AVP: ALIEN VS. PREDATOR

In 1987 bracht 20th Century Fox een ander buitenaards wezen onder de aandacht: Predator. Arnold Schwarzenegger kreeg het aan de stok met deze angstaanjagend efficiënte en anonieme moordmachine - ook nog eens onzichtbaar voor een groot gedeelte van de film - in een uitstekende actiethriller die zich in de claustrofobische jungle van een niet verder omschreven land in Midden-Amerika afspeelt. Drie jaar later was er nog een vervolg te zien in de bioscopen, maar die viel volledig in het niet bij de strakke actie van John McTiernan (Die Hard) in het eerste deel.

Toch was er een element in Predator 2 dat grote gevolgen zou hebben voor de toekomst van beide filmseries. Er was aan het eind van Predator 2 in het ruimteschip van de Predator een schedel te zien van een Alien uit de andere serie. Door dit beeld begon er een balletje te rollen dat nu veertien jaar later is uitgegroeid tot een enorme sneeuwbal in de handen van regisseur Paul W.S. Anderson (Resident Evil).

Voor Alien Vs. Predator zijn door Fox van alle kanten bekende namen achter de twee series aangetrokken om hun input te leveren voor deze grootse sciencefiction productie. Alien- schrijvers Dan O'Bannon en Ronald Shusett waren beschikbaar voor het verhaal, Predator- producent John Davis en Alien-producenten Walter Hill, Gordon Carroll en David Giler waren van de partij en Lance Henriksen (Aliens, Alien3) werd bereid gevonden om zijn personage Bishop nog eens dunnetjes over te doen. Anderson kon met een team als dit stevig aan de slag om dit project, dat voor hem een droom is, leven in te blazen. En toch is het allemaal net niet rooskleurig genoeg.

Alhoewel Anderson samen met O'Bannon en Shusett genoemd worden als schrijvers van Alien Vs. Predator ontbreekt er toch een belangrijke naam op de lijst: die van Randy Stradley, comic book schrijver. Hij was degene die in 1989 voor uitgever Dark Horse een vierdelige serie schreef over een kolonie die overlopen werd door Aliens en Predators. Wat er precies achter het nalaten van een fatsoenlijke credit voor Stradley zit zal wel nooit duidelijk worden, maar netjes is het in ieder geval niet. En laat de plotlijn van Stradley nu precies de plotlijn zijn voor de film die Anderson schreef. Hoe toevallig.

Het komt in Alien Vs. Predator in het kort hierop neer: een team specialisten onder leiding van Alexa 'Lex' Woods (Sanaa Lathan) wordt door industrieel Charles Bishop Weyland (Lance Henriksen) (Alien-fans zien de connectie direct) ingehuurd om een mysterieuze hittebron te onderzoeken onder een afgelegen stuk van Antarctica. Daar eenmaal aangekomen treffen zij recht boven de hittebron een verlaten vissershaven aan. Ze dalen af in een groot gat dat hen precies leidt naar een soort tempel. Wat zij daar aantreffen is veel angstaanjagender dan ze ooit hadden durven vermoeden: een strijd tussen twee soorten moordmachines... en zij zitten er tussenin.

Paul W.S. Anderson is niet een van de sterkste verhalenvertellers. Maar hij is zeker wel één van de meest gedreven visuele regisseurs van dit moment in Hollywood. Zijn films zijn altijd een genot om te zien en hebben meestal een bijzonder naargeestige sfeer. Maar het goed dichttimmeren van een vloeiend narratief geheel is voor Anderson een groot probleem. Event Horizon was daar een goed voorbeeld van. Deze film was 'scary-as-hell', maar kende veel te veel plotgaten om aan het einde nog plausibel over te komen. In 2002 bracht Anderson Resident Evil uit, een hyperkinetische zombie sciencefiction thriller over een dodelijk virus dat mens en dier verandert in moordzuchtige zombies. Als een 'Romero-on-steroids' bracht hij ook met deze film een visueel interessant geheel op het scherm, maar weer lukte het hem niet om dat verhaal goed op het scherm te krijgen.

