RESIDENT EVIL: APOCALYPSE

Resident Evil: Apocalypse is het tweede deel in een trilogie gebaseerd op het immens populaire videospel Resident Evil voor de Playstation. Paul W.S. Anderson gaf in 2002 het startschot voor deze serie met Resident Evil, een non-stop actie-horror spektakel dat weinig bood op het gebied van diepgang, maar wel heel goed scoorde door het uitgekiende filmgeweld. Resident Evil was ondanks weinig lovende kritieken toch een winstgevende film en dat is toch nog steeds de basis voor het maken van een vervolg.

De sequel pikt de draad op direct na afloop van de eerste film. Alice is samen met medeoverlevende Matt gevangen genomen door de geheimzinnige Umbrella Corporation. Ze zijn beiden blootgesteld aan vreselijke tests en zijn niet meer wie ze ooit waren. De mensen in deze Umbrella Corporation zijn echter wel zo stom geweest om het ondergrondse laboratorium "The Hive", waar Alice en Matt uit zijn ontsnapt, weer te openen. Zo willen zij erachter komen wat er daar beneden is gebeurd. Niet verstandig, want voor zij het weten wordt Raccoon City (lees: Toronto) overspoeld met levende doden, of zoals George A. Romero zou zeggen: "The Dead Walk".

De Umbrella Corporation ziet deze tragedie als een groot experiment en sluit de stad hermetisch af zodat niemand erin of eruit kan. Onder de overlevenden die zich een weg naar buiten moeten vechten bevinden zich Jill Valentine en Carlos Olivera. Valentine en Olivera moeten met behulp van Alice de dochter te pakken zien te krijgen van één van de belangrijkste wetenschappers van Umbrella, die hen op zijn beurt een veilige weg naar buiten kan aanwijzen. Zij moeten dit wel doen met een horde ondoden en een moordmachine genaamd Nemesis op hun hielen.

Nu zal er bij bekenden van de spellenreeks een lampje gaan branden. De plot van Resident Evil: Apocalypse ligt namelijk beduidend dichter bij de verhaallijnen van de spellen dan de film uit 2002, die meer diende als een prequel om de gebeurtenissen in dit deel te onderbouwen. Er is hier en daar wel wat gesleuteld, maar de kijkers die de spellen hebben gespeeld (vooral deel drie) zullen veel scènes herkennen en dat zal zeker de vreugde vergroten. Voor mensen die niet eerder een spel gespeeld hebben in deze reeks valt er echter bijzonder weinig te halen in Resident Evil: Apocalypse, behalve een heleboel kogels en sterk taalgebruik.

Het zal niet vaak gezegd worden, maar Paul W.S. Anderson wordt zeer gemist in Resident Evil: Apocalypse. Hij heeft wel het script geschreven (dat ook verre van perfect is), maar liet de uitwerking hiervan, zoals eerder gezegd, over aan een debutant. En dat is te zien. Witt heeft geen enkel idee hoe hij een film moet structureren en is er heilig van overtuigd dat het genoeg is mooie vrouwen met grote wapens rond te laten lopen om een positieve respons te krijgen. Helaas werkt het niet altijd zo. Dit hebben we al eerder gezien in de twee Tomb Raider films. De film mist de visuele panache van een Anderson film en dat is iets wat Resident Evil: Apocalypse broodnodig had kunnen gebruiken.

Een ander groot probleem is de rol van Milla Jovovich, Alice. Zij is in Resident Evil: Apocalypse uitgegroeid tot een superheldin met krachten die ver buiten de menselijke machten liggen. Ze rent aan een enkele kabel langs de zijkant van een gebouw naar beneden, ze springt op een motor door glas-in-lood ramen en schopt al springend en tuimelend de ene zombie na de andere tegen de grond. Door deze transformatie is zij niet meer dezelfde Alice als in Resident Evil, ze is nu arrogant en onplezierig. Het was juist de andere vriendelijke Alice met de grote ogen vol verbazing die van Resident Evil zo'n leuke film maakte.

Voor Alice krijgen we ex-politieagente Jill Valentine (Sienna Guillory) terug. Een regelrechte kopie van Lara Croft uit Tomb Raider kompleet met kort rokje, strak truitje en grote pistolen. Valentine is zeker geen vervelend uitzicht voor de kijker, maar enige diepgang is er niet te bespeuren en ze schiet dan ook als hoofdpersoon in deze film zeer tekort. Zij krijgt versterking van politieagent Olivera (Oded Fehr), die het nodig vindt om aan een koord uit een helikopter te springen om zo een jongedame te redden (terwijl de hele stad vergeven is van de levende doden, hoe slim is dat?) Samen met nog een paar andere verder niet noemenswaardige figuren moeten zij zich een weg banen door een school, een kerk en een ziekenhuis en God weet wat nog meer. De omgevingen lijken allemaal op elkaar en zijn allemaal even ongeïnspireerd in beeld gebracht.

Maar hoe zit het dan met de monsters? Dit is per slot van rekening een zombiehorrorfilm. In eerste instantie hebben we daar de levende doden; dezelfde strompelende zombies die we al zo vaak hebben gezien op het grote scherm. Veel nieuws is daar niet te bemerken. Dan hebben we de zogenaamde 'Lickers', een apart soort boosdoeners, die de vervelende gewoonte hebben om over plafonds te lopen. Ze zijn zeker vies te noemen met hun lange glibberige tongen, maar eng? Ach, het ligt er maar aan hoe hoog je tolerantiegrens ligt voor enge beesten. De grootste afgang is toch wel de 'Nemesis'. Een groot mismaakt monster dat meer weg heeft van Frankensteins monster dan hij waarschijnlijk zelf toe zou willen geven. Dit had de schrik moeten zijn van Resident Evil: Apocalypse, maar Witt slaat met dit 'personage' volledig de plank mis. En geen raketwerper of automatisch kanon kan daar verandering in brengen.

Uiteindelijk komt het erop neer dat het jammer is dat Paul W.S. Anderson dit project uit handen gegeven heeft. In zijn handen was Resident Evil: Apocalypse er waarschijnlijk niet uit komen te zien als een slechte kopie van Dawn of the Dead. Dit tweede deel stelt enorm teleur en om eerlijk te zijn mag dat derde deel nu wel even in de kast gelegd worden. Helaas is het einde van deze film weer precies hetzelfde gestructureerd als het eerste deel, dus kunnen we waarschijnlijk al gauw het einde van de trilogie verwachten. Op zich is dat ook een mooie gedachte.