MAN ON FIRE

Met de grote zomerkleppers als Spider-man 2, The Day after Tomorrow en Harry Potter and the Prisoner of Azkaban achter de kiezen, stormt dit najaar opnieuw een potentiële kaskraker op ons af. Of toch eentje die in de eerste plaats pretendeert dat te zijn. Niet geheel onterecht. Man on Fire vertelt het verhaal van Creasy (Washington), een aan lager wal geraakte CIA- agent, die al lang het tijdige voor het eeuwige geruild zou hebben, mocht deze aardbol geen alcohol kennen. Op aanraden van zijn goede vriend Rayburn (Walken) aanvaardt hij een 'job' als bodyguard. Creasy moet en zal zich ontfermen over de negenjarige Pita (Fanning), dé oogappel van Samuel (Anthony). Deze rijke industrieel woont samen met zijn echtgenote Lisa (Mitchell) in een poepsjieke villa in Mexico City. Niet bepaald de plek waar je wil wonen als je je centen niet langer kan tellen. Rijkelui, of beter 'kinderen van...', zijn het mikpunt van elke kidnapping. En met in het achterhoofd dat dit zowat dagelijkse kost is in deze regio, kan je maar beter een stoere bink inhuren. Alleen het enthousiasme ontbreekt bij Creasy. Zeggen dat hij de opdracht niet echt ziet zitten, is het nog zacht uitgedrukt. Pita ergert hem mateloos en het is pas nadat het geduld van de kijker op de proef gesteld is en de kleine meid gekidnapt wordt, dat de film losbreekt.

Dat het leven een samenloop van omstandigheden is, blijkt niet alleen uit het verhaal, maar ook uit de productie. Hoewel Tony Scott reeds jaren (hij kreeg in de eighties geen geld los bij de producenten omdat hij nog niets gepresteerd had) rondliep met de idee het verhaal van A.J. Quinnell te verfilmen, leek het project zoals gezegd bij Michael Bay of Antoine Fugua terecht te komen. Maar 'no such luck'. Het werd alsnog Scott. Dit maakt dat de film vooral gekenmerkt wordt door de visuele input waar de Brit maar al te graag/vlot mee omspringt. Niet dat het meteen gaat ergeren of tegensteken, maar wie last heeft van wagenziekte neemt toch maar beter een Touristil© vóór hij of zij naar de filmzaal trekt. De toon wordt bij het eerste beeld gezet. Dit stijlkenmerk vind je door heel de film terug. Het oogt very MTV-ish, wat maakt dat de regisseur (vanzelfsprekend) zeer sterk lijkt in te spelen op een jong kijkerspubliek. Het grote probleem waar de film, ondanks de flashy montage en knappe cinematografie, mee te kampen heeft, is de traagheid. Het eerste uur, waarin de relatie Creasy - Pita opgebouwd wordt, is niet meteen heel boeiend. Scott neemt hier zijn tijd. Of nog: teveel tijd. Hoewel de vriendschap hierdoor stevige fundamenten heeft en er in de eerste zestig minuten enkele motieven voor latere acties van Creasy uit de doeken gedaan worden, duurt het allemaal net iets te lang.

Het eerste uur is dan ook zeer contrasterend met het resterende uur en twintig minuten, waarin Creasy als een op hol geslagen wildebras iedereen die ook maar iets te maken heeft met de kidnapping van Pita, zonder boe of ba uit de weg wil ruimen. En niet meteen met één enkel schot. De wreedheid spat van het scherm. Afgesneden vingers die de lucht in vliegen, ja, dat hadden we misschien al eens gezien, maar een bom met timer die in je achterste gestoken wordt, dat is nieuw. Het moment om ook een Motilium © in te nemen?

Hoe je het ook draait of keert, feit is dat de twee delen mekaar perfect aanvullen, al had Scott de film iets evenwichtiger mogen en kunnen maken. Het verhaal zit goed in mekaar, al kan je van een echte plotwending niet spreken, want die voel je al even op voorhand aankomen.

De film moet het niet alleen hebben van de ijzersterke prestatie van Denzel Washington, die na Training Day één van zijn beste prestaties aflevert. Man on Fire is vooral een film geworden waarin een aantal opmerkelijke figuren opduiken. Mr. Jennifer Lopez, Marc Anthony doet zijn ding op het witte doek, en hij doet dat goed. Verder treden ook Mickey Rourke, die er eindelijk nog eens normaal uitziet, en Dakota Fanning (that creepy kid from Taken) aan. Toch zijn dé twee redenen om de film te gaan bekijken, the one and only Christopher Walken en Radha Mitchell. De ene een rot in het vak, de andere een ondergewaardeerde actrice die met de op stapel staande film van Woody Allen, Melinda & Melinda, eindelijk haar grote doorbraak kan beleven. Alhoewel High Art van Lisa Cholodenko evenzeer zo gezien kon worden. Ze straalt op het witte doek, al is dat misschien ook niet echt de juiste omschrijving, wanneer je bedenkt dat haar dochtertje ontvoerd werd.

Wie denkt dat de film niets te bieden heeft, moet maar eens stilstaan bij het feit dat de keuze voor Creasy ooit Will Smith was... En Will Smith on Fire, we weten allemaal hoe dat zou aflopen. Bad.