ELLEKTRA

Rudolph Mestdagh is geen onbekende in de mediawereld. Veertig is hij intussen en al jarenlang actief als schrijver, regisseur en producer van duizend-en-een projecten. Hij oogstte overal lof met kortfilms als Vol-au-Vent en Robokip en mocht van Guy Ritchie voor Channel 4 twee afleveringen van de Lock, Stock and Two Smoking Barrels spin off regisseren. Ritchie was naar eigen zeggen op zoek naar iemand die het gewoon was met een klein budget te werken, maar die ook over een uitgesproken visuele stijl bezit. Dat laatste is het minste wat je van Mestdagh als regisseur kan zeggen. Zelf verwijst hij graag naar zijn grote voorbeelden David Lynch, Alejandro Gonzalez Inarritu of Jean-Pierre Jeunet. Een béétje ambitie mag best, zeker als je zo lang hebt moeten wachten voor je je eerste langspeelfilm hebt kunnen draaien.

Met zijn verhaalstructuur speelt Mestdagh dan weer leentjebuur bij grootheden als Robert Altman of Paul Thomas Anderson. In de eerste helft van zijn film gooit hij puzzelstukken op tafel die op het eerste gezicht weinig of niks met elkaar te maken hebben, maar die uiteindelijk in elkaar lijken te passen. De losse stukjes uit het begin van de prent zijn verschillende personages die elk geconfronteerd worden met een verschrikkelijk verlies. Een actrice verliest haar tong, een DJ wordt doof, een pianiste verminkt haar handen, een jongetje dat ervan droomt piloot te worden belandt in een rolstoel en een parfumontwerper verliest letterlijk en figuurlijk zijn neus. Voor elk van hen betekent dat verlies uiteraard een mentale klap van jewelste.

De lijm die de puzzelstukjes uiteindelijk in elkaar schuift, is het mysterieuze meisje Ellektra, dat naar alle slachtoffers troostende SMS'jes stuurt en belooft dat alles wel in orde zal komen. Het meisje met de blauwe haren wordt ook zelf gezocht door een ex-journaliste die in opdracht van een malafide crimineel opereert. Ook deze twee figuren hebben spoken in hun hoofd, spoken van verlies. De SMS'jes die Ellektra de wereld instuurt, blijken op het einde van de film een helend effect te hebben en brengen bepaalde personages letterlijk met elkaar in contact. Het is geen spoiler van formaat die we daarmee weggeven: in een Altmaniaanse puzzelfilm vloeien de verschillende verhaallijnen altijd wel samen. De manier waarop dat in eLLektra gebeurt, is aandoenlijk en belachelijk tegelijk. De boodschap die Rudolph Mestdagh en zijn co-scenarist Daniël Lamberts willen meegeven, is vertederend naïef maar ook onuitgegeven knullig.

eLLektra is een vreemde film. Technisch hoogstaande scènes, een schitterende fotografie, bizarre camerastandpunten, opzwepende (piano)muziek en een gewaagde montage worden afgewisseld met schabouwelijke stukken waar je gillend de zaal van uit zou willen lopen. Onbegrijpelijk hoe professionalisme en amateurisme in één film verenigd zijn. Het professionalisme zit 'm zoals gezegd vooral in de mooi ogende productie, die duidelijk met veel zorg en ambitie in elkaar werd geknutseld. Hoed af voor bijvoorbeeld de fotografie en belichting van Danny Elzen, de man die ook al De Zaak Alzheimer door zijn lens trok. Het ambitieuze verhaal echter ontspint zich met de onbeholpen onkunde van een enthousiaste debutant. Helemaal onaanvaardbaar zijn de potsierlijke acteerprestaties. Axelle Red kan weliswaar haar natuurlijke charme en uitstraling in de strijd werpen, maar haar dialogen brengt ze als een onverstaanbaar gewauwel. De Oost-Europese stripteaseuse Cynthia en de Brusselse maffiosi Aimé geven het begrip method acting een nooit geziene dimensie. Ze zouden niet misstaan in de slechtste VTM-soaps of de kinderlijkste poppenkasten. Enkel Matthias Schoenaerts als de dove DJ en Gert Portael als de journaliste acteren op redelijk niveau.

In de mythologie was Electra De Stralende. Ze was het onderwerp van drama's van Euripides en Sophocles en Richard Strauss schreef een opera over dit gekrenkte personage. Deze film is een drama in een hele andere betekenis: het is doodjammer dat een man met zoveel lef, ambitie en artistieke eigenzinnigheid een heel erg halfslachtige film aflevert. Mocht dit een Amerikaanse productie geweest zijn, dan hadden we eLLektra zonder gêne de afgrond ingekieperd. Voor een Vlaamse film als deze zijn we altijd milder. Hoe slecht ook, er zit tenminste durf en een eigen visie achter. Filmmakers met zo'n instelling verdienen subsidies en de kans om hun ding te doen. De ene keer mislukt het, maar de andere keer levert het misschien een meesterwerk op. Een mens mag nooit wanhopen.