Het echtpaar Chris Kentis en Laura Lau zijn fervente duikers. Ook zijn zij filmmakers. Toen zij een verhaal lazen dat de ronde deed in de duikwereld over mensen die achtergelaten worden op open zee kregen zij het idee om hier een film van te maken. Open Water was geboren. Na veel onderzoek schreef Kentis het script en begonnen hij en Lau samen aan de productie van deze 'sleeper-hit', zoals dat in de Verenigde Staten heet (opbrengsten ongeveer 30 miljoen dollar).
In Open Water maken we kennis met Susan en Daniel, een echtpaar dat niet helemaal lekker in hun vel zit. Ze zijn beiden notoire workaholics en dat zet hun relatie onder druk. Om stoom af te blazen gaan zij op een duikvakantie in de Caraïben. Na hun eerste duik loopt de vakantie echter al danig uit de hand. Door nalatigheid en miscommunicatie van de bemanning op de boot vertrekt deze zonder Susan en Daniel. Wanneer zij boven komen zien zij niets; alleen maar water, water en nog eens water.
Zo begint de overlevingsstrijd van het paar gedurende ongeveer vierentwintig uur. In deze tijdspanne moeten zij onderkoeling, kwallen en een heleboel haaien af zien te schudden totdat er eventueel redding komt. De gemoederen lopen hoog op. Wat uren van therapie niet voor elkaar zouden krijgen lukt hun wel: ze hervinden hun liefde voor elkaar. Open Water gaat over zeer primaire angsten en emoties. Angst voor het onbekende, want je weet nooit goed wat zich onder die oogverblindende spiegel schuil houdt.
Open Water is een film die gemaakt is met een klein budget (ongeveer 130.000 dollar); een crew van gemiddeld vijf mensen; en veertig tot vijftig echte haaien. Er is bij de productie van Open Water geen enkel special effect uit de kast getrokken. Ook zijn er geen in de computer gemaakte haaien gebruikt in plaats van 'the real thing'. Alles wat te zien is in Open Water is echt en dat geeft deze film een authenticiteit die je tegenwoordig nog maar zelden ziet. 'Guerilla-filmmaking' zoals het hoort.
Blanchard Ryan (Susan) en Daniel Travis (Daniel) zijn geen wereldacteurs, dat is al snel duidelijk. Hun teksten komen meestal nogal houterig uit hun mond, maar als het aankomt op het overbrengen van hun angst op de kijker, slagen zij met vlag en wimpel. Zij spendeerden ongeveer 120 uur (!) in het water met die haaien, kwallen en barracuda's. Dan is het volledig aannemelijk dat de angsten die zij laten zien op hun gezichten ook voor een deel geworteld zijn in hun eigen ervaring. Dit levert een aantal hartverscheurende en bloedstollende scènes op.
Helaas gaat het er tussen die paar scènes niet helemaal rooskleurig aan toe. De spanning zakt te vaak naar een niveau dat het bekijken van Open Water draaglijk maakt en er is niet heel erg veel diepgaande ontwikkeling te bespeuren in onze protagonisten. Dit heeft tot gevolg dat er veel overgave nodig is van de kijker om echt betrokken te raken bij Susan en Daniel. Dit gaat zelfs zo ver dat een cynisch persoon wel eens de haaien zou kunnen gaan aanmoedigen.
Regisseur-editor Chris Kentis is ook niet helemaal honderd procent overtuigd van de kracht van de beelden in Open Water. Een aantal keren vindt hij het nodig om ons eraan te herinneren (met beelden) dat er ook mensen en dieren zijn die wel veilig thuisgekomen zijn. Dit is helemaal niet nodig, want dat kunnen we zelf ook wel bedenken. Op deze manier voelt dit alleen maar aan als opvulsel, omdat de lengte van de film erg onder druk stond. De lengte is nu een korte tachtig minuten. Daar komt nog eens bij dat we in die kostbare minuten liever bij onze 'helden' blijven om te zien hoe het hen vergaat.
Maken deze tekortkomingen Open Water tot een slechte film? Nee, zeker niet, want Open Water blijft een van de meest originele en angstaanjagende films van dit jaar. Na een zomer lang de tragische tegenvallers uit Hollywood aanschouwd te hebben is, deze film een heerlijke verfrissing. Een film die hoop geeft voor de toekomst van het onafhankelijk filmmaken. Open Water haalt het niet bij Jaws, maar dat is wellicht ook iets te hoog gegrepen.