MEAN GIRLS

Cady Heron (Lindsey Lohan) heeft het grootste gedeelte van haar leven in Afrika doorgebracht, en heeft altijd thuis les gehad van haar moeder. Haar eerste dag op een gewone Amerikaanse high school is voor haar dan ook een enorme cultuurschok, al was het maar omdat ze nog helemaal niet gewend is aan de ongeschreven wetten van het tienerdom. Gelukkig maakt ze gauw genoeg kennis met de excentrieke buitenstaanders Damien en Janis, die haar een stoomcursus high school manieren geven. Maar toch loopt Cady nog behoorlijk in de kijker en trekt ze dankzij haar vreemde gedrag de aandacht Karen, Regina en Gretchen, a.k.a. The Plastics, een trio ontzettend knappe, populaire, maar minstens even oppervlakkige tienertroela's. Uiteraard wil Cady weinig met die meiden mee te maken hebben, maar als blijkt dat de meisjes haar best bij de groep willen hebben, is Cady toch wel gevleid. Bovendien is het een goede kans om eens uit te zoeken hoé dat groepje precies in elkaar zit, iets waar vooral Janis erg in geïnteresseerd is.

Maar zoals wel vaker, blijkt ook Cady door haar liaison met The Plastics plots tot de elite van de school te horen. Haar plotselinge populariteit begint haar zelfs een beetje naar het hoofd te stijgen, want The Plastics hebben zowel haar kledingsmaak als haar hele waardepatroon een flinke make-over gegeven. Maar helaas wordt Cady ook met de schaduwzijde van haar populariteit geconfronteerd, als ze bekent dat ze verliefd is geworden op Aaron, de ex-vriend van Regina. En volgens de groepswet zijn ex-boyfriends verboden terrein. Natuurlijk is Cady niet van plan om die onzinregel te respecteren, en besluit ze om Aaron te versieren. Uiteraard ziet Regina die ongehoorzaamheid niet door de vingers, en ontaardt de rivaliteit tussen de twee meiden in een psychologische machtsstrijd die wel eens het einde van The Plastics zou kunnen betekenen.

In tegenstelling tot wat het verhaaltje doet vermoeden, is Mean Girls verre van rechtlijnig en voorspelbaar. Want ondanks het feit dat de film naar het einde toe in bekend vaarwater terechtkomt, slaagt scenariste Tina Fey er toch in om eens flink de draak te steken met het (hoofdzakelijk vrouwelijke) groepsgedrag van tieners. Fey ontziet geen enkel aspect van de vrouwelijke aard en herleidt in ware Clueless-stijl alle standaardelementen van de Amerikaanse tienerfilm tot schroot. Alleen al de dialogen zijn over de hele lijn stukken sterker dan we van dit type film gewend zijn. De tieners klinken niet alleen als échte tieners, ze gedragen zich ook op een geloofwaardige manier. Mean Girls is grotendeel trouwens vrij van de stereotiepen, ondanks het feit dat Fey gretig gebruikmaakt van de bekende typetjes die een gemiddelde high school bevolken. Het verschil zit hem in de uitwerking. Elk personage wordt op vakkundige wijze voorzien van kop en staart, zonder dat daarvoor de uitgemolken clichés voor de dag gehaald moeten worden.

Maar het pluspunt van Mean Girls zijn de enthousiaste acteerprestaties van de hele cast. Vooral de jonge Lindsey Lohan is perfect gecast als de onzekere Cady die plotseling gepromoveerd wordt tot 'teen royalty'. Haar verfrissende charme en ongebruikelijke looks zorgen ervoor dat ze zonder problemen boven de grijze massa tieneracteurtjes uitsteekt. Ook Rachel McAdams, Lacy Chabert en Amanda Seyfried vullen elkaar perfect aan als de snobistische Plastics, en zijn duidelijk niet bang om zich volledig voor gek te zetten. Scenariste Tina Fey heeft zichzelf ook een bijrolletje gegeven, en steelt als cynische lerares zowat elke scène die ze heeft. Haar bittere gevoel voor humor doorspekt trouwens de hele film, en Fey gaat zelfs een aantal bijzonder gewaagde grappen niet uit de weg. Mean Girls is een van die zeldzame tienerfilms die zijn tienerpubliek een niet als domme boerenkinkels behandelt, en naast een stevige portie entertainment ook iets zinnigs probeert te zeggen over het jong-zijn. Het is misschien altijd even subtiel, maar jongens, wat is het vermakelijk.