Ernesto 'Che' Guevara werd geboren op 14 juni 1928 in Rosario, Argentinië. Op 9-jarige leeftijd volgde hij de gebeurtenissen in de Spaanse burgeroorlog op de voet. Ook was hij al op jonge leeftijd geïnteresseerd in de werken van Marx, Engels en Freud, die hij vond in de bibliotheek van zijn vader. Zijn ziekte - hij leed bijna zijn hele leven aan astma - bracht hem ertoe geneeskunde te studeren, waar hij zich specialiseerde in allergie en later in lepra.
In 1949 maakte hij zijn eerste reis op de fiets door het noorden van Argentinië. Hij kwam hierdoor in contact met de armen. In 1951 maakte hij een tweede, langere reis samen met zijn vriend Alberto Granado. Op de motorfiets ontdekten ze samen Argentinië, Chili, Peru, Colombia, Venezuela en Miami.
Na zijn studies ging hij naar Bolivië tijdens de Nationale Revolutie en naar Guatemala, waar hij de grote invloed van de CIA zag in de contrarevolutie en de val van de president Arbenz. Hij ging naar Mexico City waar hij in het ziekenhuis werkte en leerde er Fidel Castro kennen. Hij voegde zich bij diens volgelingen, en bereidde samen met hem de inval in Cuba voor. Na de overwinning van de Revolutie werd hij de rechterhand van Castro in de Cubaanse regering. Hij had een grote invloed op de nieuwe landbouwwetten die stelde dat de grootgrondbezitters onteigend werden. Eveneens zorgde hij voor een handelspact met de USSR zodat de suikerindustrie niet langer afhankelijk was van de VS.
Ook in verschillende Afrikaanse landen bracht hij zijn revolutionaire invloed. Zo ging hij met een leger van 120 Cubanen naar Kongo, waar hij samen met Kabila vocht in de revolutie. Zijn laatste wapenfeit was in Bolivië. Die poging mislukte echter en Che werd geëxecuteerd. Door het beeld van een romantische en revolutionaire held werd Che na zijn dood een idool voor de revolutionaire jongeren over heel de wereld.