CATWOMAN

Stiekem hadden we gehoopt dat de antihype rond Catwoman vreselijk overdreven zou zijn. Met de recente heksenjacht rond Gigli (een film die uiteindelijk lang niet zo slecht was als de pers ons deed geloven), hebben we bij Movie besloten om dit soort voorbarige kruisigingen maar niet meer zo serieus te nemen. Want ook de hetze rond Catwoman was verpletterend. De gereputeerde filmsites hadden geen goed woord over voor de film, en op de Internet Movie Database zonk de gemiddelde score op een gegeven moment zelfs naar een schokkend lage 2.6. Dit soort negatieve hype is natuurlijk dodelijk voor een film, en het was dus geen grote verrassing dat Catwoman tijdens zijn eerste weekend op een magere derde stek eindigde in de Amerikaanse boxoffice top 10. Maar is het nu terecht? Is Catwoman echt zo'n slechte film als wordt beweerd? In het kort: ja.

Catwoman is het type film waar alles aan wringt. Van de acteerprestaties tot het verhaaltje; alles is verkeerd. Om te beginnen hebben regisseur Pitof en zijn scenaristen niks begrepen van de essentie van Catwoman. De échte Catwoman heet Selina Kyle (en niet Patience Philips) en moet het hebben van haar sensuele bewegingen en verschroeiende sex-appeal. In de nieuwe versie van Catwoman ligt de nadruk op, om het bot te zeggen, borsten en billen. Blijkbaar was het in beeld brengen van Halle Berry's welgevormde rondingen belangrijker dan het vatten de kern van de comic. Voor de gelegenheid werd er zelfs een (afgrijselijk) nieuw pak ontworpen dat haar vormen nog eens extra in de verf zet. De nieuwe Catwoman is bovendien een onvoorwaardelijke braverik, en ondanks het feit dat ze zichzelf graag als 'a little bit good, a little bit bad' bestempelt, houdt ze zich de hele film bezig met het opjagen van houterig acterende slechteriken en het redden van domme jongetjes uit instortende kermisattracties. Van de dualiteit die het personage zo aantrekkelijk maakt, is geen spoor te bekennen.

Tekenaar Bob Kane zag Catwoman namelijk niet als stereotiepe Batman-slechterik, en zijn Selena Kyle had al helemaal niet de ambitie om de wereld te domineren. Ze was gewoon dol op mooie dingen en gebruikte haar dubbele identiteit om juwelierszaken te overvallen. Ze liet zich soms wel eens verleiden tot het verrichten van een goede daad, maar dat was meer uit eigenbelang dan uit een diepgeworteld respect voor de mens. Catwoman gaat haar eigen gang, niet gehinderd door de vastgeroeste concepten 'goed' en 'slecht'. Zelfs Batman kan ze moeiteloos om haar bevallige vingertje winden, een bewijs dat zelfs de meest doorgewinterde superheld niet kan weerstaan aan haar charmes.

Maar dit soort dubbelzinnige implicaties zijn in Pitof's versie van Catwoman helemaal niet terug te vinden. Zijn Catwoman is niets meer dan een holle, domme en charmeloze actiefilm, met toevallig een superheld in de hoofdrol. Catwoman is ongeveer van hetzelfde kaliber als het afschuwelijke Batman & Robin, eveneens een film barstensvol kitsch, overdaad en schabouwelijke acteerprestaties. Want wat Halle Barry als Patience Philips presteert is echt ongezien slecht, en voor de voormalige Oscarwinnares zelfs een schande. Ze legt haar emoties er zodanig dik bovenop dat ze Catwoman herleidt tot een karikatuur van een superheld. Het contrast tussen de 'oude' en de 'nieuwe' Patience moet er natuurlijk zijn, maar het had allemaal best iets subtieler gemogen. Of in elk geval wat meer gedoseerd, want ook als Catwoman weet Berry zich geen raad. In plaats van haar seksualiteit wat genuanceerder uit te spelen, gaat ze voluit en degradeert ze haar personage tot een goedkope, sletterige vamp. Het had echt geen kwaad gekund om ter voorbereiding even naar Tim Burton's Batman Returns te kijken. Michelle Pfeiffer laat in die film perfect zien hoe het wél moet.

Maar het kan nog erger. Sharon Stone bijvoorbeeld, die met afstand een van de meest afschuwelijke acteerprestaties neerzet die we dit jaar op het witte doek hebben gezien. Al vanaf de eerste scène gaat ze compleet de mist in, en naarmate de film vordert, worden haar scènes (en haar acteerprestatie) steeds belachelijker en grotesker. De rest van de cast doet het ook al niet veel beter. Benjamin Bratt is kleurloos en vervelend en heeft totaal geen chemistry met Halle Berry. Zelfs de maniertjes van Lambert Wilson (zo heerlijk duivels als The Merovingian in de Matrix-sequels) beginnen al na korte tijd op de zenuwen te werken. Regisseur Pitof maakt met deze film zijn Amerikaanse debuut (nadat hij in Frankrijk flink scoorde met het minstens even chaotische Vidocq), maar hij is duidelijk nog niet klaar voor een dergelijke klus. Hij heeft weliswaar een uitstekend oog voor mooie plaatjes, maar als het op 'vertellen' aankomt, slaat hij de bal compleet mis. Niet dat het verhaal nou zo geweldig is (iets met dodelijke make-up; met dank aan The Joker die in 1989 al hetzelfde idee had), maar met wat goede acteerprestaties of op z'n minst een wat meer overzichtelijke regiestijl had het nog best wat kunnen worden.

Helaas is Catwoman niet meer dan een aaneenschakeling van flitsende beelden, af en toe onderbroken door een suffe actiescène en wat (onbedoelde) hilariteit. Eeuwig zonde, zeker als je bedenkt dat Tim Burton ooit op het punt heeft gestaan om zijn versie van Catwoman te draaien, mét Michelle Pfeiffer in de hoofdrol. Maar tien jaar later zijn die plannen van tafel en zitten we dus met dit onding. Een balletje kan soms raar rollen.