PIECES OF APRIL

Mevrouw Holmes weet wat het is om geen wind in de zeilen te hebben. Maar af en toe was er ook hoop. Go kon vele mensen bekoren, haar kleine rol in Wonder Boys smaakte naar meer en met Phone Booth stond ze toch enigszins positief in de schijnwerpers. Stilletjes aan slaagde ze erin haar personage uit Dawson's Creek achter zich te laten en met Pieces of April maakt ze daar nu definitief komaf mee. Rode lokken en zware mascara rond de ogen zeggen genoeg: Bye, Bye Joey! En die ontwikkeling kunnen we alleen maar toejuichen.

Blijkbaar moest ze daarvoor teruggaan naar de basis van film: een verhaal met echte personages; een lowbudget film waar weinig belangen op het spel staan en Hollywood, waar ze klaarblijkelijk in verloren liep, achter zich laat. Ze geeft gestalte aan de jonge vrouw April die in een achterbuurt een schamel appartementje deelt met haar vriendje Bobby. Ze leidt er een gelukkig leven, maar de zenuwen groeien aangezien ze haar ouders, broer en zus verwacht voor Thanksgiving na een lange periode van geen contact. De verwachtingen zorgen voor stress, want de relatie tussen moeder en dochter is nooit opperbest geweest en April is duidelijk de outcast van het gezin geworden. Zoals Thanksgiving het vraagt, staat er kalkoen op het menu. Maar de voorbereidingen worden in de war gestuurd wanneer blijkt dat de oven het laat afweten. Aprils zoektocht naar hulp start. Niet enkel bij April loopt het allesbehalve gesmeerd. Ook bij het gezin, dat op weg is naar de woonst van April, is er onenigheid. Moeder Joy - merk het sarcasme! - ziet op tegen de ontmoeting en is ervan overtuigd dat April haar zal teleurstellen. Aan de vader om optimistisch te blijven en op te boksen tegen het pessimisme die de trip overschaduwt.

Een kleine synopsis waar bewust enkele 'verrassingen' zijn uitgelaten, want het blijft een verhaal dat op zich niet zoveel om het lijf heeft en het zou zonde zijn nu alles te gaan vertellen. Sla dus de synopsis over in andere recensies en mijdt vooral de trailer (die een opbouwende samenvatting vormt), want Pieces of April is zo'n film waar je best niet te veel van weet, zodat je alles rustig op je kan laten afkomen. Regisseur Hedges moet het ook ergens zo bekeken hebben: een kleine film die vooral zou draaien rond de innemendheid van de personages. Met deze film kruipt hij voor het eerste achter de camera. Eerder adapteerde hij reeds What's Eating Gilbert Grape? en About a Boy tot een filmscenario.

Nu pakt hij echter uit met een scenario van eigen hand waarbij het personage van Aprils moeder deels gebaseerd is zijn eigen moeder. De moeder wordt vertolkt door Patricia Clarkson, die jaarlijks wel meermaals opduikt in kleine bijrollen. Een licht ondergewaardeerde actrice zo blijkt, maar vorig jaar wist ze op meerdere Amerikaanse filmfestivals critici en publiek te overtuigen van haar kunnen door niet alleen met Pieces of April indruk na te laten, maar ook met de festivalhit The Station Agent. Talrijke (kleine) beeldjes mocht ze dan ook ontvangen voor zowel Pieces of April als voor haar rol in The Station Agent. De Academy moet dit jaar dan (terecht!) gedacht hebben dat het eens tijd werd om deze actrice een grotere erkenning te geven. Een oscarnominatie voor beste bijrol was het resultaat. De categorie voor beste vrouwelijke hoofdrol was duidelijk al overbevolkt, want haar bijdrage in Pieces of April is meer dan een loutere invulling van een zijpersonage. Niettegenstaande blijft het een zeer terechte nominatie, want Clarkson bijt zich vast in deze rol. Ze draagt uitstekend het cynisme, de bitterheid en de diepere zwakheid van haar personage. Hoe onsympathiek haar personage ook is, naarmate de film vordert, zal ze je zonder enige twijfel raken. En dat kan je eigenlijk over heel de film zeggen.

Hedges laat glossy Hollywood achter zich en filmt het geheel los in de hand met een digitale camera en een zuivere focus op zijn karakters. Het doet een beetje denken aan de dogmastijl, weliswaar stabieler in beeld gebracht en iets minder ten top gedreven. Hij laat zijn personages openbloeien voor de camera. Je voelt de teleurstelling en de hoop die zowel bij April als bij moeder Joy heerst. Zo is de scène waarbij het gezin beslist een kerstfoto te laten nemen om op te sturen naar familie en vrienden zeer typerend voor elke personage. De prent is nog meer gelardeerd met deze subtiele inkijkvensters (symboliek zou een iets te sterk woord zijn). Denk maar aan de titel, waarvan je de betekenis waarschijnlijk zelf wel zal uitdokteren na afloop van de film.

Regisseur Peter Hedges slaagt erin een gevoelige film te maken, die zo natuurlijk verloopt dat hij ongelofelijk charmeert en helemaal ontwapent met situaties die grappig zijn maar telkens ook pijnlijk raak zitten. Hij ontroert met veel geloofwaardigheid, ondanks het misschien wat naïeve einde en de duidelijke boodschap. Schoonheid zit in eenvoud en kleine dingen, men bewijst het nogmaals. Toch wel één van de aangenaamste verrassingen van 2004!