages stijgen helaas op geen enkel moment boven de stereotiepen uit die we al sinds jaar en dag kennen uit de Italiaanse komedies. Naar goede gewoonte is Mambo Italiano dus weer eens rijkelijk gelardeerd met dramatische vaders, hypergevoelige moeders, overbezorgde zussen en bemoeizuchtige tantes. Gelukkig ontbreken ook de nodige grappige oneliners niet, en vooral Paul Sorvino en Ginette Reno, als de ouders van Angelo, blijken over uitstekende timing te beschikken. Voor de rest is Mambo Italiano een prettige, degelijk geacteerde, maar weinig memorabele komedie, die zijn publiek de komende jaren vooral op dvd en televisie zal vinden. Voor een bioscoopsucces is deze film gewoon een maatje te klein.