GARFIELD

Maar hoe vorm je een strip, die bestaat uit drie panelen per verhaaltje, om tot een volledig filmscript. Die klus was weggelegd voor de mensen achter Toy Story: Alec Sokolow en Joel Cohen. Zij worstelden zich door een enorme hoeveelheid strips om zo de beste momenten te verenigen tot een film die voor de enorme schare fans niet teleurstellend over mocht komen.

Garfield is heer en meester in zijn huis en tuin. Tijdens een bezoekje aan Liz de huisarts (Jennifer Love Hewitt), de heimelijke liefde van Gafields baasje Jon (Breckin Meyer), vraagt Liz aan Jon om op het zielige hondje Odie te passen. Garfield vindt het maar niets dat hij nu zijn territorium moet delen met een hond en dat Odie ook nog een de favoriet dreigt te worden van Jon. Paniek! Garfield weet maar één oplossing: Odie doen verdwijnen. Maar wanneer Odie gekidnapt wordt door een gemene tv-presentator beseft Garfield dat het wellicht beter is voor zijn relatie met Jon als hij het hondje gaat redden uit de klauwen van die vreselijke dierenbeul.

Sokolow en Cohen hebben er zorg voor gedragen dat zij een aantal essentiële onderdelen uit de strips van geestelijk vader Jim Davis overnamen. Zo hebben we daar natuurlijk lasagne, Garfiel's lievelingsgerecht en ook meer aan de technische kant het feit dat Garfield wel praat met zijn baasje, maar dat Jon hem nooit zal horen. En dit werkt uitstekend. Garfield vuurt de ene na de andere beledigende en cynische opmerking richting Jon zonder dat deze daar ook maar iets van voelt. Ware dat wel zo geweest dan was Garfield waarschijnlijk linea recta naar het asiel verhuisd.

Als later de vertwijfeling toeslaat wordt deze structuur succesvol gebruikt om Garfield duidelijk te maken dat deze 'miscommunicatie' misschien niet de beste manier is om te communiceren met zijn baasje. De vertwijfeling treedt toe en we bespeuren zelfs een beetje spijt in zijn stem (iets wat je nooit in de strip zal terugvinden). De stem van Garfield is ingesproken door veteraan Bill Murray. Hij legt een dikke laag cynisme in de stem van Garfield en dat maakt het moeilijk om je voor te stellen dat deze onsympathieke kat de meest populaire kat ter wereld is.

In navolging van Scooby Doo is Garfield op het scherm gebracht met behulp van geavanceerde computeranimatie en hij ziet er prachtig uit. Elk haartje en elke vetrol op zijn lichaam zijn uitstekend geanimeerd en geven prima gestalte aan het karikaturale lichaam van het oranje monster. In tegenstelling daarmee is er gekozen voor echte dieren wanneer het aankomt op de rest van de dierencast: Odie, Nermal, Arlene en nog veel meer. En dat voelt niet goed aan.

Iedereen die de strips ooit ingekeken heeft weet dat de rest van de dieren minstens zo buitenissig zijn getekend als Garfield. Odie heeft een lange nek, grote tanden en grote bruine oren; Arlene is roze, heeft grote rode lippen en erg grote wimpers voor een kat; en Nermal is gewoon een kleinere grijze versie van Garfield. Het is jammer om te zien dat er niet meer tijd is gestoken in het ontwikkelen van iets meer gelijkende beeltenissen van deze dieren. Op deze manier voelen ze ondanks dat ze de namen dragen toch aan als slappe aftreksels van hun getekende tegenpolen.

Maar dit alles zal de doelgroep, jonge kinderen, een zorg zijn, want voor hen is Garfield gewoon een leuk avontuur. En al is Garfield voor de volwassenen zeker geen vervelende ervaring, het zal hen als muziek in de oren klinken dat de speelduur van Garfield beperkt is tot een opvallend korte vijfenzeventig (!) minuten. Snel weer naar huis dus en rustig op de bank zitten. Is Garfield amusant? Ja. Had het veel beter gekund? Jazeker.