SHARK TALE

Dat medelijden ebt snel weg als we daadwerkelijk Shark Tale te zien krijgen. Shark Tale is een door commercie volgestampte lege huls die zich meer bezighoudt met geld verdienen en het kannibaliseren van andere films, dan met het presenteren van een goed en origineel verhaal.

De plot draait om de kleine koraalvis Oscar (Will Smith) die graag hogerop wil in de wereld. Hij woont in de getto van het rif en droomt van een leven tussen de jetset, zoals de openingsscène laat zien waarin we Oscar voor het eerst ontmoeten: de in hiphopkleren gestoken vis waant zich in een mooi appartement en praat stoere taal terwijl hij in werkelijkheid voor een reclamebord staat te dansen. Hij raakt in de problemen wanneer hij claimt een haai te hebben gedood en daardoor de held van het rif wordt. Samen met de pacifistische en vegetarische haai Lenny (Jack Black) probeert hij de farce in leven te houden, maar houdt er even geen rekening mee dat de gedode haai de zoon was van maffiabaas Don Lino (Robert De Niro).

Om het gebrek aan verhaal te camoufleren hebben de makers van Shark Tale de film tot de nok toe volgestopt met visuele grappen, grollen en verwijzingen naar andere films. Zo vol zelfs dat er geen plek meer overblijft voor een solide script. Dit script is flinterdun en ontbeert enige creatieve vorm. In tegenstelling tot Finding Nemo heeft Shark Tale geen echte ziel en dat maakt het verrekte moeilijk om je in te leven in de drukke wereld van Shark Tale.

Deze wereld (lees: het rif) heeft tot overmaat van ramp ook nog eens geen eigen identiteit, maar leunt zeer zwaar op onze moderne popcultuur. Een flinke portie hiphopmuziek wordt de kijker voorgeschoteld - zeker goed voor een flinke soundtrack en wat hits voor de medewerkenden. Van meet af aan is het beeld gevuld met weinig verhullende reclame voor de sponsors van Shark Tale. We zien advertenties voor GUP (GAP), zien headlines uit Newsreef (Newsweek), een aankondiging voor een film getiteld The Hook (The Ring), men drinkt Coral Cola (Coca Cola) en ga zo nog maar een tijdje door. Echt waar... Shark Tale doet Steven Spielbergs The Terminal er uitzien als een reclamearm filmpje.

Zoals het hoort in een 'spoof' (een film die de draak steekt met een bepaald genre) komen natuurlijk ook de nodige verwijzingen langs naar andere (vaak meer succesvolle) films. Uiteraard zijn daar de onvermijdelijke Jaws-grappen waarin vooral de soundtrack van John Williams het moet ontgelden. The Godfather is tevens een favoriet object om te persifleren (het is tenslotte een maffiaspoof). De haaien wonen in de Titanic (was die niet gezonken ergens in het noordelijke deel van de Atlantische Oceaan ver weg van al het koraal?) compleet met de tekening van Rose Dawson uit James Camerons Titanic aan de muur. En waar uitspraken als "You can't handle the truth!" en "You had me at hello." vandaan komen mag de kijker zelf verzinnen.

Maar het grootste probleem van Shark Tale ligt niet eens bij het script of de grappen, die kunnen in de juiste 'frame of mind' best genoten worden. Het grootste probleem zijn de mensen achter de stemmen. Zij zijn té herkenbaar en de personages lijden hieronder. De animatie van de vissen is hier ook nog eens op afgestemd in hun doen en laten. Oscar is hier het klinkende voorbeeld van: zijn mimiek en manier van bewegen is een directe kopie van Will Smith. Tot de danspasjes aan toe waar Smith al zijn hele carrière op teert.

De vergelijking tussen Finding Nemo en Shark Tale is wellicht niet een van de meest eerlijke, aangezien Shark Tale al in productie was voordat Finding Nemo uitkwam. Zou Shark Tale beter uit de verf gekomen zijn als Finding Nemo niet was uitgebracht door Pixar? Nee, want Shark Tale is doodeenvoudig geen goede film. De grappen zijn te plat en niet intelligent genoeg. Het belachelijk maken van de maffiacultuur is oud en stoffig geworden. En de animatie is lang niet mooi genoeg om indrukwekkend te zijn.

Er is ook niet echt een doelgroep aan te wijzen die wel plezier zou kunnen beleven aan Shark Tale. Ouderen zullen gauw verveeld raken door het magere verhaal. Voor jongeren valt er veel te weinig te lachen. En voor kinderen zijn juist deze grappen weer te veel gebaseerd op films voor oudere mensen. Tevens zijn een aantal scènes voor de jongste kijkers niet echt geschikt (maar dat kan van Finding Nemo ook gezegd worden).

Shark Tale mist de visuele pracht, verhaaltechnische eenvoud en de diepgewortelde ziel die Finding Nemo wel kon laten zien en zal daardoor gauw vergeten zijn.