Een van de meest onderschatte elementen bij een film is de muziek. Nog steeds merken te weinig bioscoopbezoekers het belang en het effect van de juiste muziek op het juiste moment op. Er bestaat verdeeldheid over wat muziek in een film moet zijn; een weinig opvallende begeleiding bij een scène enerzijds, of een haast opdringerige, dominerende aanwezigheid die de kijkers vertelt wat ze moeten voelen of denken anderzijds. Voor beide theorieën valt iets te zeggen en er bestaan scores (de term voor speciaal voor de film gecomponeerde, vaak orkestrale muziek) die zich in het collectieve geheugen van het publiek genesteld hebben (denk maar aan het hoofdthema voor Jaws of de Ierse klanken van Titanic). Gelukkig lijkt de interesse voor dit vitale deel van de postproductie toe te nemen en de opkomst bij de evenementen die het Festival dit jaar organiseerde loog er dan ook niet om: filmmuziek is "in".
Op 9 oktober gingen voor de vierde keer op rij de World Soundtrack Awards door in de Concertzaal van de Bijloke in Gent. Het werd een knappe show die de uitreiking van de Awards combineerde met muziekstukken. Fien Sabbe en Roel Van Bambost praatten het geheel verdienstelijk aan elkaar en hoewel de Awards-ceremonie zelf niet gespaard bleef van enkele "cheesy" momenten en ingestudeerd sentimentalisme bleven we toch geboeid en enthousiast. In de categorie World Soundtrack Public Choice Award, waar het "grote" publiek het dus voor het zeggen had, won Harry Potter and the Prisoner of Azkaban van John Williams, een beslissing die op gegniffel van enkelen in de zaal werd onthaald maar waar wij zeker tevreden over zijn. Williams' muziek voor dit derde avontuur in de Potter reeks is fantasievol, indrukwekkend en meer nog, leunt niet op het ondertussen overbekende hoofdthema dat, jammer genoeg, wel steeds werd gespeeld tijdens de uitreiking, alsof er muzikaal niets meer te beleven valt bij deze film. De Ontdekking van het Jaar werd Gustavo Santaollalla voor 21 Grams en van dan af werd de avond een eerbetoon aan de film Cold Mountain. Componist Gabriel Yared (wiens sterke score voor Troy vervangen werd door weinig originele muziek van James Horner) won de Award voor de Beste Componist, die hem overhandigd werd door een ontroerde Maurice "Lawrence of Arabia" Jarre, en mocht ook die voor Beste Score mee naar huis nemen. Het themalied uit Cold Mountain, You Will Be My Ain True Love van Sting en gezongen door Alison Krauss won de prijs voor Beste Song. De Lifetime Achievement Award kon ook niet ontbreken en werd uitgereikt door niemand minder dan The Beatles producent Sir George Martin en ging naar de tekstschrijvers Alan en Marilyn Bergman. Dit koppel schreef bekende filmsongs als In the Heat of the Night, The Windmills of Your Mind, It Might Be You uit Tootsie en The Way We Were, om er maar een paar te noemen. Na een door Barbra Streisand gedomineerde beeldmontage, waarbij onze oren gelukkig van bloedingen gespaard bleven, bracht de bijna tachtigjarige Alan Bergman samen met Dirk Brossé en het Vlaams Radio Orkest live The Windmills of Your Mind uit The Thomas Crown Affair (die met Steve McQueen, niet de Pierce Brosnan versie) en The Way We Were uit de gelijknamige prent.
Andere hoogtepunten waren de Sabam Award voor de meest originele compositie door een jonge Belgische componist. Die had de opdracht gekregen een muziekstuk te schrijven voor een korte, stille reclamespot en de meer dan verdiende winnaar was Steven Prengels wiens aanstekelijke muziek voor Réveil Tam Tam met groot applaus werd beloond. Verder bracht jong talent Sioen Another Ballad uit Team Spirit 2, hoorden we drie composities van de vorige Ontdekking van het Jaar, Antonio Pinto (de man verantwoordelijk voor de muziek van Central do Brasil en Cidade de Deus), met de slotcompositie uit Collateral, Requiem als uitschieter. Meesterlijk was het werk van Wim Mertens en zijn vreemdsoortige muziek voor The Belly of an Architect en Between the Devil and the Deep Blue Sea had een gelijkaardige uitwerking op het muisstille publiek.
Het eerbetoon aan David Raksin met de suite uit Laura en de tributes aan Michael Kamen en Elmer Bernstein waren fantastisch. Kamens verzamelde werk werd vertegenwoordigd door het bijzonder aangename Robin Hood, Prince of Thieves, een sterk staaltje pretentieloze heldhaftige muziek. Romantisch, avontuurlijk en niet zonder een snuifje swashbuckling (mantel en degen, dus) dat niet mis zou klinken in een Errol Flynn productie. Uit Bernsteins memorabele werk hoorden we de beroemde The Great Escape en The Magnificent Seven thema's, met een compositie uit To Kill A Mockingbird tussendoor.
Alsof dirigent Dirk Brossé en het Vlaams Radio Orkest nog niet voldoende indruk hadden gemaakt met hun verzorgde optreden tijdens de World Soundtrack Awards, brachten ze op 14 oktober in de Vlaamse Opera in Gent hulde aan de recent overleden Jerry Goldsmith. Independence Day en James Bond componist David Arnold en Goldsmiths vrouw Carol waren komen opdagen en genoten samen met de rest van het publiek van een kwalitatief erg hoogstaand concert waarin Brossé een ruime selectie uit Goldsmiths oeuvre liet horen. Na een sfeervolle montage van beelden, ondersteund door een van Goldsmiths hoofdthema's, ging het orkest aan het werk. Composities uit Star Trek: The Motion Picture, Masada, het spookachtige Poltergeist en Basic Instinct klonken vertrouwd in de oren en wij waren erg onder de indruk van het aartsmoeilijke The Clothes Snatchers en The Hunt uit de originele Planet of the Apes. Fien Sabbe (again) en BBC Radio 3 presentator en filmmuziekkenner Tommy Pearson gaven tussen de muziekstukken uitleg over de films en lazen verscheidene mails voor die door medewerkers en vrienden van Goldsmith naar hen waren verstuurd. Een van hen was regisseur Joe Dante, met wie Goldsmith maar liefst negen films maakte, en we hoorden vervolgens muziek uit zijn Small Soldiers, Gremlins en het allerlaatste werk van de componist, Looney Tunes: Back In Action. Verder weerklonken thema's uit Patton, MacArthur, Under Fire, Mulan, Forever Young en Supergirl in de niet opvallend grote maar mooie, gezellige operazaal.
Er volgde een staande ovatie waar maar geen einde aan leek te komen en een herhaling van het Star Trek thema. Beter kon dit echt niet zijn. Liefhebbers van het genre blijven Gent maar beter in de gaten houden want na de samenwerking met Hans Zimmer en Howard Shore (met wie het Vlaams Radio Orkest de muziek voor Martin Scorsese's nieuwste prent The Aviator mocht spelen) is binnenkort de grote Ennio Morricone aan de beurt in het Antwerpse Sportpaleis.
Bravo, indeed!