THE NOTEBOOK

Amerika, de jaren veertig. Noah Calhoun is een gewone jongen van eenvoudige afkomst die dagelijks vroeg opstaat om voor een karig salarisje in de houtzagerij te werken. Veel ambities heeft hij niet, maar hij droomt er wel van om ooit de vervallen villa bij het meer te kopen en volledig op te knappen. Tijdens de jaarlijkse kermis loopt Noah de knappe Allie tegen het lijf, een typisch verwend rijkeluisgrietje dat hem amper een blik gunt. Maar Noah is vestbesloten om Allie mee uit te nemen, en na lang aandringen (of na een geslaagde poging tot afpersing, het is maar hoe je het bekijkt) gaat ze eindelijk met hem naar de film. Na een romantische avond (hoe kan het ook anders?) begint ook Allie een vlinderig gevoel te krijgen, en binnen de kortste keren zijn de twee een onafscheidelijk koppel. Ze lijken wel voor elkaar gemaakt.

Maar, (want er is altijd een 'maar'), helaas zien de ouders van Allie Noah niet zo zitten als toekomstige echtgenoot voor hun dochter. "Het is een aardige jongen", beweert Allies strenge moeder, "maar als ze zomer afgelopen is, moet je het uitmaken." Natuurlijk is Allie niet van plan om haar grote liefde zomaar te laten vallen, maar als Noah hoort dat haar ouders hem niet goed genoeg vinden, besluit hij om het zelf maar uit te maken. In zijn ogen heeft hun relatie toch geen schijn van kans. Tot Allies grote woede (en verdriet) vertrekt Noah zonder afscheid te nemen naar het front om tegen Ome Adolf en zijn soldaten te vechten. Gelukkig beseft Noah dat hij Allie toch niet zomaar in de steek kan laten en schrijft haar elke dag een romantische brief. Alleen vindt hij het erg vreemd dat hij nooit antwoord krijgt.

The Notebook is een romantische film van de oude stempel, zowel qua vorm als qua inhoud. Het verhaal wordt vertelt in flashbacks, waarin zowel het heden als het verleden van de hoofdpersonages uitgebreid uit de doeken wordt gedaan. Die manier van vertellen is natuurlijk al zou oud als de straat, maar in de handen van een bekwaam regisseur als Nick Cassavetes (de zoon van de legendarische John Cassavetes) werkt de clichématige verteltechniek weer bijzonder goed. Maar toch is de vakkundige regie, in combinatie met het verzorgde camerawerk en de sfeervolle muziek, niet voldoende om van The Notebook een echte topper in zijn genre te maken. Daarvoor is de verhaallijn van Nicolas Sparks (die ook al scoorde met romantische boeken als Message in a Bottle en A Walk to Remember) net iets te mager. Zelfs scenaristen als Jan Sardi (Shine) en Jeremy Leven (Don Juan de Marco) kunnen daar maar weinig aan veranderen.

Dat The Notebook uiteindelijk nog zo'n boeiende film is geworden, is grotendeels de verdienste van hoofdrolspelers Ryan Gosling en Rachel McAdams, die de rest van de cast met gemak van het doek spelen. Gosling stal eerder al de show in films als Murder by Numbers en The Believer, en maakt ook in zijn rol als de naïeve, wat stoïcijnse Noah weer bijzonder veel indruk. Ook de jonge McAdams, zo heerlijk bitcherig als Regina in Mean Girls, zet een overtuigende acteerprestatie neer, en wisselt met schijnbaar gemak tussen de meest extreme emoties. De leukste bijrollen zijn weggelegd voor James Marsden (beter bekend als Cyclops uit de X-Menfilms) als de minnaar van Allie, en voor Sam Shephard als de vader van Noah.

Ondanks al die goede acteerprestaties valt niet te ontkennen dat The Notebook uiteindelijk alleen de échte liefhebbers van het genre zal aanspreken. Naar het einde toe trekt regisseur Cassavetes namelijk resoluut de kaart van het sentiment, en rekt hij vooral de melige ontknoping nodeloos lang uit. Helaas worden ook de scènes in het heden, ondanks de goede rollen voor Gena Rowlands en James Garner, steeds willekeuriger in het verhaal verweven, en leiden die tijdssprongen de aandacht net iets te vaak af van de superieure verhaallijn in het verleden. De fans van onvervalste romantiek zal dat waarschijnlijk worst wezen. Want waar zij zich op mogen verheugen is een goed gemaakte, soms aangrijpende en grotendeels boeiende tranentrekker. En daar is toch eigenlijk niks mis mee.