ELLA ENCHANTED

Ella of Frell (Anne Hathaway) is een ogenschijnlijk normale jongedame, maar bij haar geboorte heeft zij van een eigenzinnige fee (Vivica A. Fox) een apart cadeau gekregen: Ella moet gedurende haar hele leven alles en iedereen gehoorzamen. Het maakt niet uit hoe gek, hoe gevaarlijk of hoe absurd de opdrachten ook zijn. Ella is ook een maatschappelijk bewogen dame en ziet dat haar land verscheurd wordt door segregatie tussen de verschillende etnische groepen. Ella trekt erop uit om de boosaardige prins Edgar (Cary Elwes) te dwarsbomen en gerechtigheid te doen zegevieren.

Ella Enchanted is gebaseerd op het gelijknamige, populaire meisjesboek van Gail Carson Levine. Bij het adapteren hebben de scenaristen helaas wel een paar steekjes laten vallen. Het eerste half uur bijvoorbeeld is volgepropt met grap na grap, maar daarna valt Ella Enchanted roemloos op zijn gat en moet Hathaway de film volledig dragen (wat haar nog lukt ook). Als iemand ook nog diep gaat graven in de logica rond Ella's aandoening - het zou bijvoorbeeld handig zijn voor de tegenstanders van Ella om haar constant triviale dingen te laten doen - dan is het einde helemaal zoek. Menig keer zal bij een kritische blik de plot als een kaartenhuis ineen vallen, maar daar is Ella Enchanted als geheel toch merkwaardig genoeg tegen bestand.

Ella Enchanted is zich er degelijk van bewust dat het een sprookje is, maar heeft ook heel erg goed door dat er meer voor nodig is om het hedendaagse publiek te boeien. Regelmatig neemt Ella Enchanted zichzelf niet heel erg serieus en steekt de draak met het genre waartoe het wel wil behoren. De invloed van Shrek en The Princess Bride is heel erg duidelijk te voelen. Zo zien we jongedames hysterisch rondrennen met edities van 'Medieval Teen' als de gewilde Prince Char (Hugh Dancy) langskomt; zijn roltrappen geen ongewoon gezicht in de middeleeuwse dorpjes en zijn elfjes niet altijd de zingende en dansende wezentjes. De 'moderne' aanpassingen mogen misschien niet zo spontaan en hilarisch zijn als in Shrek, maar het is zeker wel amusant genoeg om de kijker negentig minuten van de straat te houden.

Naast de visuele invloeden is er bij het schrijven van het script niet zo heel erg moeilijk gedaan over het gebruiken van personages (of afgeleiden daarvan) uit andere films. Het slechte hulpje van Cary Elwes, de slang Heston (stem van Steve Coogan) is bijvoorbeeld direct overgenomen uit Disney's Robin Hood. Regisseur Tommy O'Haver leunde bij het creëren van de omgevingen in Ella Enchanted zwaar op computeranimatie. Geen ongewone gebeurtenis, maar het weet hier toch niet echt te overtuigen. Dit komt doordat er gekozen is voor een stijl die heel erg veilig het midden kiest tussen serieus en spot. Nooit springen de omgevingen er echt uit zoals dat hoort bij sprookjes. Dit zal misschien ook te wijten zijn aan het relatief beperkte budget van ongeveer 35 miljoen dollar. Daar kom je in het huidige Hollywood niet zo heel erg ver mee.

Het lichtende middelpunt van Ella Enchanted is natuurlijk Anne Hathaway. Zij geeft deze film een charme mee die moeilijk te weerstaan is (of zou het toch het schattige voorkomen zijn van de jonge actrice?). Eerder wist zij al met succes de show te stelen in The Princess Diaries (met Julie Andrews) en hier laat zij zien dat zij wel eens langer dan één dag de show kan gaan stelen in frisse tienerfilms. Hathaway is een geduchte concurrente van Hillary Duff en Lindsay Lohan. Net als deze twee dames, die in respectievelijk Raise Your Voice en Confessions of a Teenage Drama Queen hun zangtalenten tentoon mogen spreiden, krijgt ook Hathaway de mogelijkheid om haar zangkunsten te vertonen. En dat gaat haar nog behoorlijk goed af ook in een leuke opvoering van 'Somebody to Love' van Queen.

In zijn totaliteit is Ella Enchanted een leuke, slimme film voor de oudere tiener geworden. De licht politieke lading kan misschien zelfs wat politieke gewaarwording aanwakkeren bij de vaak toch egocentrische tienerjeugd, maar daar zullen we maar niet op hopen. Ella Enchanted zal vooral bij tienerdames goed aanslaan en dat is vooral te danken aan de sprankelende vertolking van Anne Hathaway, waarin zij zichzelf maar wat graag zullen willen spiegelen.