DIRTY DANCING: HAVANA NIGHTS

Dansfilms zijn de laatste tijd weer in. Honey draait momenteel nog in de zalen en binnenkort mag Jennifer Lopez haar kunstjes nog eens laten zien in Shall We Dance. Televisieregisseur Guy Ferland (Ed, The Shield) kreeg het voor elkaar om zijn Havana Nights voor te stellen als een sequel op Dirty Dancing. De verwijzing naar een film die destijds zo'n cultsucces was, is voor Ferland mooi meegenomen, maar in feite heeft Havana Nights maar weinig met zijn voorganger te maken. We krijgen in tegendeel hetzelfde verhaal nog eens verteld. Van Jennifer Gray, die in het origineel de sterren van de hemel danste, is geen sprake meer. Vierenveertig is de gevallen megaster intussen en wie uit het blote hoofd een recente film van haar kan opnoemen, wint de hoofdprijs. Patrick Swayze zit wél in deze Havana Nights. Zijn personage Johnny Castle is een aantal keren te zien als dansleraar. De jaren hebben Swayzes sexy karkas weggevreten en het is pijnlijk om hem hier aan het werk te zien. Een van zijn sokkel gevallen danslegende.

Exit Gray en Swayze; init Garai en Luna. Romola Garai speelt Katey Miller, een 18-jarig Amerikaans meisje met veel te mooi blond haar en veel te mooie blauwe ogen om het seutje te zijn waar ze in het begin van deze prent voor afgeschilderd wordt. Samen met haar familie verhuist ze ietwat tegen haar zin van St. Louis naar Havana omdat haar vader daar nieuw werk heeft gevonden. Ze belandt in een soort luxehotel voor Amerikanen, waar ze al snel kennis maakt met het luxe jetset-leventje van haar landgenoten. De zoon van papa's baas, de snob James (Jonathan Jackson) maakt al meteen avances, maar in feite voelt de schuchtere Katey meer voor Javier (Diego Luna), de ober van het hotel, die eigenlijk een begaafd danser blijkt te zijn.

Het vervolg laat zich makkelijk raden. Katey moet onder druk van haar ouders met ideale schoonzoon James naar een saai upper-class feest, maar belandt later op de avond in La Rosa Negra, een dansclub die even duister en passioneel is als de naam doet vermoeden. Javier is daar natuurlijk ook en die avond vormt het begin van een erotische dansromance, waarin Katey langzaam openbloeit. De obstakels op de dansvloer? De ouders natuurlijk, die fel tegen een relatie tussen de rijke Katey en de arme Javier zijn. Het rumoerige politieke landschap ook, want Cuba staat op de rand van de revolutie. Toch schrijft Katey zich voor een danswedstrijd met Javier in, terwijl ze samen in het geheim de time of their life beleven.

Dirty Dancing: Havana Nights staat bol van alle clichés die je van een dansfilm kan verwachten. De spanningen tussen Katey en haar familie lopen hoog op, maar die dramatische spanningsboog is wel erg onbehouwen uitgewerkt. Vreemd ook dat de scenaristen dit verhaal lieten afspelen aan de vooravond van de Cubaanse revolutie. Fidel Castro is wel de laatste die je in een film over verliefde en dansende tieners verwacht. Never mind. Waar het hier om draait is wel degelijk het ritme van passionele salsamuziek en tijdens de sensuele dansscènes spettert de passie en emotie van het witte doek. Vooral tussen hoofdacteurs Romola Garai en Diego Luna (Y tu mama tambien) vonkt het dat het een lieve lust is. Diego Luna beweegt geweldig. Naar verluidt was Luna voor de productie niet meer dan een gemiddeld danser, maar brachten enkele biertjes hem in een hogere sferen.

Over de zin en onzin van een film als Havana Nights kan je lang discussiëren. De box-office geeft tegenstanders gelijk: in Amerika bleef de prent stokken bij een opbrengst van slechts 15 miljoen dollar; een tiende van het origineel. Maar ach, voor wie houdt van pretentieloos dansplezier, een zwoel sfeertje, een levendige fiftieslook (er werd gefilmd in Puerto Rico) en wat vuurwerk tussen twee hete lijven, zal zich best amuseren in de zweterige La Rosa Negra.