BRODEUSES

Drie jaar lang schreef Eléoner Faucher aan het scenario van haar regiedebuut. Ze heeft die tijd gebruikt om haar film te zuiveren van ballast, onnodige informatie en om hem te kneden tot een naturalistisch kleinood. Brodeuses is een teder verteld, gevoelig in beeld gebracht breekbaar knuffelfilmpje niet gedreven door een spectaculaire plotontwikkeling maar door genuanceerde karakterontwikkelingen van integere personages. Claire werkt als caissière in een supermarkt als ze zwanger raakt. Ze maakt haar vrienden en collega's op het werk wijs dat ze kanker heeft en zware medicatie slikt. Wanneer ze haar huis verlaat, verbergt ze haar rosse krullen onder een enorme hoofddoek. Ze besluit haar baby ter wereld te brengen en ter adoptie af te staan. In afwachting van de geboorte gaat Claire aan de slag bij Madame Melikian. Claire is een gepassioneerd borduurster, Mme Melikian werkt in opdracht van een aantal gerenommeerde couturiers. In de stilte van het donkere atelier vindt Claire rust en bescherming. Madame Melikian verwerkt in stilte de dood van haar zoon die niet zo lang geleden is omgekomen in een verkeersongeval. Borduren is hun manier om de bruuske verandering in hun leven te verwerken. Gebogen over hun machines groeit stilaan een band tussen het meisje en de vrouw die haar moeder had kunnen zijn.

Eléoner Faucher heeft haar film opgehangen aan twee bordurende vrouwen met problemen. Brodeuses zoekt niet naar de oorzaken van of een oplossing voor die problemen, maar toont hoe ze leren leven met hun leed. De toenadering groeit uit lange stiltes en onuitgesproken vertrouwen. Lola Naymark en Ariane Ascaride spelen pure onopgesmukte vrouwen in beeld gebracht in het mooiste licht. Vrouwen met een opengereten ziel die hopen dat ze zich spoedig weer wat beter zullen voelen. Hun precieze vertolkingen zijn afgewogen op een apothekersweegschaaltje: sober en ingehouden als de hele film. Emotioneel zijn de actrices Naymark en Ascaride elkaars emotionele spiegelbeeld, fysiek zijn ze elkaars tegenbeeld. Ariane Ascaride toonde zich in het verleden op haar best in de films van haar regisserende echtgenoot Robert Guédiguian (Marie-Jo et ses 2 amours en Marius et Jeannette zijn de twee meest bekende films die ze samen maakten). Tegenover de jonge ongepolijste Lola Naymark schuift ze haar Zuid-Franse temperament aan de kant. Ze had haar moeder kunnen zijn maar vormt een mooie twee-eenheid met de een van de meest opvallende nieuwkomers van het Franse filmjaar. Naymark geeft Claire reliëf, maakt de twijfel voelbaar.

De eersteling van Faucher won op het Festival in Cannes de Grote Prijs van de Semaine de la Critique. Een terechte bekroning voor de kleine auteursfilm die het moet hebben van suggestie en subtiele toetsen. Als Brodeuses nog niet echt die grote klassieker is, dan is het op zijn minst een openbaring van het talent van twee opmerkelijke vrouwen. Het is maar te hopen dat Eléoner Faucher snel geld vindt om meer films te maken en dat Lola Naymark - ook in het echte leven is ze amper zeventien - liefdevol omarmd wordt door de Franse onafhankelijke filmscène.