THE CHRONICLES OF RIDDICK

Opvallend aan The Chronicles of Riddick is dat regisseur Twohy niet rechtstreeks voortborduurt op de verhaallijn uit de eerste film. Chronicles is dan ook eerder een voortzetting van de avonturen van Riddick, die niet meteen onder de noemer 'sequel' ingedeeld kan worden. Toch kan het geen kwaad om ook Pitch Black nog even op te frissen, want minstens één van de personages uit die film heeft ook hier weer een flinke rol. Ter herinnering: aan het einde van Pitch Black, na de meedogenloze slachting van de lichtschuwe aliens, blijven alleen Riddick, de imam Abu al-Walid en de jonge Jackie over. Riddick laat voor een keertje zijn geweten spreken en brengt het tweetal naar de thuisplaneet van de imam, zodat ze in alle rust kunnen bekomen van hun avonturen. Eind goed al goed?

Niet dus. Want net als Riddick heeft ook Jackie, die zichzelf nu Kyra noemt, de smaak van het avonturieren te pakken gekregen en bij de eerste de beste gelegenheid ontsnapt ze van de planeet. Ook Riddick vergaat het niet al te best, en aangezien hij nog steeds een gezochte moordenaar is, wordt hij opgejaagd door zowat elke premiejager uit het universum. Op een gegeven moment loopt Riddick toch in de val en wordt hij tot zijn grote verbazing naar de planeet Helion Prime gebracht. Blijkbaar is de levenslange opsluiting voor later, want Aereon, de heerseres van de planeet, heeft zijn hulp nodig om haar planeet voor de gevaarlijke Necromongers te beschermen. Dit onaangenaam gezelschap reist van planeet tot planeet in reusachtige ruimteschepen, en vermoordt iedereen die niet van plan zijn om zich bij hun oppermachtige leger aan te sluiten. Als de Necromongers uiteindelijk Helion Prime bereiken, lijkt alleen Riddick het lef te hebben om hun leider, de Lord Marshal, tot een duel uit te dagen. Helaas blijkt de man net een maatje te groot te zijn, en wordt Riddick alsnog naar zijn oorspronkelijke bestemming gebracht: de gevangenisplaneet Crematoria.

De liefhebbers van sci-fi zullen nu al in hun handen wrijven van plezier, want het is alweer sinds Minority Report geleden dat we nog eens een sci-fi-film hebben gezien die doet denken aan de werken van grootmeesters als Jack Vance, Robert Heinlein en Ray Bradbury. Regisseur/scenarist Twohy maakt met andere worden enthousiast gebruik van alle standaardelementen die de sci-fi zo aantrekkelijk maken: getormenteerde helden, vreemde planeten, gevaarlijke monsters, machtsgeile despoten en politieke intriges. Helaas zorgt dat meteen ook voor een van de grootste problemen: Twohy wil gewoon té veel in zijn film proppen. Riddick is op sommige momenten zelfs zodanig overladen dat je als kijker het noorden kwijtraakt. De film heeft ook amper rustpunten, en ook de nogal ingewikkelde politieke implicaties (die de verstoorde relatie tussen de Necromongers en het koninkrijk van Aereon moeten belichten) worden er in een sneltreinvaart doorgejaagd. En dat is ontzettend jammer, want net die scènes hadden de film wat meer gewicht kunnen geven, en de kijkers de gelegenheid om even uit te rusten van de hectische actie.

Want actie heeft The Chronicles of Riddick te over. Ook na al zijn reizen is spierbundel Riddick blijkbaar nog steeds niet in staat om zich onopvallend te gedragen en ook deze keer haalt hij zich in geen tijd weer alle mogelijke problemen op de hals, zodat zelfs een rustig bezoekje aan Helion Prime escaleert in een handgemeen met de Imperial Guards. Toch zijn ook de actiescènes in Chronicles niet altijd even geslaagd, vooral omdat Twohy en zijn drie (!) editors de actie in een moordend hoog tempo afwerken. Soms zijn de cuts zelfs zo waanzinnig snel, dat je geen idee hebt wat er allemaal aan het gebeuren is. Ongetwijfeld heeft het halsbrekende tempo te maken met de eis van filmstudio Universal om meer vaart in de film te steken, maar of ze dit in gedachten hadden, blijft natuurlijk de vraag. Over de hele lijn voelt Chronicles trouwens aan als een film waar drastisch in geknipt is. Er is té weinig ruimte voor de personages, en er wordt regelmatig té snel overgegaan tot een nieuwe actiescène. En dankzij dat razende tempo gaan ook de degelijke acteerprestaties van de hele cast (met uitzondering van de zwak acterende Thandie Newton) zo goed als verloren. Alleen Vin Diesel heeft temidden van alle chaos nog een paar scènes waarin hij zijn kenmerkende knorrige charisma kan etaleren. Maar voor de rest verzinken de personages volledig in een schijnbaar eindeloos spervuur aan montagetrucs.

Dat wil natuurlijk niet zeggen dat Riddick reddeloos verloren is. Want in tegenstelling tot een aantal recente big-budget Hollywood zomerfilms heeft de film één ijzersterke troef: de adembenemende sets en de verrukkelijke special-effects. Het mag duidelijk zijn dat Twohy het gros van zijn budget heeft gespendeerd aan een originele look en vlekkeloze effecten. De scènes waarin de waanzinnige sets centraal staan, zijn dan ook veruit het meest geslaagd. Vooral het gedeelte op de planeet Crematoria is gewoon om duimen en vingers bij af te likken, en vooral voor de liefhebbers al de prijs van het bioscoopkaartje waard. Maar ook de rest van de scènes kunnen zich qua bombast en spektakel gemakkelijk meten met recente toppers als Lord of the Rings en Gladiator. Het is alleen eeuwig jammer dat Riddick niet ook de inhoud heeft om zich naast die films te kunnen scharen.

Uiteindelijk is The Chronicles of Riddick te rommelig om aan te bevelen, en ondanks het feit dat de film barst van de goede ideeën en de waanzinnige locaties, zullen alleen de meest doorgewinterde sci-fi liefhebbers de avonturen van Riddick kunnen smaken. Wij hopen in elk geval innig dat Twohy zich ooit aan een director's cut van de film zal wagen. Want met wat extra zorg aan het verhaal zou ook deze Chronicles of Riddick met gemak een cultklassieker kunnen worden.