JERSEY GIRL

Voor Jersey Girl ging Smith dieper bij zichzelf te rade dan voorheen door vriend en vijand voor mogelijk werd gehouden. Hij is zelf net vader geworden en met het overlijden van zijn eigen vader nog vers in het geheugen ging hij aan het schrijven. Het resultaat is Jersey Girl. Een eerbetoon aan alle vaders op de wereld.

Jersey Girl draait om Ollie Trinke (Ben Affleck) en dat is precies de manier waarop hij de wereld ziet. Hij is publicist voor vele sterren en het bruisende middelpunt van New York. Hij weet als een spin in een web alle losse eindjes aan elkaar te praten en alles te regelen voor zijn klanten. Hij staat echter met een mond vol tanden wanneer zijn vriendin Gertrude (Jennifer Lopez) hem meldt dat zij zwanger is. Ondanks dat Ollie blij is met deze mededeling kan hij maar moeilijk afstand nemen van zijn werk.

Tijdens de bevalling slaat het noodlot toe. Gertrude overleeft de bevalling niet en laat Ollie alleen achter met hun dochter Gertie. Ollie keert zich tot zijn vader (George Carlin) voor hulp, maar stress en drukte kosten hem uiteindelijk toch zijn geliefde baan. Samen met zijn kleine meid woont hij negen jaar later nog steeds bij zijn vader in New Jersey en heeft Ollie zich neergelegd bij zijn lot. Hij werkt bij zijn vader als schoonmaker, maar toch blijft zijn vroegere, snelle leven lonken. Het besluit om weer terug te gaan naar Manhattan valt echter niet in goede aarde bij de rest van de familie.

De Kevin Smith die we hier aan het werk zien is in weinig opzichten nog de Kevin Smith die we kennen van zijn vroegere films. Op enkele sterke momenten en de kenmerkende scherpe dialogen is Jersey Girl niet meer dan een ordinaire tearjerker. En ook nog niet eens een goede. Voor dit script heeft Smith alle scherpe randjes van het materiaal gevijld. Hij komt daardoor uit bij een verhaal dat overheerst wordt door melodrama. Geen stinkypalms of snowballs meer, maar verantwoorde discussies over het vaderschap. Smith heeft ook nog steeds problemen om zijn teksten kort te houden. Dat is vooral te merken in het gesprek tussen Affleck en Smith dat wel de gewenste boodschap overbrengt, maar veel te lang doordreunt.

Jersey Girl voelt in het begin nog aan als een film die in potentie nog wel van Smith afkomstig kan zijn. Een scène waarin Gertie aan een vriendje voorstelt om 'de hare te laten zien als hij haar de zijne laat zien' draagt sterk de handtekening van Smith en levert de film één van zijn beste momenten op. Maar naar het einde toe heeft Smith steeds meer moeite om clichés te weren uit zijn script. Deze springen in grote getale van het scherm: het haasten om bij een toneelstuk te komen, het oponthoud in het verkeer etc etc. Zelfs de keuze van Gertie om een luguber fragment uit Sweeney Todd op te voeren in plaats van een scène uit Cats kan de ontknoping niet redden van al de clichés.

Ben Affleck is het grootste probleem in Jersey Girl. Hij speelde vroeger al niet de sterren van de hemel, maar hij was in ieder geval wel geloofwaardig genoeg om serieus te nemen in films als The Sum of All Fears en Changing Lanes. In 2003 ging alles opeens de mist in voor Ben. Gigli, Daredevil en Paycheck waren stuk voor stuk enorme tegenvallers en hebben hem geen goed gedaan. Het gevolg hiervan is dat Affleck ontzettend hard zijn best moet doen om dit juk af te schudden en het vertrouwen van het publiek terug te krijgen. Het is allemaal niet extreem dramatisch gesteld met zijn acteren in Jersey Girl, maar het is gewoon niet goed genoeg om een film met een emotionele lading als deze te kunnen dragen. Deze last wordt weliswaar waardig overgenomen door de ondersteunende cast, maar het was fijn geweest als Ben dit zelf had gedaan.

Als tegenspeelster heeft Affleck dit keer de negenjarige Raquel Castro tegenover zich. Het feit dat deze debuterende jongedame meer indruk maakt dan Affleck is een teken aan de wand voor de meer ervaren acteur van de twee. De gelijkenis tussen de jonge Castro en oudere Lopez is erg sprekend. Dit geeft de film een duw in de rug en maakt het volledig aannemelijk dat dit de dochter van Lopez zou kunnen zijn. De net als Affleck in 2003 flink verguisde Lopez is het middelpunt aan het begin van de film. We hebben haar niet meer zo sprankelend gezien sinds Out of Sight. Het is jammer dat Smith onder druk van de reacties op Gigli haar scènes flink ingekort heeft (hij beweert van niet), want voor het eerst in tijden zouden we wel meer willen zien van deze onzekere versie van Lopez.

De in de Verenigde Staten erg populaire komiek George Carlin speelt de rol van Ollie's vader. Hij doet dit zeker goed gezien het feit dat dit zijn eerste serieuze filmrol is. Liv Tyler is hier te zien in haar eerste rol sinds haar avonturen in Peter Jackson's Lord of the Rings-trilogie. Zij is net als Lopez een genot om te zien als de vrijpostige Maya. Haar oprechtheid is een verademing naast het geforceerde dramatische spel van Affleck. Gertie vindt haar wel een goede partner voor Ollie en zet alles in het werk om de twee bij elkaar te krijgen. Daarnaast zien we leuke rollen van Jason Biggs (American Pie) en Stephen Root (Office Space).

Jersey Girl is zeker niet de meest originele film die Smith ooit gemaakt heeft. Maar het is wel bewonderenswaardig dat Smith het risico heeft willen nemen om na tien jaar te breken met het verwachtingspatroon rond zijn werk. Jersey Girl ziet er gelikt uit, mede doordat Smith voor het eerst in zijn carrière een echte cinematograaf in dienst heeft genomen en een behoorlijk budget heeft geritseld om te verbruiken. Als Smith zijn film niet ingepakt had in pluche en zich iets minder bezorgd had gemaakt over het schattig maken van zijn film dan was Jersey Girl een waardig product geweest voor zijn CV. Nu is Jersey Girl niet meer dan een miskleun met een paar heldere momenten.