4 mei 2007 dus, een eeuwigheid in filmtermen. Tegen de tijd dat Spider-Man 3 in de zalen komt, zullen we onder meer Star Wars: Episode III, Batman Begins, Mission: Impossible 3, Fantastic Four, Harry Potter and the Goblet of Fire en X-Men 3 al gezien hebben. Als zoethoudertjes. Zo lang wachten op het volgende deel in een franchise is natuurlijk een kwelling, maar de motieven bij Marvel zijn nobel. In plaats van de koe snel even uit te melken, wil men ook de volgende delen van de Spider-Man saga blijkbaar zorgvuldig plannen. Dat regisseur Sam Raimi voor deel 2 al bezig was met de opnames van de metroscène nog voor het scenario geschreven was, wil men deze keer voorkomen.
Daar hebben ze bij Marvel een verdomd goede reden voor: de Spider-Man franchise lijkt meer te worden dan een paar losstaande sequels. Dat merk je aan de evolutie van de personages, aan het verhaal en aan de lijnen die Sam Raimi in dit tweede deel langzaam maar zeker uittekent om ze in een vervolg wellicht weer op te nemen. De Spider-Man films moeten, uiteindelijk, één groot verhaal worden in een coherent universum. Bekijk de verschillende Batman-films (en vooral de verschillende visies van Tim Burton en Joel Schumacher) en je ziet hoe het niet moet. Daarom wil men ademruimte en tijd voor de scenaristen, maar ook voor regisseur Sam Raimi en hoofdrolspeler Tobey Maguire. Maguire was, door zijn rugblessure, al onzeker voor deel twee en het zou een ramp voor de franchise betekenen mocht hij afhaken voor een volgend deel. Spider-Man staat of valt met Maguire als hoofdrolspeler. De spinnenman is nu eenmaal geen James Bond.
Maar geen nood: Maguire zou wel heel erg dom zijn om Spider-Man 3 aan zich te laten voorbijgaan, net als Kirsten Dunst. For a few dollars more zullen ze ongetwijfeld hun handtekening onder een erg lucratief contract zetten. Veel onzekerder wordt het voor eventuele delen 4, 5 en 6, want na een tweede sequel dreigt het spook van de typecasting. Wie te lang in dezelfde rol blijft, geraakt er nooit meer vanaf. Christopher Reeve was vier keer Superman en kon de rode cape nooit meer van zich afwerpen. Algemeen wordt verwacht dat Maguire (en ook Dunst) een vierde Spider-Man links zullen laten liggen. Dat is ook wat Kirsten Dunst onlangs nog liet optekenen in The Big Picture: 'Een derde Spider-Man is echt wel genoeg. Ik denk niet dat ik voor een vierde of vijfde film zou bijtekenen en ik betwijfel of Tobey dat ook zou doen.' En dan wordt het interessant. Dunst oppert dat Spidey op het einde van de derde film zou moeten sterven, maar niet voordat hij haar zwanger heeft gemaakt. 'En dan blijft Mary-Jane alleen achter en bevalt van een kleine Spider-Man.'
De dood van een superheld: het zou bij de saga passen, maar zo'n vaart zal het wellicht niet lopen. Hoe dan wel? Niemand die het weet. Het kernwoord als je over de derde Spider-Man film leest, is zou. Michael Chabon zou opnieuw meewerken aan het scenario en Sam Raimi zou al getekend hebben voor de regie. Dé grote vraag is natuurlijk tegen wie Spider-Man het in de derde film zal moeten opnemen. Ook hier is nog niets officieel bekend, maar er zijn een paar mogelijkheden. Een eerste piste is de terugkeer van de Green Goblin, met dit keer Harry Obsorn (James Franco) achter het groene masker. Hoewel het einde van Spider-Man 2 hier wel heel expliciet naar verwijst, lijkt dat niet zo'n goede optie. Als er iets mangelde aan de eerste film, dan was het de vijand wel. Een terugkeer van Doctor Octopus (Alfred Molina) lijkt ook tot de mogelijkheden te behoren, maar we moeten er toch vanuit gaan dat Sam Raimi voor een nieuwe nemesis voor zijn spinnenman zal kiezen.
Het meeste kans maakt volgens insiders in dat geval The Lizard, de slechte kant van Dr. Curt Conners (Dylan Baker), de docent van Peter Parker aan de Empire State universiteit. Een grote rol in deel 3 zou verklaren waarom Conners al even te zien was in deel 2. Die logica geldt dan evenzeer voor John Jameson (Daniel Gillies), de verloofde astronaut van MJ, die in de strips, na contact met buitenaards materiaal, verandert in Man-Wolf. Maar misschien wordt het nog wel iemand anders. Aan slechteriken immers geen gebrek in het Spidey-universum. Venom, Carnage, Electro, Mysterio, Sandman en The Vulture staan allemaal aan de deur te kloppen om het tegen Spider-Man op te nemen. Een voorstander van de Sinister Six zijn wij niet meteen. Dat overdaad schaadt, bewees Batman and Robin, waarin Batman, Robin en (weet u het nog?) Batgirl het moesten opnemen tegen zowél Mr. Freeze als Poison Ivy. Teveel. Echt teveel.
Tot slot: geen Spider-Man zonder Sam Raimi. De visie van de regisseur van onder andere The Evil Dead-trilogie, Darkman en A Simple Plan is uniek. Hij filmt de meest onmogelijke shots met de soepelheid en finesse van een gymnast, heeft een onovertroffen gevoel voor superheldenheroïek én heeft bovendien aandacht voor de menselijke kant van zijn comic-figuren. Een man met verbeelding, talent en een hart. Stel je voor wat Spider-Man zou zijn met pakweg Chris Columbus of Joel Schumacher achter de megafoon. Sam Raimi heeft een belofte tegenover zijn franchise en moet die inlossen. Maar ja, zoals Mr. Ditkovich in Spidey 2 zegt: 'If promises were crackers, my daughter would be fat.' Ai!