DIARIOS DE MOTOCICLETA

Grote idealen liggen niet aan de basis van hun vertrek. Hun eindbestemming is een leprakolonie in het Peruviaanse Amazonegebied waar ze als vrijwilliger willen gaan werken. Voor ze die bereiken willen de twee genieten van het avontuur, de vrijheid, het risico, de natuur en ook wel van de vrouwen, véél vrouwen. Niets menselijks is linkse rakkers vreemd. Ernesto staat op het punt om af te studeren. Nog één trimester en hij is dokter. De trip is zijn laatste kans om los te breken voor het echte leven met sociale verplichtingen, vrouw, kinderen en een hond aanvangt.

Walter Salles' film begint als een warme buddy film over twee vrienden die op een aftandse motorfiets het avontuur tegemoet rijden. Ernesto en Alberto zijn niet de beste motorrijders van het continent en als zonen van de grootstad gaan ze - met meer vallen dan opstaan - de strijd aan tegen de natuurelementen. Dankzij hun scherpe tong en straffe verhalen weten ze zich redden. Wanneer hun motor het voorgoed begeeft, trekken ze te voet en per boot verder. Hoe verder ze Buenos Aires achter zich laten, hoe meer indruk de reis maakt en hoe duidelijker wordt welke invloed ze zal hebben op hun verdere leven. Met iedere stap die ze zetten en iedere meter die ze varen, brokkelt hun ideaalbeeld van het mooie, machtige continent af. De droomreis wordt zo een harde, onverwachte confrontatie met ongelijkheid en uitbuiting van de lokale bevolking die zich niet kan verweren tegen de machtige bezittende klasse.

De film werd buiten competitie voorgesteld op het filmfestival van Cannes eerder dit jaar. De echte Alberto Granado - hij is intussen 82 jaar oud - beklom in het gezelschap van de regisseur en de acteurs de meest beroemde trappen van de filmwereld. Hij poseerde er gewillig naast Gael Garcia Bernal, de onweerstaanbare Mexicaan die zijn vriend Che speelt. Bernal lijkt alweer niet te acteren. Hij stapte complexloos in de schoenen van de Argentijnse held en laat bijna onmerkbaar de innerlijke spanning in zijn personage toenemen. Uit de avonturier en student Ernesto Che Guevara de la Serna distilleert zich langzaam maar zeker Che, de revolutionair. Bernal speelt het ietwat onderkoeld, haast verlegen. Met zijn kleine en pure gebaren maakt hij van de legende een echte man.

Zes jaar geleden maakte de Braziliaanse regisseur Walter Salles Central do Brasil. In die film doorkruisen een oudere vrouw en een straatkind Brazilië om de familie van het jongetje op te sporen. De pakkende charmante eenvoud van die film ontbreekt bij Diarios de Motocicleta. Visueel is het een pareltje, Rodrigo De la Serna vormt een mooi koppel met Bernal, de muziek is precies goed en Mía Maestro's kleine maar belangrijke bijrol is haar ticket naar hoofdrollen in grote films. En toch kan de film ondanks al deze troeven nooit echt beklijven. Salles vertelt te anekdotisch en houdt het tempo niet altijd strak genoeg. Naar het einde toe slaat Diarios een heus feel good movie-toon aan. Een toegeving aan het Amerikaanse publiek wellicht want Che is tegenwoordig een merknaam die ook Amerikaanse popcornkinderen naar de bioscoop kan lokken. Jammer, want een klassieker was in de maak. Een aardige film is overgebleven.