50 FIRST DATES

De verstokte vrijgezel en vrouwenversierder Henry Roth (Sandler) heeft het uitstekend naar zijn zin als dierenarts op Hawaï. Zijn leven verandert drastisch wanneer hij Lucy (Barrymore) ontmoet. Hij doet verwoede pogingen om Lucy te versieren, maar de blonde schone heeft een probleem: ze heeft bij een auto-ongeluk een hersenbeschadiging opgelopen waardoor haar korte termijngeheugen niet meer werkt. Door deze afwijking is ze er elke dag bij het opstaan van overtuigd dat ze op de dag van het ongeluk wakker wordt zonder iets te weten van de dag ervoor. Er zit voor Henry niets anders op dan elke dag weer Lucy duidelijk te maken dat hij gek op haar is en haar ervan te overtuigen dat zij ook hetzelfde voor hem voelt.

Lange tijd was 50 First Dates getiteld 50 First Kisses. Waarom dit werd veranderd is niet helemaal duidelijk, maar het zal wellicht iets te maken hebben met de 'stoere' mannelijke doelgroep. Als stoere tiener ga je natuurlijk niet naar een film over zoenen. 50 First Kisses was echter wel een betere titel geweest voor deze film, omdat deze het lieve karakter van de film nog iets meer versterkt. Jawel, we hebben hier te maken met een Adam Sandler film die oprecht en lief is in tegenstelling tot luidruchtig en grof. Je zou het niet zeggen, maar deze film is afkomstig van dezelfde regisseur als het vervelende Anger Management, Peter Segal, waarin we een Sandler zagen die niet te pruimen was. Dit keer heeft Segal het meer bij het rechte eind en graaft diep in Sandler om de meest vriendelijke versier tevoorschijn te halen. De vasthoudendheid waarmee Sandler Henry Roth zich steeds aan de voeten van Lucy laat gooien zou je bijna hartverwarmend kunnen noemen.

De aanstekelijke charme van Barrymore en de apathische manier waarop Sandler haar voor hem probeert te winnen is heerlijk om te zien en het levert allemaal ook nog eens heel erg grappige scènes op. Het is allemaal niet bijster origineel en de plot is misschien wat vergezocht - om maar te zwijgen over de tegenvallende afwikkeling - maar het is een kniesoor die niet valt voor de chemie tussen de twee hoofdpersonen. De vergelijkingen met Groundhog Day zijn ruimschoots aanwezig in de door herhaling geplaagde omgeving van Lucy, maar waar Groundhog Day al gauw repetitief werd, blijft 50 First Dates wonderwel onderhoudend en fris gedurende de gehele krappe honderd minuten. Dat komt niet in de minste mate door een uitstekende groep bijfiguren en een groep grappige zeeleeuwen en pinguïns.

Meest in het oog springende in de lijst is Rob Schneider. Het opvallende is niet dat hij hier te zien is, want hij is altijd wel te porren voor een bijrol in een Sandler-film - het opvallende is wel dat hij zowaar grappig is in zijn rol als geharde zeebonk, die naar het schijnt al alles meegemaakt heeft en zich voordoet als de raadsman van Roth. Schneider krijgt een aantal van de grappigste teksten en situaties in de film. Een groot aantal lachsalvo's komt ook voor rekening van Sean Astin, die hier laat zien dat hij naast het spelen van een hobbit ook nog eens over gevoel voor humor beschikt. Zijn rol als de bodybuildende, slissende broer van Barrymore is heerlijk. In zijn domheid is hij ook nog eens de meest beschermende persoon voor zijn zus.

We kunnen er hier kort of lang over debatteren en Sandler blijft een zogenaamde 'acquired taste', maar geef 50 First Dates een kans en je hebt met gemak de liefste film van deze zomer te pakken. Je kan je op de zwoele zomeravonden geen betere film wensen om met vriend of vriendin naar te gaan kijken.