MINDHUNTERS

Wat Renny Harlin met Mindhunters wilde maken is niet geheel duidelijk. Is het een psychologische thriller of een horrorfilm of een actiefilm? De waarheid blijft jammer genoeg ergens in het midden liggen. Het is zelfs niet duidelijk of Harlin nu wel of niet serieus genomen wil worden met deze film, want Mindhunters is behoorlijk absurd te noemen.

Een groep FBI-agenten in opleiding wordt door hun arrogante docent (Val Kilmer) gezamenlijk op een eiland gedumpt voor hun eindoefening. Op dit eiland is een dorp gebouwd waar de studenten een opdracht krijgen. Een seriemoordenaar zal in een simulatie zich doen gelden en het is aan de studenten om de moordenaar te pakken. Voordat iemand goed en wel tot tien kan tellen beginnen zij zelf ten prooi te vallen aan een echte seriemoordenaar. Eén voor één worden zij op inventieve manieren het hoekje om geholpen. Dan is de vraag natuurlijk: wie heeft dit alles op zijn of haar geweten?

Waar hebben we dit al eerder gezien? Ghost Ship, Thir13en Ghosts, House on Haunted Hill en ook Harlin's eigen Deep Blue Sea zijn voorbeelden van films die één en hetzelfde stramien volgen. Verantwoordelijke voor het script was bij Mindhunters in de eerste plaats Wayne Kramer. Dat is opmerkelijk, want pas nog leverde deze scenarist een script af in een compleet ander genre dat wel te pruimen was: The Cooler. Hoe komt iemand erbij om een ongeïnspireerd stuk als Mindhunters te schrijven na een uitstekend drama als The Cooler? Het niet goed uitpakken van deze film is wellicht te wijten aan de veelvoud van scenaristen die hun licht hebben laten schijnen over het script nadat Kramer hiermee klaar was. Naast de op de credits vermeldde Kramer en Brodbin hebben nog vier scenaristen gesleuteld aan het script, waaronder ook Ehren Kruger (The Ring). Uiteindelijk is dit allemaal niet in het voordeel van het verhaal geweest.

Alle clichés voor een film als deze zijn aanwezig: er vallen doden; er wordt onrust gezaaid tussen de overlevenden; een er niet toedoende subplot over geesten en moordpartijen steekt de kop op en natuurlijk hebben we aan het eind een paar plotwendingen. Het enige waar de schrijvers zich druk om moesten maken is de manier waarop iedereen zijn einde vindt, want iemand 'gewoon' van een gebouw gooien is niet meer goed genoeg. Vergiftigde sigaretten; ingewikkelde elektrocuties; onthoofding en vloeibare stikstof passeren de revue en eisen de nodige slachtoffers. Allemaal leuk bedacht, maar op een dermate knullige manier uitgevoerd, dat het allesbehalve eng of spannend te noemen is.

Tot overmaat van ramp lukt het ook maar niet om Mindhunters in de markt te zetten. In den beginne stond Mindhunters op de agenda voor een release in de VS in april 2003. Deze periode geldt als de grote voorbereiding op het zomerseizoen met de grote zomerfilms. Dimension Films zag de competitie niet zitten en besloot de film, om verder niet ontsloten redenen, op te schuiven naar de zogenaamde storthoop, zoals augustus meestal genoemd wordt. Geen aanbeveling voor je film, zou je zeggen. Dit bleek ook niet haalbaar voor Dimension en Mindhunters kwam terecht in januari 2004. Het drama gaat echter verder, want inmiddels zijn we op het punt aangekomen dat wij hier in Europa de film eerder krijgen dan de VS. Mindhunters staat nu voor begin 2005 op de agenda. Als het al zover zal komen.

Voor de Nederlandse kijkers is er wel nog iets leuks te zien in Mindhunters. De opnamen zijn voor het grootste gedeelte gemaakt in Nederland. Om precies te zijn bij de Haagse Hogeschool in Den Haag (dat dienst doet als de FBI Academie), Amsterdam, Delft, Kootwijkerbroek en Zandvoort. Niet dat het de film interessanter maakt, maar er is in ieder geval iets te zien voor de Nederlandse bioscoopgangers.

In veel opzichten lijkt Mindhunters veel op Deep Blue Sea, maar dan zonder de groteske haaien. Weer zien we een groep mensen in een benarde situatie en weer overleeft LL Cool J de slachtpartijen. Voor de rest van de cast hoeft niemand zich naar de bioscopen te haasten. We zien Christian Slater weer eens spelen in een film, Jonny Lee Miller (Trainspotting) probeert met zo min mogelijk diepgang zo manisch mogelijk over te komen en Val Kilmer staat alleen maar op de poster om nog wat extra zieltjes te winnen. Zijn rol is grotendeels te verwaarlozen en is ver beneden het peil van deze aparte acteur. De cast zal misschien wel plezier hebben gehad op de uitgebreide sets van Harlin, maar dat betekent nog niet dat wij daar dan ook meteen lol aan beleven. Daarnaast probeert Harlin uit alle macht om een naargeestige sfeer neer te zetten door zichzelf met de camera en de lichten in allerlei bochten en hoeken te wringen, maar hij komt niet verder dan een goedkope kopie van Se7en.

Harlin heeft in het verleden een aantal aardige popcornfilms gemaakt zoals Die Hard 2 en The Long Kiss Goodnight, maar hij heeft ook een patent op ongelooflijke zeperds als Driven en Cutthroat Island. Met het, net als Mindhunters, getraumatiseerde Exorcist: The Beginning in het vizier lijkt de nabije toekomst er niet rooskleurig uit te zien voor de Finse regisseur. Misschien moet hij nog even de zeven magere films afmaken voordat de zeven vette films weer voor hem beschikbaar worden.