THE STORY OF THE WEEPING CAMEL

Het simpele, nooit simplistische verhaal over de ongelukkige kameel speelt zich af in de Gobi-woestijn in Zuid-Mongolië. De nomadenfamilie maakt zich grote zorgen om het afgestoten kalf en treedt op als conflictbemiddelaar tussen de babykameel en de moeder. Wanneer alle pogingen mislukt zijn en de moeder blijft trappen naar haar jong telkens het in de buurt komt van haar tepels, grijpen ze terug op een oude Mongoolse traditie. Kamelen kunnen niet weerstaan aan traditionele verzoeningsmuziek, gespeeld op oude instrumenten, gezongen door de juiste zanger op het juiste moment. De familie stuurt de twee zonen op pad om een muzikant te vinden. De kamelentocht richting moderne beschaving maakt een diepe indruk maken op de ventjes die zich vergapen aan televisietoestellen, radio's en gameboys. De beschaving rukt op, ook aan de rand van de Zuid-Mongoolse steppe.

Byambasuren Davaa (Mongolië) en Luigi Falorni (Italië) verfilmden hun zelfgeschreven scenario en hadden het blijkbaar erg moeilijk om te kiezen tussen documentaire en speelfilm. Hun film is een geromantiseerde documentaire of een speelfilm met documentaire inslag, het is maar hoe je het bekijkt.

Indrukwekkend mooi zijn alleszins de weidse goudgele landschapsbeelden van de woestijn. Erg vreemd en spannend is het ook om op een gigantisch bioscoopscherm de geboorte van een kameel mee te maken. Het slijm, het bloed, de rare geluiden van een beest dat door twee boeren bij de poten uit de baarmoeder wordt gesleurd, enkel wie werkt op de kamelenafdeling van de zoo heeft het al gezien. Heel apart, heel boeiend en interessant ook maar bij dergelijke films is het steeds de vraag of het nu aan de kwaliteit van de film zelf ligt dat je blijft kijken of dat het eerder het onderwerp is dat intrigeert. Het documentaire gedeelte van de film is sterk. Het leven zoals het is bij een boerenfamilie in de woestijn aan de andere kant van de wereld. De fictieve elementen zijn weinig origineel en buitengewoon voorspelbaar.

De televisie gebruiken als een symbool van de verwestersing getuigt van weinig inspiratie of van een goede kennis van de filmgeschiedenis, ook dat is maar hoe je het bekijkt. Urga (1991) van Nikita Mikhalkov vertelt namelijk een gelijkaardig verhaal over een man die naar de grote stad moet om condooms te kopen maar al het geld van de familie uitgeeft aan een grote tv. Mikhalkov verwerkte in Urga de couleur locale en de traditionele gebruiken van de bewoners van de Mongoolse steppe op een geniale manier in zijn poëtische, lyrische verhaal. In The Story of the Weeping Camel blijven docu en fictie te zeer van elkaar gescheiden. Het is een mix met brokken. Het verhaaltje is best vertederend maar er is een alternatief: zoek in de televisiegids naar het uitzenduur van een documentaire over kamelen en huur Urga bij de betere videotheek in de buurt.