Na het bekijken van Alien Vs. Predator moeten we concluderen dat we ons er maar in moeten berusten dat we van Anderson nooit iets anders moeten verwachten. Hij is het prototype popcornregisseur dat uitermate geschikt blijkt te zijn voor projecten als dit - maar ook niets meer. Zoals het een echt Anderson project betaamt is er vrijwel geen ontwikkeling te bespeuren in de personages en is een logisch plot niet aanwezig, maar laten we elkaar vooral niet voor de gek houden... daarvoor gaan we toch niet naar een Paul William Scott Anderson film. Daar hebben we Paul Thomas Anderson (Magnolia, Boogie Nights) nog altijd voor.

Alien Vs. Predator laat er geen gras over groeien. Binnen luttele minuten bevinden we ons in de piramide zeshonderd meter diep begraven onder het ijs. Anderson is echter wel verstandig genoeg om de Aliens en Predators op dat moment nog even achterwege te laten. Langzaam laat hij in de eerste helft van Alien Vs. Predator de spanning oplopen (net zoals Ridley Scott dat deed in Alien) om de remmen volledig los te gooien in de tweede helft. Het slijm van de Aliens, het lichtgevende bloed van de Predators en de ledematen van de menselijke slachtoffers vliegen vanaf dat moment met de regelmaat van de klok over het scherm.

Wat Anderson heel erg goed doorheeft is de kracht van echte decors in plaats van de tegenwoordig zo vaak gebruikte in de computer gegenereerde beelden. Zo zien we een op John Carpenter's The Thing geïnspireerde verzameling hutten in de sneeuw en de behoorlijk gedetailleerde ingewanden van de mysterieuze piramide in de stijl van Inca's, Azteken, Egyptenaren en ga zo maar verder. Alleen in hoogst noodzakelijke gevallen maakt Anderson gebruik van de computer. Het gebruik van echte decors verhoogt het claustrofobische gehalte en maakt van Alien Vs. Predator een iets meer beklemmende ervaring. Anderson doet hiermee zijn uiterste best, maar kan niet naar het niveau stijgen van de originele Alien-films, maar dat is misschien ook wel erg hoog gegrepen.

Het achtergrondverhaaltje dat dienst doet als basis voor Alien Vs. Predator is adequaat en zal bij fans van de twee filmseries zeker herkenning oproepen. Maar voor nieuwe kijkers, die niet zo bekend zijn met de inmiddels 25 jaar durende geschiedenis van het materiaal, zal het allemaal wat knullig en overtrokken overkomen. Na het bekijken van Alien Vs. Predator weten we iets meer over de achtergrond van de Aliens en de Predators, maar om nu te zeggen dat het op enige wijze één van de twee series verrijkt zou voorbarig zijn. Toch is Alien Vs. Predator geen belediging voor het oorspronkelijke materiaal, maar een op zichzelf staand extravaganza met uitstekend gemaakte monster special effects.

We zijn het er dus over eens dat het in Alien Vs. Predator draait om de gevechten tussen de Predators en Aliens. Hoe zit het daar dan mee? Naast het feit dat we in de eerste helft van de film vrijwel geen Aliens en Predators zien moeten we concluderen dat de titel meer belooft dan dat de film ook daadwerkelijk geeft. Wie een aaneenschakeling van vechtpartijen tussen een Alien en een Predator verwacht komt bedrogen uit, want dat is er welgeteld maar eentje. Dat wil niet zeggen dat er niet genoeg Aliens en Predators sneuvelen. Er is zelfs een Alien Queen in de mix opgenomen om het op te nemen tegen de laatst overgebleven Predator. Een erg mooi gemaakt Queen trouwens.

Alien Vs. Predator is wederom een visueel interessante avonturenfilm voor de hongerige fans van één van de filmseries. We zitten tenslotte toch alweer zeven jaar te wachten op een volgend deel in de Alien-saga en prognoses voor de toekomst doen ons Alien-hart niet veel harder kloppen. Alien Vs. Predator zal geen nieuwe zieltjes winnen voor beide series, maar zal de bestaande fans zeker niet teleurstellen.