AROUND THE WORLD IN 80 DAYS

In 1872 publiceerde Jules Verne zijn roman over Phileas Fogg en zijn handlanger Passepartout. Na het aannemen van een weddenschap gaan zij een wild avontuur tegemoet waarin zij in tachtig dagen de wereld rond moeten reizen. Hierbij zijn zij genoodzaakt allerlei soorten vervoermiddelen te gebruiken. Dat is zo ongeveer alles wat de nieuwe film en het boek gemeen hebben.

Het boek: Phileas Fogg wedt om 20.000 pond met een andere notabele dat hij in tachtig dagen rond de wereld kan reizen. Op zijn reis redt hij samen met Passepartout een Indiase vrouw van de dood, omdat zij van haar familie ritueel zelfmoord moet plegen nadat haar echtgenoot sterft. Het trio komt veilig op tijd terug in Londen met een politiefunctionaris op de hielen die ervan overtuigd is dat Fogg de Bank van Engeland beroofd heeft. Een gelukje met de tijd zorgt ervoor dat Fogg tegen de verwachtingen in toch zijn weddenschap wint.

De film: Jackie Chan is Passepartout, een dief die een jaden beeldje gestolen heeft uit de Bank van Engeland. In een poging om te ontsnappen uit handen van de politie komt hij per ongeluk bij Fogg terecht. Als zijn 'knecht' manipuleert hij de situatie zo dat Phileas Fogg de beroemde weddenschap aangaat met de zelfingenomen Lord Kelvin. Handig voor Passepartout, want zo kan hij gratis en snel in China aankomen om het beeldje terug te brengen naar zijn dorp. In Parijs pikken ze nog een vrijgevochten dame op, die wel wat ziet in een reisje rond de wereld. Het trio komt op tijd terug in Londen met in hun kielzog een politieagent die in opdracht van Lord Kelvin ten koste van alles Fogg moet zien te stoppen.

Na het lezen van deze twee samenvattingen moet het duidelijk zijn dat er flink gesleuteld is aan het originele verhaal van Jules Verne. Een totaal futiele actie, want het boek van Verne is een uiterst goed verfilmbaar verhaal, zoals bewezen in de uitstekende verfilming uit 1956 met David Niven in de hoofdrol. Regisseur Frank Coraci zag het als zijn taak om dit verhaal een update te geven voor de nieuwe eeuw. Hij stopte de film vol met nodeloze door de computer gegenereerde beelden en flauwe slapstick humor. Bij het kijken van 80 Days komen er weer visioenen opzetten van het vreselijke Wild Wild West uit 1999.

Het script, afkomstig van het comité David (David N. Titcher, David Benullo en David Andrew Goldstein), vertoont geen enkele coherentie en kraakt aan alle kanten. Het centrale verhaal wordt afgeraffeld ten faveure van de ergste toevoeging van allemaal: de geijkte gevechten van Jackie Chan. Deze gevechten zijn zeker zo spectaculair zoals we dat kunnen verwachten van Chan, maar vallen hier helemaal uit de toon. Bijna een kwart van de film is Chan bezig om slechteriken van zich af te slaan. Dit gaat meestal ten koste van de toch al spaarzame ontwikkeling van de personages. Als iemand begint te praten met een ander, dan komt Chan er weer doorheen met een kungfu-trap.

Bovenal voelt 80 Days log en langdradig aan. Er is op geen moment een echt gevoel van urgentie waaruit blijkt dat het trio een deadline heeft. Ze brengen zo veel tijd door met andere dingen dan reizen dat zij naar het lijkt deze reis ook gemakkelijk zouden hebben kunnen maken in bijvoorbeeld zestig dagen (en een half uur minder film). Dit is funest voor een film als deze die het vooral moet hebben van deze urgentie. Ander aspect dat debet is aan het logge karakter van 80 Days is de vervelende subplot van Passepartout. In het beste geval komt dit plot warrig en onduidelijk over. In het kort komt het neer op een jade-voor-wapens verdrag tussen Engeland en China, maar dit is allemaal zo vaag dat er hier eigenlijk zelfs na het zien van de film niet veel meer over verteld kan worden.

De regie en casting hebben bij het acteren ook volledig de plank misgeslagen. Jackie Chan in de hoofdrol is nooit een goed idee, maar dat komt meestal wel in orde doordat zijn films hem op het lijf geschreven worden. Hier is dat niet het geval en valt alles rond zijn personage volledig in het water. Voor de rol van Fogg hebben de makers gezocht naar een relatief onbekend gezicht. Ze kwamen uit bij cultheld Steve Coogan, bekend van Michael Winterbottom's 24 Hour Party People en zijn briljante personage Alan Partridge voor de BBC. Zijn Phileas Fogg is een uiterst precies en calculerend personage.. De zelfkritische humor van Coogan is dan wel leuk maar strookt niet met het karakter dat hij neer wil zetten. Als laatste van het trio is er, in plaats van de Indiase vrouw uit het boek, de kittige Parijse vrouw Monique toegevoegd. Zij fungeert als opvulsel en als love interest voor Fogg. Veel meer dan dat weet actrice Cécile de France niet van haar te maken.

Om 80 Days nog wat op te leuken heeft Frank Coraci een groot aantal sterren opgetrommeld om hun gezicht te laten zien. De gebroeders Owen en Luke Wilson passeren de revue als de gebroeders Wright; Macy Gray komt in een flits voorbij in Parijs (Joost mag weten waarom); Rob Schneider is een zwerver in San Francisco en Kathy Bates is Koningin Victoria. De meest schrijnende vertoning bij dit alles komt van Arnold Schwarzenegger. Hij gaat alle zelfspot voorbij en zet zichzelf totaal voor schut als de Prins Hapi, heerser van het Turkse Rijk. Hij wil Monique toevoegen aan zijn harem. Met zijn foute zwarte pruik komt hij alleen maar belachelijk over en kunnen we alleen maar blij zijn dat hij zijn acteercarrière voor zijn politieke carrière in de wilgen heeft gehangen.

Het enige dat succesvol bereikt is met 80 Days is het verkrijgen van het predikaat 'verantwoord', want dat is 80 Days zeker. Walden Media kan wat dat betreft blij zijn met deze film. Er valt geen onvertogen woord en de gevechten van Jackie Chan zijn geschikt voor alle leeftijden. Ouders kunnen hun kinderen met een gerust hart meenemen naar deze film voor een vergetelijke twee uur in hun leven. Of ze hier ook nog iets van op zullen steken valt ook nog maar te betwijfelen.

Frank Coraci probeert zichzelf naarstig op de kaart te zetten met zijn grootse spektakel, maar komt bedrogen uit met het eindresultaat. De grappen komen niet aan, de actie is niet spectaculair genoeg, het verhaal is rommelig en het acteren is ondermaats. Het is bij 80 Days niet de vraag of Phileas Fogg en zijn kompanen de eindstreep op tijd gaan halen, maar of de toeschouwers het einde van de film wel zullen halen van verveling. Jules Verne draait zich om in zijn graf.