THE FORGOTTEN

Joseph Ruben is een regisseur die aardig met een spanningsboog overweg kan, maar toch treffen zijn pijlen niet altijd raak. In de jaren tachtig gold hij met Dreamscape en The Stepfather nog als een belofte, maar die status kon hij in de jaren negentig met Sleeping with the Enemy en The Good Son niet echt waarmaken. Aardige films, goed gemaakt, maar ook niet méér dan dat. Toen The Forgotten aangekondigd werd, leek Ruben toch weer de aandacht van het publiek te pakken te krijgen. Een mooie cast, een erg intrigerend uitgangspunt en een trailer die het allerbeste deed verhopen. Helaas, Ruben zal zijn imago van gemiddeld regisseur wellicht nooit van zich weten af te schudden. In The Forgotten zit hij opgezadeld met een verhaal dat hoe langer hoe gekker wordt, tot het totale ongeloof zich van je meester maakt.

Met de opening van de film zit het allemaal nochtans meer dan snor. We maken kennis met Telly Paretta (Julianne Moore), een moeder die al meer dan een jaar treurt om de dood van haar 9-jarig zoontje Sam. Samen met een groep andere kinderen zou hij omgekomen zijn in een vliegtuigongeluk. Telly's dagen zijn gevuld met het bekijken van oude fotoalbums en van video's van haar zoontje. Terwijl haar man Jim (Anthony Edwards) de draad van zijn leven weer wil oppikken, kan Telly het verleden niet vergeten, ook niet met de hulp van haar psychiater Jack (Gary Sinise). Wanneer Telly zich al dan niet dingen begint te verbeelden (een kop koffie die verdwijnt, haar auto die van plaats verwisseld blijkt, mensen die van foto's verdwijnen), zien Jim en Jack zich genoodzaakt Telly de waarheid te vertellen: Sam heeft nooit bestaan; tien jaar lang heeft ze zich een zoontje verbeeld. Ze is ziek en moet eigenlijk naar een psychiatrische instelling.

Een halfuurtje speelt regisseur Ruben mooi met dit gegeven. Wie heeft hier gelijk? Is Tally echt gestoord en heeft ze haar zoontje verzonnen? Of is er hier meer aan de hand en wordt er een spel met haar gespeeld? Een ontmoeting maar haar buurman Ash (Dominique West) stuurt het verhaal de tweede richting uit. Hoewel hij het zich eerst niet meer kan herinneren, blijkt ook zijn dochtertje omgekomen in hetzelfde vliegtuigongeluk. Waarom lijken alle herinneringen aan die kinderen dan uitgewist? Alle foto's weg? Alle krantenknipsels onbestaande? Waarom zijn die kinderen vergéten? En waarom worden Tally en Ash plotseling achtervolgd door agenten van het National Security Agency?

Veel vragen, en voor een thriller is dat een prima teken. Heel de tijd denk je met de personages mee. Wat zou er toch aan de hand zijn? Sporen worden langzaam ontdekt en nieuwe paden leiden naar nieuwe mogelijkheden. Tot er iets gebeurt waarvan je bijna letterlijk van je stoeltje valt en de film in zijn definitieve plooi strijkt. Wat schrijver Gerald Di Pego als oplossing aanbiedt is zo ongeloofwaardig en zo slecht bedacht, dat The Forgotten als een plumpudding in elkaar zakt. Zelden had een film zo'n anticlimax, zelden voelde je je op het einde van de rit zo bekocht. Hoe de vork precies aan de steel zit, gaan we hier uiteraard niet onthullen, maar hou je vast, de God uit de machine was nog nooit zo'n loser.

Dat is jammer, want het eerste deel is The Forgotten een thriller die vlot over het netvlies rolt. Joseph Ruben regisseert met panache en houdt de vaart er knap in. Minstens drie keer weet hij de toeschouwer met een geweldige schrikscène uit zijn stoeltje te lichten. Daarna is het over en worden de acteurs gijzelaars van het verhaal. Zelfs Julianne Moore, zelden slecht in een zwakke film, kan dan niet meer op tegen de op hol geslagen verbeelding van scenarist en regisseur. Zij hebben teveel naar The X-Files gekeken, maar jammer genoeg alleen de slechte afleveringen onthouden. Fans weten wat dat betekent.