SCHULTZE GETS THE BLUES

Verwacht u vooral niet aan een feelgood-komedie à la Good Bye Lenin. Schultze Gets the Blues is qua humor volledig andere koek. Regisseur Schorr haalt de humor niet uit pittige one-liners of uitbundige slapstick, maar laat elke scène voor zichzelf spreken. Hoe grappig u Schultze vindt en hoe hard u er om zult lachen, hangt dus af van uw eigen smaak. De stille, bescheiden spitsvondigheden in de film zijn niet voor iedereen weggelegd, zeker niet voor diegenen die het liefst de hele avond schuddebuikend in de bioscoop zitten. De humor in Schultze Gets the Blues is nog het best te vergelijken met de soms wat tragikomische grappen uit tv-reeks The Office of de onderkoelde gein in de IJslandse komedie Nói Albinói. Twee totaal verschillende soorten humor die in Schultze Gets the Blues uitstekend worden gecombineerd met een stevige dosis melancholie

Ook het verhaal getuigt van heel wat Weltschmerz. Schultze is een wat verlegen vijftiger die samen met zijn beste maten Jürgen en Manfred in de mijnen werkt. Helaas gaat het al geruime tijd bergafwaarts met de Duitse economie, zodat ook Schultze en zijn kompanen op straat komen te staan. En omdat ze nog maar weinig kans hebben om een nieuwe baan te vinden, brengen ze hun dagen door in het plaatselijke café, mijmerend en mopperend over het onrecht dat hen werd aangedaan. Even lijkt het erop dat de drie vrienden in een diepe depressie terechtkomen, tot Schultze op een avond in een wilde bui de radio aanzet op een Amerikaanse zender. Daar hoort hij iets dat hij nog nooit eerder heeft gehoord. De blues. Schultze speelt in zijn vrije tijd regelmatig op zijn accordeon, maar heeft nooit beseft dat er naast de hoempapa ook andere muziekgenres bestaan. Bij het jaarlijkse bierfeest wil Schultze de nieuw ontdekte muziekstijl ten gehore brengen, maar zijn experiment wordt genadeloos afgestraft door de andere dorpsbewoners, die helemaal niets van die 'buitenlandse herrie' moeten weten. Schultze wil zijn ambities meteen alweer opbergen, tot hij onverwachts een uitnodiging krijgt om in Amerika op een Duits bierfeest te komen spelen.

Schultze's uitnodiging om naar de States te komen is ook voor regisseur Michael Schorr een mooie kans om zijn film wat meer ruimte te geven. Het eerste gedeelte wordt integraal besteed in het sombere, bekrompen werkmansdorpje van Schultze; een enorm kontrast met de weidse vrijheid van Amerika. Toch is de film op zijn best als Schultze nog thuis is. De interactie tussen Schultze en zijn omgeving zorgt voor enkele onvergetelijke momenten, waaronder de voortdurende strijd met de pseudo-intellectuele spoorwegbeambte die het vertikt om de slagboom omhoog te doen en het lullige melodietje dat Schultze tot vervelens toe op zijn accordeon speelt. Vanaf het moment dat Schultze in Amerika terecht komt, is hij ineens een vreemde eend in de bijt en kan hij met zijn gebrekkige Engels maar moeilijk uitleggen dat hij wil. Al zorgt ook dat voor een aantal ontroerende en komische momenten.

Schultze Gets the Blues is bijna onophoudelijk grappig, al moet je als kijker vaak even zoeken naar de humor. Regisseur Schorr houdt de meeste scènes net iets langer aan dan nodig en maakt voortdurend gebruik van lange, statische shots. Op die manier brengt hij zijn publiek vaak aan het twijfelen; is het grappig bedoeld, of juist tragisch? De grens is op sommige momenten flinterdun. Toch overheerst uiteindelijk het komische. En dat is in grote mate de verdienste van Horst Krause, die van de wat zielige Schultze een onweerstaanbare 'underdog' maakt. Met zijn onbeholpen houding en zijn uiterst beleefde voorkomen probeert hij het iedereen naar de zin te maken, maar verliest daarbij uit het oog wat hij zelf belangrijk vindt. En als hij dan eens het lef heeft om iets te doen waar hij altijd van heeft gedroomd, zal het lot er wel een stokje voor steken. Ironisch en triest, maar ook onweerstaanbaar grappig. Schultze Gets the Blues. Maar of hij ze ooit weer kwijtraakt?