5 X 2

5 x 2 mag dan geen thriller zijn, van bij het begin is de nieuwsgierigheid van de kijker alvast gewekt. Marion en Gilles zitten met verveelde gezichten bij de notaris, die hun scheiding uitspreekt. Maar blijkbaar koesteren de twee nog gevoelens voor elkaar, want na afloop van de uitspraak trekken ze zich terug in een hotel om te vrijen. Voor de rest worden we niet echt veel wijzer van de situatie; het is raden naar wat nu eigenlijk de oorzaak is van die scheiding. Het is dus wachten op de vier andere scènes uit hun leven als koppel. De '2' uit de titel heeft namelijk betrekking op het koppel zelf, de '5' op 5 belangrijkste fazen uit hun relatie.

Na de scheiding volgen nog namelijk een etentje waarbij een belangrijke en enigszins genante bekentenis uit de doeken wordt gedaan, de geboorte van hun zoon Nicolas, het huwelijksfeest en de ontmoeting van het koppel tijdens een vakantie in Italië. Ozon kiest ervoor om de oorzaken van de scheiding te suggereren in plaats van ze letterlijk aan de toeschouwer voor te schotelen. Gaandeweg wordt duidelijk dat niet één enkel persoon of één enkele gebeurtenis geleid heeft tot de ongelukkige ontknoping. Beiden zijn hiervoor verantwoordelijk en verschillende grote en kleine feiten spelen een rol. Zo is Gilles niet aanwezig bij de geboorte van zijn zoon en kan hij bovendien geen verklaring geven voor zijn afwezigheid. En na het huwelijksfeest begaat ook de bruid een kanjer van een fout. Blijkbaar was de relatie vanaf het begin voorbestemd om te mislukken, of dat is althans de boodschap die de regisseur probeert mee te geven.

Toch blijft de toeschouwer op zijn honger zitten, want verder dan allerlei redenen suggereren gaat Ozon namelijk niet. Bij een tragische ontknoping als deze verlangt de kijker echter naar een of meerdere verklaringen en die wil of kan de regisseur niet geven. De film krijgt hierdoor spijtig genoeg een oppervlakkig en vrijblijvend karakter. Toegegeven, het is boeiend vast te stellen dat door eerst de afloop van de relatie te zien het idyllische begin ervan een wrange nasmaak krijgt. En Ozon steekt het niet onder stoelen of banken dat hij zijn inspiratie bij notoire filmmakers zoals Bergman en Rohmer is gaan halen. Maar echt interessant is het allemaal niet.

En dat is natuurlijk zonde van de acteurs die echt wel goeie vertolkingen geven. Voorts heeft François Ozon veel oog voor de fotografie; de scheidingsscène bijvoorbeeld komt erg koel en somber over, terwijl de ontmoeting in Italië één en al levensvreugde en romantiek uitstraalt. Ten slotte speelt ook de muziek een belangrijke rol: zo worden de 5 fazen aan elkaar verbonden door bitterzoete liefdesliedjes. Als Ozon evenveel aandacht had besteed aan de inhoud van de film en aan de karaktertekening van zijn personages, dan was het eindresultaat een knappe film geweest. Hopelijk heeft Ozon deze keer maar een steek laten vallen en levert hij de volgende keer terug een meesterwerkje af.