SHREK 2

Dat er een sequel zou komen op het succesverhaal van Dreamworks en Pacific Data Images uit 2001 moet al meteen na de release van Shrek een uitgemaakte zaak geweest zijn. Shrek bleek drie jaar geleden immers een gigantisch succes en het mannetje in de maan zou een dief van zijn eigen portemonnee blijken, mocht het uit z'n groen monster geen geld proberen te slaan. Ga maar na: Shrek mocht niet alleen de allereerste Academy Award voor een animatiefilm tussen zijn oogballensoep draaien, maar versloeg in een heuse prestigestrijd ook nog eens Monsters, Inc. aan de box-office. De sequel doet het intussen zo mogelijk nog beter en dat moet bij de Grote Muis behoorlijk pijn doen. Slechts enkele maanden nadat Finding Nemo naar een nieuw animatierecord zwom, werd dat vorige week alweer verbeterd door Shrek.

Jammer dat William Steig, de geestelijke vader van Shrek, dat niet meer mag meemaken. Steig tekende meer dan zestig jaar strips en verzon zijn ietwat onbeleefde Shrek in 1990. In oktober vorig jaar stierf hij op 95-jarige leeftijd. Niet moeilijk dat de makers van de sequel hun film aan Steig opdragen: hij stond aan de wieg van het succes, maar het zijn wel degelijk de digitale goochelaars van PDI geweest die Shrek tot een succes hebben gemaakt. Voor de sequel kregen ze van Hewlett Packard 300 werkstations ter beschikking die dag en nacht digitale enen en nullen uitbraakten. Huzarenstuk van de film is onder meer een massascène waar 6.000 verschillende figuren in te zien zijn. PDI maakte daarvoor gebruik van een nieuwe DCC-techniek (Dynamic Crowd Character), die het mogelijk maakte al die individuele karakters te animeren.

Visueel heeft regisseur Andrew Adamson, samen met zijn co-regisseurs Kelly Asbury en Conrad Vernon, de lat voor de digitale tekenkunst weer enkele meters hoger gelegd. Er zitten scènes in Shrek 2 waar je vijf jaar geleden alleen maar had kunnen van dromen. Wie de kans krijgt om de prent digitaal te gaan bekijken, moet dat zeker doen. De helderheid waarmee de film zichzelf de zalen inpronkt, doet bijna pijn aan de ogen. Het lijkt wel of elk haartje van Donkey of de minuscuulste baardstoppel van Shrek tot in de kleinste details uitgewerkt zijn. Ook de decors glimmen veel grootser en indrukwekkender dan in het eerste deel. Vooral de intrede van de hoofdpersonages in het Land Ver Ver Weg is visueel knap. Adamson speelt bovendien met genres. Er zitten videoclips in Shrek, doordachte montages en zelfs een stukje persiflage op reality-shows als Cops.

Maar uiteraard gaat niemand naar een tekenfilm kijken om alleen maar visueel overdonderd te worden. Een animatiefilm staat of valt met een fijn verhaal en vanzelfsprekend een heel arsenaal aan grappen. Aan Shrek 1 werkten negen scenaristen mee; de klus voor de sequel werd geklaard door slechts drie man: David Stem, Joe Stillman en David Weiss. Veel zeggen die namen niet, maar combineer Rugrats, Beavis and Butt-Head met Jimmy Neutron en je weet waar deze kerels voor staan. Het aantal referenties naar andere films en sprookjes is nauwelijks bij te houden. Onder meer Garfield, Ghostbusters, Zorro, E.T., Spider-Man, Alien, Mission: Impossible en The Little Mermaid passeren op de een of andere manier de revue. Ook Hollywood zelf moet het ontgelden. Het Land Ver Ver weg lijkt immers als twee druppels water op het land vol zijn en schijn, van de Hollywood-sign op de berg over winkels als Versarchery, Farbucks Coffee en Burger Prince tot een hele eigen oscarceremonie.

In het eerste deel van Shrek zagen we hoe de onfortuinlijke ogre Shrek (Mike Myers) de mooie prinses Fiona (Cameron Diaz) redde uit de klauwen van een vuurspuwende draak en de snode Lord Farquaad. Een beetje per ongeluk werden ze vervolgens verliefd op elkaar, een passage die aan het begin van Shrek 2 even herhaald wordt op de tonen van Accidentaly in love. Shrek en Fiona keren terug van een uiterst geslaagde huwelijksreis. In Shreks moeras worden ze niet alleen opgewacht door de praatzieke ezel Donkey (Eddy Murphy), maar ook door een horde bodes van het land Ver Ver Weg. Shrek en Fiona worden uitgenodigd bij Fiona's ouders, koning Harold (John Cleese) en koningin Lillian (Julie Andrews).

Die eindeloos lange tocht (die vooral een depri Donkey op de zenuwen werkt), is nog maar het begin van de problemen. Fiona's ouders zijn immers nog niet op de hoogte van haar gedaanteverwisseling en bovendien rijst er voor de koning een groot probleem. Hij had immers aan de Goede Fee (Jennifer Saunders) beloofd dat haar zoon, de Droomprins (Rupert Everett), met Fiona zou mogen trouwen. Hij huurt de diensten van de gevaarlijke Gelaarsde Kat (Antonio Banderas) in om Shrek uit de weg te ruimen, maar wanneer Shrek diens leven spaart, sluit de kat zich al snel bij Shrek en Donkey aan. Ze moeten het nu samen opnemen tegen de Goede Fee en de Droomprins, die hun zinnen op de liefde van Fiona gezet hebben. In de gedaante van het peperkoekenmannetje, de drie blinde muizen en Pinokkio krijgen ze nog hulp uit onverwachte hoek.

Shrek is in dit tweede deel volwassener geworden. Dat geldt zowel voor de film zelf als zijn hoofdpersonage. De scenaristen hebben doorheen de grappen en grollen wat meer emotie en gevoel weten te draaien; de animatoren mochten elk pixel van hun computerscherm verkennen en Shrek zelf is niet meer de onbezorgde ogre uit het eerste deel. Hij is een complexer personage geworden en leert dat het huwelijksleven zijn opofferingen vraagt. Dat beetje diepgang geeft Shrek ontegensprekelijk een meerwaarde. Toch gaat het er gelukkig nooit al te ernstig aan toe. Daar zorgen vooral Shreks twee sidekicks voor. Eddie Murphy is weer hilarisch op dreef als spraakwaterval Donkey en heeft enkele hilarische scènes (Are we there yet?) maar moet nu ook zijn evenknie erkennen in de Gelaarsde Kat. Antonio Banderas maakt van hem een soort Johnny Depp-achtige Jack Sparrow, een kater met de ogen van een moordenaar, de vechtkunsten van Zorro, maar de streken van Garfield. Donkey en de Gelaarsde Kat bekvechten zich een ongeluk om in de gunst van Shrek te komen.

Een volwassener en gelaagder verhaal, evenveel grappen, visuele pracht en praal, en twee sidekicks voor de prijs van één: het lijkt erop dat Shrek 2 de perfecte film is. Dat is echter iets té optimistisch. De timing van de liedjes bijvoorbeeld valt niet altijd even gelukkig, sommige verwijzingen naar Disney liggen er een beetje té dik op en bovendien draait de hele moraal van het verhaal uit op een complete herhaling van deel 1. Wie zich echter niet aan die details stoort, beleeft met Shrek 2 de tijd van z'n leven. Are you there yet?