Brando won zijn eerste oscar in 1955 voor On the Waterfront van Elia Kazan, na al verscheidene jaren achtereen genomineerd te zijn geweest. Brando was er niet vies van om steeds nieuwe dingen te proberen en het publiek te verrassen. In de zestiger jaren werden deze probeersels zo absurd dat zijn carrière er bijna aan onderdoor ging. Voor de beroemde rol van Vito Corleone in The Godfather sleepte hij zijn tweede oscar in de wacht, maar hij weigerde de prijs in ontvangst te nemen omdat Brando van mening was dat Hollywood de Indiaanse bevolking discrimineerde. Hij stuurde een actrice verkleed als Indiaanse. Twee jaar voor het incident had Brando nog aan de Academy gevraagd om een nieuwe oscar voor On the Waterfront, omdat de andere gestolen was.
Deze oscar bleek echter wel een zegen voor Brando, want zijn carrière begon weer van de grond te komen. Hij haalde een oscarnominatie binnen voor het controversiële Last Tango in Paris van Bernardo Bertolucci. Helaas waren er toch meer mensen die Brando zagen als last dan als zegen. Hij speelde steeds minder rollen en zakte af in zijn eigen misère. Zijn rol in Apocalypse Now en de omstandigheden daaromheen zijn inmiddels berucht te noemen in de filmgeschiedenis. Sindsdien is Brando nog gezien in films als The Freshman, Don Juan de Marco en meest recentelijk met Robert De Niro in The Score (2001) voor Frank Oz. Brando sleet zijn laatste jaren in isolement en financiële ellende door de voortslepende kosten voor de advocaten van zijn zoon, die voor moord werd berecht. De omstandigheden en de doodsoorzaak worden nog niet vrijgegeven, omdat volgens zijn advocaat: "Hij een man was die zeer op zijn privacy was gesteld."