Een super-productie, inderdaad: één van de drie grote knallers van de afgelopen Amerikaanse filmzomer (de andere twee zijnde Independence Day en Twister); een regie van Brian De Palma (na een aantal box-office flops maar kritieke successen als Raising Cain en Carlito's Way weer helemaal aan de top) en een gigantische waslijst van bekend volk. Naast Tom Cruise (die voor het eerst in zijn loopbaan ook produceert) ook rollen voor Jon Voight, de Franse delegatie in hoofde van Jean Reno en Emmanuelle Béart, Ving Rhames, Kristin Scott Thomas, Vanessa Redgrave en Emilio Estevez. Oef.
Het is moeilijk om veel over het verhaal van M:I los te laten zonder belangrijke onthullingen te doen. Het komt er op neer dat Ethan Hunt, na een totaal in het honderd gelopen missie, door zijn opdrachtgevers ervan wordt verdacht een dubbelspion (of mol) te zijn. Voor Hunt komt het er op aan om de werkelijke mol te ontmaskeren. Hier wijkt de filmversie ernstig af van de formule van haar televisiebroertje. Op tv was M:I steeds een samenwerken van verschillende agenten. M:I is voor Tom Cruise grotendeels een éénmansqueeste. Er worden overigens nog enkele andere (zeer) heilige huisjes afgebroken, waar niet iedereen even gelukkig mee zal zijn. In elk geval zit het verhaal erg ingenieus in elkaar; onafgebroken aandacht is dus een minimum vereiste.
Je kunt er niet omheen dat deze film af is. In tegenstelling tot bijvoorbeeld het weinig subtiele gedreun van Eraser, is M:I bijzonder verfijnd, en dat is helemaal te danken aan het visionaire oog van De Palma. Zie voor een prachtig voorbeeld hiervan de inbraak in het CIA-gebouw, een onmiskenbare knipoog naar Kubricks 2001. M:I is subtiel en tot in de puntjes uitgewerkt. Hier waren vakmensen aan het werk. Datzelfde geldt voor de meeste acteurs. Alle vooroordelen ten spijt levert Tom Cruise een werkelijk sublieme vertolking. De overige acteurs staan allen hun mannetje, met de uitzondering van Emmanuelle Béart die nog maar eens bewijst dat de Franse First Ladies of Cinema niets te zoeken hebben in Hollywood. Een bijzondere vermelding evenwel verdient Vanessa Redgrave in een onvergetelijke sleutelrol.
Wat de onvermijdelijke minpuntjes betreft, uiteindelijk hebben we het gevoel dat de film een beetje aan ziel mist. De film is zodanig perfect gepolijst dat haast klinisch aanvoelt. Zodoende kweek je weinig band met de hoofrolspelers. Al het moois dat je hebt gezien, ben je dan ook snel weer sneller weer vergeten. Er wringt ook iets met de onknoping van het verhaal, en dan hebben we het niet allen over dat heilige huisje van daarnet. De actiefinale in en rond een TGV in de Chunnel is niet alleen vergezocht en inconsequent; ook de effecten (nochtans van ILM) zijn mager. Misschien best muggenzifterij, maar voor een film die zo perfect gemaakt is, van belang.