THE STEPFORD WIVES

Hoe het komt dat The Stepford Wives zo middelmatig is geworden, is eigenlijk een raadsel, want als er één verhaal zich leent voor een grappige, spannende en originele thriller, dan is het wel het populaire cultboek van de Amerikaanse schrijver Ira Levin. Net als zijn bekendere collega's Michael Crichton en Stephen King, wist ook Levin precies hoe hij zijn publiek op het puntje van hun stoel moest houden, een talent dat hij misschien nog het best gebruikte in de klassieker Rosemary's Baby uit 1967. Maar ook in The Stepford Wives uit 1972 speelde hij gehaaid met de verwachtingen van zijn lezers, en het boek werd binnen de kortste keren opgepikt door Hollywood. Na het succes van de originele verfilming in 1975, verschenen er zelfs nog wat vergezochte vervolgen, (waaronder het schabouwelijke Revenge of the Stepford Wives met een jonge Don Johnson), en na jaren van aanmodderen vond regisseur Frank Oz het tijd voor een update. Maar helaas treft Oz niet de juiste toon, en kan zijn versie nauwelijks tippen aan het origineel.

Aan de essentie van het verhaal lijken regisseur Oz en scenarist Paul Rudnick in eerste instantie niet veel te hebben gesleuteld, al werden bepaalde elementen natuurlijk wel wat geüpdate. Zo is hoofdpersonage Joanna Eberhard (Nicole Kidman) deze keer een ambitieuze en weinig tactvolle directeur van een tv-zender, die na een bijna fatale aanvaring met een misnoegde kijker samen met haar man Walter Kresby (Matthew Broderick) naar het idyllische Stepford verhuist. Zoals bekend is het leven in Stepford gezapig en saai, wat de labiele zenuwen van Joanna natuurlijk uitstekend ten goede komt. Na een opvallend warme (maar een tikkie vreemde) verwelkoming door de akelig gepolijste Stepford-vrouwen, beginnen zowel Joanna als Walter langzaam te wennen aan hun nieuwe leventje in Stepford. Helaas is Joanna van nature nogal achterdochtig, en als een van de Stepford-vrouwen op een feestje een onverklaarbare zenuwinzinking krijgt, begint Joanna te vermoeden dat er iets niet pluis is. En blijkbaar is ze niet de enige, want ook haar buurvrouw Bobbie Markowitz (Bette Midler) en de flamboyante homo Roger (Roger Bart) hebben al een tijdje het gevoel dat er iets niet klopt. In elk geval zijn ze het er over eens dat het slaafse gedrag van de Stepford-echtgenotes nader onderzoek vergt, en met z'n drieën besluiten ze om het geheim te ontrafelen.

Het grootste probleem met The Stepford Wives is niet het heerlijk bizarre (maar toenemend ongeloofwaardige) verhaal, maar de inconsequente toon. Regisseur Frank Oz kon blijkbaar niet beslissen of hij er nu een thriller, fantasy- of kinderfilm van wilde maken. Vooral in het begin lijkt Stepford nog het meest op een Tim Burton-achtig sprookje (Burton was aanvankelijk trouwens van plan om de remake te draaien), en de kitscherige decors en speelse muziek van David Arnold lijken zo weggelopen uit Edward Scissorhands. Na een goed halfuur slaat de toon helaas volledig om, en wisselt Oz voortdurend af tussen overdreven comedy en iets wat haast op een detectivefilm voor kinderen lijkt. Als kijker weet je dan ook nooit of het nu ernstig bedoeld is, of dat Oz mikt op een soort over-the-top sfeer à la Down with Love. Volgens de geruchten zou de rommeligheid het gevolg zijn van een desastreuze testvoorstelling, waarbij het testpubliek zowel het oorspronkelijke (donkere) einde als de verschillende subplots genadeloos neersabelde. De oorspronkelijk versie van ruim 2 uur werd herleid tot de huidige versie van 93 minuten, maar ook na deze radicale ingreep, blijft de film amper overeind. Vooral de ontknoping wordt verschrikkelijk afgeraffeld, en het schrappen van een aantal essentiële subplots slaat een aantal enorme gaten in het verhaal.

Gelukkig kan er over het acteren niet veel kwaads worden gezegd. Zoals verwacht zorgen vooral Nicole Kidman (met een afgrijselijk stijf kapsel) en de duivelse Christopher Walken ten gepaste tijden nog voor wat acteervuurwerk. Ook Matthew Broderick vermaakte zich blijkbaar kostelijk, al legt hij zijn emoties er soms nogal dik op. Alleen de anders zo degelijke Genn Close bezondigd zich meermaals aan overacting en weet zich duidelijk geen raad met haar rol. Maar ondanks het prima acteerwerk, de verzorgde production-design en het sterke uitgangspunt mist The Stepford Wives de duivelse vonk die het origineel zo aantrekkelijk maakte.