CONFITUUR

Confituur opent uitdagend. Het vertrek van Tuur zet de situatie binnen de familie op scherp. Zijn vrouw blijft achter met haar inwonende bedlegerige schoonzus. Emma kent niets van schoenen of sleutels en kan niet met geld omgaan. Ze blijft maar bestellingen aanvaarden in de hoop dat Tuur snel terugkomt. Maar Tuur komt niet terug. Hij zit goed waar hij is. Terwijl Gerda er alles aan doet om haar broer terug naar huis te krijgen, pakt Emma de draad langzaam weer op. Ze ziet het vertrek van Tuur als een kans om - en nu komt de boodschap van Confituur - haar leven een nieuw elan te geven. Je bent nooit te oud om opnieuw te beginnen.

Lieven Debrauwers tweede film is sterk verwant aan zijn debuutfilm Pauline & Paulette. Het is geen gekloond kind maar toch minstens een broer of een zus. De boetiek is een schoenmakerij geworden, de symbolische bloemen zijn nu potten confituur, Tchaikovsky's Bloemenwals als scharniermoment is deze keer Johan Strauss' Radetskymars. Confituur is iets donkerder van toon, al is donker bij Debrauwer niet zwart, niet eens grijs, maar veeleer gebroken wit. Debrauwer laat zijn personages geen ruzies maken die niet kunnen bijgelegd worden. Hij kleurt netjes binnen de lijnen van de commerciële publieksfilm. Zo moffelt hij Tuur, het personage met het grootste dramatische potentieel, naar de achtergrond terwijl de vrouwelijke personages een voorspelbaar parcours afleggen. Diepgang legt het af tegen oppervlakkigheid. De personages zijn schematisch uitgewerkt. Emma is de naïeve sloof, Gerda het verbitterd kreng, Josée de onafhankelijke sterke vrouw, Tuur is de koppigaard. Veel meer komen we over hen niet te weten. Hebben ze vrienden? Wat doen ze in hun vrije tijd? Of nog belangrijker: wie is die Odette die bij Josée inwoont en hoe is de familieruzie ooit begonnen? Confituur toont eenvoudige mensen met eenvoudige mensenwensen. Herkenbaar ja, interessant bwah. De nevenplots - huiselijk geweld, Raymonds amoureuze interesse in Emma - voegen maar weinig toe aan het magere verhaal dat rustig naar zijn einde kabbelt.

Als Confituur toch nog werkt, is dat dankzij Debrauwers onwrikbare geloof in zijn eigen filmrecept. Het is goed toeven in zijn mierzoete nostalgische wereld waar een potje confituur nog betaald wordt met oude Belgische Franken. De decors, de kostuums, de kapsels, ja, ze zijn wel geestig. Zijn enthousiasme is overgeslagen op zijn acteurs en actrices die het fabeltje aandoenlijk overbrengen. Ze leveren vakwerk af dat perfect past in de film: degelijk, weinig spectaculair.

Confituur zal de loop van de Vlaamse filmgeschiedenis niet veranderen. Inhoudelijk en visueel heeft de film te weinig te bieden. Lieven Debrauwer toont zich in Confituur meer boodschapper dan filmmaker. Zijn film had creatiever, scherper, grappiger, boeiender en spannender kunnen zijn. Het is eerder een vaststelling dan echte kritiek. De film zal zijn publiek wel bereiken. Het is vooral jammer uit Debrauwers tweede film zo weinig ambitie blijkt. Confituur is geen stap vooruit maar is een pas opzij. Het is meer van het bedroefde hap-slik-weg recept en dat valt tegen van een jonge filmmaker.